မွတ္ကေရာ...

မိုးလင္းတာနဲ႔ ဇတ္လမ္းကစၿပီ.. က်ဳပ္ကလည္းက်ဳပ္ပဲ.....ဒီလိုဗ်...အိပ္ယာကထတာနဲ႔ ေရခ်ိဳးခန္းေတာင္ မဝင္ႏိုင္ေသးဘူး အဲဒါႀကီးေရွ႕ကိုသြားခ်င္ေနၿပီ.. အတတ္ႏိုင္ဆံုး စိတ္ကိုတင္းမယ္ေပါ့....ဒါေပမဲ့ တင္းဖို႔ႀကိဳးစားေနတုန္းဘဲ ေျခလွမ္းေတြက က်ဳပ္ကိုသယ္သြားေနေရာ.. ကဲ.....မထူးပါဘူး ေရွ႕ေတာင္ေရာက္ေနမွဘဲ... မအီမလည္ မ်က္ႏွာႀကီးနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ပ်င္းတဲ့ သက္ျပင္းႀကီးကိုခ်ရင္း ထိုင္ခ်လိုက္မိတယ္...။

အိမ္ေျမႇာင္ဥ ကိုင္မိရင္ လက္တုန္တတ္တယ္တဲ့.. ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့ မသိဘူးက်ဳပ္ကို ငယ္ငယ္တုန္းက ထိမ္းတဲ့ ဂ်ီးေတာ္ႀကီး ခဏခဏ ေျပာတဲ့စကား..။ အဲလိုဘဲ က်ဳပ္လက္ေတြက ကတုန္ကရင္နဲ႔.. ဒီဟာႀကီး ပြင့္ဖို႔ ကလည္း ဒီလက္ႀကီးနဲ႔ဖြင့္ရမွာ ကိုးဗ် ။ ေအး.... ဖြင့္တယ္ကြာ...။ လက္ကတုန္..ရင္ကခုန္နဲ႔ တစ္ေယာက္ထဲနဲ႔ ႐ႈပ္ေနေရာ..။

ေဟာ ေပၚလာၿပီ “Welcome Screen” ... ဒီအေျခအေနေရာက္မွေတာ့ ေၾကာက္ေနလည္းအပိုဘဲေလ.. ရဲေဆးတင္ရင္း ႏွိပ္စရာရွိတာေတြ ထပ္ႏွိပ္႐ံုေပါ့ ။ ပါးစပ္ကလည္း ဥံဳဖြ ကရြတ္ရေသးတယ္..။ ဒီအေျခအေနထိ ေရာက္ေအာင္ ဆြဲေခၚၿပီးမွဆန္႔တငင္ငင္ ႀကီးနဲ႔က်ဳပ္ကို ျပစ္ထားတဲ့ “ခ်စ္ခ်စ္ေလး”ရွိေနပါေစ... ဘာညာဆုေတာင္းရင္းနဲ႔ ။

GTalk ဖြင့္ၿပီး က်ဳပ္လည္းလိုင္းေပၚေရာက္ၿပီ.. “ကိုကို ရယ္လြမ္းေနတယ္ ... ” လို႔ခပ္ခၽႊဲခၽႊဲေလး ေရးထားတတ္တဲ့ Custom Message ေလးမ်ား ရွိေနမလား.။ ေၾသာ္.....ခ်စ္ေလးက က်ဳပ္ကို “ကိုကို” လို႔ေခၚတာ ေျပာဖို႔ေမ့သြားတယ္။ သူေလးရွိေနတယ္.... ဒါ က်ဳပ္ကို ဘုရားမတာဘဲျဖစ္မယ္.. က်ဳပ္မ်က္ႏွာႀကီးက ၿပံဳးလာတယ္။ အလြမ္းေျပ Custom Message ေလးကို ဖတ္မယ္ေပါ့ ... မွ်ားေလးကို အေထာက္.........

“ဒိုင္း”.... ဆို က်ဳပ္နားထင္ေၾကာေတြ ေထာင္လာေအာင္ ေသြးကေစာင့္တိုးတယ္... ဘာတဲ့..... ေရးထားတာက “ေမာင္ရယ္ ေမာင္သာ သဲေလးရဲ႕အခ်စ္ဦး ဆိုတာ ယံုေပးပါ” တဲ့...။

မ်က္ႏွာမ်ားလိုက္ေလျခင္း..။

(ကိုရင္ေနာ္)