tag:blogger.com,1999:blog-41495702140002735462012-01-17T23:37:05.742+08:00ကိုရင္ေနာ္ခင္ေလးငယ္http://www.blogger.com/profile/00527729002977133984noreply@blogger.comBlogger1801100tag:blogger.com,1999:blog-4149570214000273546.post-91667508993422248852011-11-20T14:42:00.002+08:002011-11-20T14:56:06.478+08:00<div class="post-body entry-content" id="post-body-2694895017970191624"><div style="text-align: justify;">ေအာက္တိုဘာလ တစ္ဆယ့္ေလးရက္။ ရာသီဟာ သူ႔သဘာဝအတိုင္း သိပ္ကိုမွ်တသင့္ေတာ္ လွပေနခဲ့ပါတယ္။ ေသာၾကာေန႔ပါ။ မ်က္ဝန္းေတြထဲမွာ အရွိန္ျပင္းျပင္းနဲ႔ ျမစ္တစ္စင္း သတၱိရွိရွိ စီးဆင္းေနခဲ့တဲ့ ေန႔ျဖစ္တယ္ ဆိုပါေတာ့။ မ်က္စံနက္ေတြဆီမွာ ျမစ္ဖ်ားခံတဲ့ ေရအဟုန္ကို စုန္ကာေမွ်ာရင္း သူမလံုးသားရဲ႕ နက္႐ိႈင္းတဲ့ေနရာ တစ္ခုအထိ သူဟာ အ႐ိုးသားဆံုး အေရာက္သြားႏိုင္ခဲ့တဲ့ ေန႔လည္းျဖစ္ျပန္တယ္။ သူမစိတ္ေတြဆီ အလိုက္သင့္ေလး စီးေမ်ာဖို႔ သူ႔ကို ခြင့္ေပးလိုက္တဲ့ ေန႔ဆိုလည္း မမွားပါဘူး။<br /><br />မုသားကင္းတယ္။ လွည့္ဖ်ားမႈမဲ့တယ္။ ေကာက္က်စ္ျခင္း ရွင္းတယ္။ သိေနခဲ့ၿပီးသား အရာေတြကိုပဲ ဖလွယ္ခဲ့တာမ်ိဳး။ ပူေလာင္စူးရွတဲ့ေန သာမေနခဲ့ပါဘူး။ ေလ ေျပတယ္။ တိမ္တိုက္ေတြ မထူထပ္ခဲ့ဘူး။ ေအးခ်မ္းတယ္။ ေခါင္းတစ္ခ်က္ အညိတ္မွာ ၾကားရခဲတဲ့ စကားလံုးတစ္ခ်ိဳ႕ကို သူက သြန္ခ်။ သူမဟာ ၾကည္ႏူးမႈ စားသံုးသူ သက္သက္ မဟုတ္ခဲ့တာ အေသခ်ာပါ။ တရားမွ်တခဲ့ပါတယ္။ သူကိုယ္တိုင္လည္း ေက်နပ္ျခင္း ေကာင္းကင္ေအာက္မွာ ႏွစ္လိုဖြယ္ သက္ၿငိမ္ေလးအျဖစ္နဲ႔။<br /><br />ေမးခြန္းတစ္ခု အျဖစ္ ဘယ္လိုအခ်ိန္မ်ိဳးတုန္းက သူေမးခဲ့ဖူးတာလဲ..!! ေမးခဲ့ဖူးပါသလား..!! သူမ ေသခ်ာမသိ။ သူမကေတာ့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ေျဖလိုက္ရဲ႕။<br /><br /><span style="color: #993399; font-style: italic;">“ကၽြန္မ.... ခ်စ္တယ္....” </span> <span style="color: #000066; font-style: italic;"><br />”စၾကာဝဠာႀကီးဟာ ကိုယ့္ကုိ ဗဟုိျပဳၿပီး လည္ပတ္ေနသလုိပဲ” </span><span style="color: #333333;">လို႔ သူျပန္ေျပာခဲ့တာ ေသခ်ာပါတယ္။</span><br /><br />သူမကို သူျမင္သြားၿပီ။ သူ႔ကိုယ္သူလည္း သူျမင္သြားၿပီ။ ႏွလုံးသားရဲ႕ ပစၥဳပၸန္ကို သူမနဲ႔ သူ တည့္တည့္ၾကည့္ျမင္လိုက္ၾကၿပီပဲ။ စိတ္ကို စိတ္ခ်င္းယွက္။ စိတ္ေတြနဲ႔ စိတ္တစ္ခုဆီ စီးေမ်ာ။ အို..!! အရာရာဟာ ခမ္းနားထည္ဝါလိုက္တာ။ လွပလိုက္တာ။ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕လိုက္တာ။ အိေျႏၵရွိလိုက္တာ။ ၾကည္စင္ ရွင္းသန္႔လိုက္တာ။ အႏုပညာဆန္လိုက္တာ။<br /><br /><span style="color: #993399; font-style: italic;">“ကၽြန္မ......”</span> <span style="color: #000066; font-style: italic;"><br />“ဒါဟာ ယာဥ္ပဲ ပန္းတိုင္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး၊ ခရီးစဥ္ပဲ ခရီးဆံုးေတာ့မဟုတ္ဘူး”</span><br /><br /><span style="color: #993399; font-style: italic;">“............”</span> <span style="color: #000066; font-style: italic;"><br />“ပန္းတုိင္မဟုတ္ေပမဲ့ ယာဥ္ကုိ တန္ဖုိးထားရမယ္၊ ပန္းတိုင္ မဟုတ္ေသးမွန္းလည္း သိရမယ္”</span><br /><br /><span style="color: #993399; font-style: italic;">“အစ..!! အဆံုး..!! ”</span><br /><span style="color: #000066; font-style: italic;">“ကိုိယ့္စိတ္ဝိညာဥ္ရဲ့ အနက္႐ွဳိင္းဆုံးကုိ တုိက္႐ုိက္ဆက္သြယ္ၿပီး အရွိအမွန္အတုိ္င္း ရွင္သန္ေနထုိင္ရတဲ့ဘဝဟာ ရွားပါးလြန္းပါတယ္”</span><br /><br /><span style="color: #993399; font-style: italic;">“ခု.......”</span><br /><span style="color: #000066; font-style: italic;">“ကိုယ္တို႔....”</span><br /><br />သူ႔ကို သူမက “သက္ၿငိမ္” လို႔ တိတ္တိတ္ကေလး အမည္နာမ ေပးထားခဲ့သူ။ ခုေတာ့ သူ႔စကားေတြ နားနဲ႔ အၾကားမွာ သူမဟာ “ေတမိ”ေပါ့။ သူမႏႈတ္ခမ္းဖ်ားဆီကို သူ႔အၾကည့္ ေရႊ႕လိုက္သလားမသိ။ သူဟာ သူမအၿပံဳးေတြ ကူးစက္ခံ လူသားျဖစ္သြားပံုရတယ္။ ၿပံဳးေနမွန္း မသိသာပါဘူး။ သူၿပံဳးေနတယ္။ ဒါကို သူမက သိေနတယ္။ သူကိုယ္တိုင္ကလည္း သတိထားၿပီး သိေနပါတယ္။ စကားသံေတြ တိကနဲ ရပ္သြားခဲ့ေပါ့။<br /><br />ခံစားမႈကို မီေအာင္ ထုတ္ေဖာ္ႏိုင္ဖို႔ ဦးေႏွာက္ကို ခပ္ဆိတ္ဆိတ္ အမိန္႔ေပးေနခ်ိန္မွာ သူကလည္း အက်စ္လစ္ဆံုး စကားလံုးေတြကို တည္ၿငိမ္စြာနဲ႔ ေ႐ြးခ်ယ္ေနခဲ့တယ္ဆိုတာ သူမသိေနခဲ့တာပါ။ သူမက စကားရွာသူ။ သူက စကားေ႐ြးသူ။ ၿငိမ္သက္ေနခဲ့ၾကခ်ိန္ေလးဟာ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ေလး ပကတိ ႏူးညံ့လို႔ပါပဲ။ လက္ဖ်ားေလးေတြဆီကေန ဆံျခည္မွ်င္ေလးေတြအဆံုး ရင္တလွပ္လွပ္ ခုန္ေနရျခင္းဟာ ပန္းေလးတစ္ပြင့္ထက္ လွပလြန္းျပန္ေနေပါ့ကြယ္။<br /><br />သူမ မ်က္လႊာခ်လိုက္တယ္။ သူက အသက္ကို ခပ္ျပင္းျပင္းတစ္ခ်က္႐ိႈက္ၿပီး ေျပေလ်ာ့ေလ်ာ့ ထိုင္ေနတဲ့ ခႏၶာကို မတ္လိုက္ပါတယ္။ ခ်ထားတဲ့ မ်က္လႊာကို ျပန္ေျဖရင္း ေမာ့ၾကည့္မိခ်ိန္မွာ သူဟာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ျဖစ္ေနခဲ့ရဲ႕။ ပန္းခ်ီတစ္ခ်ပ္ ျဖစ္ေနခဲ့ရဲ႕။ တစ္စံုတစ္ရာေျပာဖို႔ ႏႈတ္ခမ္းေလးေတြ မသိမသာ တုန္ရီသြားခဲ့တာပါ။<br /><br /><span style="color: #993399; font-style: italic;">“အို...........”</span> <span style="color: #000066; font-style: italic;"><br />“စကားလုံးေတြရဲ့ ဟုိမွာဘက္ထိေရာက္သြားၿပီ စိတ္နဲ႔ေတာင္ စိတ္ကုိ ျပန္မသိႏုိင္ေတာ့ဘူး”</span><br /><br />သူမအၿပံဳးေတြဟာ မိန္းမငယ္ေလးတစ္ေယာက္လို ရွက္စႏိုး အရိပ္ေယာင္ေလး ျဖတ္ေျပးသြားခဲ့ပါတယ္။ သူကေတာ့ တည္ၿငိမ္ျခင္း သက္ၿငိမ္။ သူ႔စိတ္ေတြလည္း သူမနဲ႔ ထပ္တူထပ္မွ် လႈပ္ရွားေနတယ္ဆိုတာ ႏွစ္ဦးလံုး ျငင္းဆိုႏိုင္မွာမွ မဟုတ္ပဲေနာ္။ မ်က္လံုးနဲ႔ေတာ့ မျမင္ရဘူး။ မျမင္ႏိုင္ဘူး။ စိတ္ေတြနဲ႔ပဲ ျမင္ခဲ့ရတာမ်ိုးပါ။ ေဖာက္ထုတ္႐ႈ႕ျမင္ႏိုင္စြမ္း ျမင့္မားလြန္းတဲ့ သူမစိတ္ေတြကို ကိုယ္တိုင္ ေက်နပ္လိုက္ရတာေလ။ သူ႔ကိုလည္း လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ ေက်းဇူးတင္တယ္ဆိုတာကို အေသအခ်ာ သိေနတဲ့ သက္ၿငိမ္ေလးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ေကာင္းကင္ႀကီးတစ္ခုလံုး လဲ့ျဖာလို႔ပါ။ ခပ္ေအးေအး ေလညွင္းေလးေတြက သူမတို႔ကို အေႏြးေထြးဆံုး လႊမ္းၿခံဳဖို႔ အေရာက္လာခဲ့ၾကေပါ့..။ ႏူးညံ့လြန္းတဲ့ စိတ္ဝိညာဥ္ေလးႏွစ္ခုက ေလညွင္းေတြကို တြဲခိုစီးရင္း လဲ့ျဖာေနတဲ့ ေကာင္းကင္ယံမွာ ၾကည္ႏူးျခင္းေတြနဲ႔..................................။<br /><br /><span style="color: #990000; font-weight: bold;">(ခင္ေလးငယ္)</span><br /><br /><div style="color: blue;"><span style="font-weight: bold;"><a href="http://www.khinlaynge.com/2011/10/blog-post_25.html" target="_blank">(အသစ္ေလးလုပ္ျဖစ္တဲ့ ဒီေနရာမွာလည္း တင္ထားပါတယ္)</a></span></div><br /><span style="color: #990000; font-weight: bold;"><br /></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4149570214000273546-9166750899342224885?l=www.koyinnawkhinlaynge.com' alt='' /></div>ကိုရင္ေနာ္ခင္ေလးငယ္http://www.blogger.com/profile/00527729002977133984noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4149570214000273546.post-78160208069975153182011-09-25T22:17:00.009+08:002011-09-25T22:46:36.058+08:00<div style="text-align: justify;"><br />တိုးသဲ့သဲ့ အသံလိႈင္းတစ္ခုကို နားဝမွာ ၾကားေနရတယ္။ အသံေလးရဲ႕ ဦးတည္လားရာဟာ ကၽြန္မ နားတစ္စံုဆီကိုဘဲ ဟုတ္ႏိုင္မလား..!! အျမန္ႏႈန္းဘယ္ေလာက္ အရွိန္ဟုန္နဲ႔ ဘယ္လိုေနရာမ်ိဳးက ကၽြန္မဆီကို သယ္ေဆာင္လာတာမ်ားလဲ..!! သူ႔ကို သယ္ေဆာင္လာတဲ့ ေလတိုက္ႏႈန္းကို ကၽြန္မ ရုတ္တရက္ မခန္႔မွန္းႏိုင္တာ အဆန္းမွ မဟုတ္ပဲကြယ္။ ပင့္သက္႐ိႈက္မိေတာ့မလို ကၽြန္မစိတ္ေလး ယိုင္နဲ႔နဲ႔ ျဖစ္သြားခဲ့မိေပါ့။ သတိအထားမွာပဲ အဲ့ဒီစိတ္ေလးကို ကိုယ္တိုင္ ေက်နပ္မိ ေနသူလိုမ်ိဳး။ မ်က္လႊာအခ်မွာ မခို႔တယို႔ အၿပံဳးေလးတစ္စ ကၽြန္မ မ်က္ႏွာျပင္ေပၚမွာ ရိပ္ရိပ္ေလး ျဖတ္ေျပးသြားခဲ့တယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ဆံုမွတ္တစ္ခုကို ေကာက္ေၾကာင္းခ် ဆြဲၾကည့္ခ်င္သူလို တိုးတိတ္တိတ္ေလး ခုံမင္ေနမိလိုက္တာ... စိတ္ကို ဖြဲ႕ဆိုဘို႔ လိုက္လို႔မမွီတဲ့ စကားလံုးေလး တခ်ိဳ႕ေတာင္ စိတ္ဓါတ္ေတြက် လက္မိႈင္ခ်လို႔ အိပ္ငိုက္ေနေသးရဲ႕။ ဘယ္သူမွလည္း မသိပါဘူး။ သိဖို႔လည္း မေတာင့္တပါဘူး။ ေလၿငိမ္ရပ္ဝန္းမွာ ရုတ္တရက္ေလးေပါ့ ခပ္သဲ့သဲ့ ေလေပြတစ္စင္း တိုက္ခတ္ေနတယ္လို႔ တင္စားပါရေစ။ ၾကယ္စင္ေလးတခ်ိဳ႕က ဟိုး.. ေကာင္းကင္ထက္ယံမွာ တီးတိုးသံစဥ္တစ္ပုဒ္ကို ရွက္စႏိုးနဲ႔ မယ္လိုဒီရွာေနၾကရဲ႕။ ၾကယ္ေလးေတြရဲ႕ ပြင့္လင္းမႈကို အားက်စိတ္ေတြနဲ႔ ေငးေမာေနမိသူဟာ ကၽြန္မပါဘဲ။ <br /><br />“အရာရာဟာ ေျပာင္းလဲျခင္းေတြနဲ႔ပါ..” ဆိုတဲ့ ခပ္ဆဆအေတြးက ရင္ထဲမွာ ကိန္းေအာင္းေနခဲ့ၿပီးသား ျဖစ္ေနျပန္ေတာ့.. အေျပာင္းအလဲ တစ္ခုခု လုပ္ရမွာကို တိတ္တခိုး စိုး႐ြံ႕မိဆဲ။ ေျပာင္းလဲမႈ သီအိုရီသစ္ကို ခ်ေရးလိုက္ဖို႔ ကၽြန္မ လက္ဖ်ားေလးေတြက ထံုက်ဥ္က်ဥ္၊ ေအးစက္စက္။&nbsp;&nbsp; မၿမဲျခင္းေတြနဲ႔ သီက်ဴးေနမဲ့ ၾကယ္တို႔ရဲ႕ ဂီတမွာ တလက္လက္ ျဖာေနတာက ကၽြန္မ ႏွလံုးခုန္သံတစ္ခ်ိဳ႕တဲ့လား..။ ၾကည္ႏူးသလို ေၾကကြဲသလိုနဲ႔ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဟာတာတာေလးဘဲေပါ့။ သိမ္သိမ္ေမြ႕ေမြ႕ေလး&nbsp; ေပ်ာ္ဝင္ဖို႔ကို ကၽြန္မ ေၾကာက္လန္႔ေန လိုက္တာေလ..။ ကၽြန္မကို နားလည္ပါေနာ္။ နားလည္တယ္ မဟုတ္လားဟင္..!!<br /><br />ဒီေန႔နဲ႔ မနက္ျဖန္ရဲ႕ ခ်ိတ္ဆက္မႈကို ဘယ္လိုအရာမ်ိုးနဲ႔ ကၽြန္မ ရွင္သန္ခြင့္ေပးလိုက္ရမွာလဲ...!! အလင္းစတခ်ိဳ႕ကို စီးေမ်ာရင္းလား..!! ဒါမွမဟုတ္ ေနဝင္ခ်ိန္တခ်ိဳ႕ကို မီးညွိရင္းလား..!! ဟင့္အင္း..!! ျပန္မရေတာ့မဲ့ ညေလးထဲက စကၠန္႔ေတြကို လမ္းခင္းရင္း စကၠန္႔အသစ္ေလးထဲကို တိုးဝင္ဖို႔ သတၱိကို ဘယ္လိုေနရာမ်ိဳးက ရႏိုင္မွာလဲ။ ေလာကႀကီးကို ေခ်ာ့သိပ္ဖို႔ ကၽြန္မ ကမၻာေလးကို သာယာေစဖို႔ ခ်ိဳၿမိန္တဲ့ ပန္းသီးေလးတစ္လံုးနဲ႔ အျပာေရာင္နွင္းဆီေလး တစ္ပြင့္ေတာ့ ကိုယ္တိုင္ ေဆာင္ထားခ်င္ေသးတယ္။ ရီေဝေဝ ကၽြန္မအိပ္ခန္းေလးကေတာ့ တိမ္တိုက္ေတြ အျပည့္နဲ႔။ စားပြဲေပၚမွာ ထြန္းညွိထားတဲ့ ျပာလဲ့လဲ့ ဖန္ခြက္ထဲက ဖေယာင္းတိုင္ မီးညြန္႔ေလးထဲမွာ ငွက္ကေလးတစ္ေကာင္မ်ား ပ်ံသန္းေနေလမလား ကၽြန္မေစာင့္ၾကည့္ ေနမိျပန္ေပါ့။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သီးသန္႔ညေလးထဲမွာ သီးသန္႔ရင္ခုန္မႈေလးကို သီးသန္႔ေလး ခုန္မင္ေနရတာ စံပယ္ျဖဴေလးေတြ ေဖြးေဖြးလႈပ္ ပြင့္ေနသလိုပဲ ဘယ္ေလာက္ ရွင္းသန္႔ ေမႊးပ်ံ႕လိုက္လည္း။ ဆံုမွတ္ဆိုတာ အဲ့ဒီအရာေလးေပၚမွာ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ ေျခအစံုကိုခ်လို႔ ရပ္ပစ္လိုက္မွ ဆံုမွတ္လို႔ ေခၚႏိုင္တာမ်ိဳးလားဟင္..!! ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕ညေလးေတြ ရွိေနသ၍ ညေတြတိုင္းဟာ ေျခရာေတြ ဆံုဖို႔မလိုတဲ့ ဆံုမွတ္ေလးတစ္ခုပဲေပါ့။ ေႏွာင္ႀကိဳးေတြ... ေႏွာင္ႀကိဳးေလးေတြ။ သက္ေရာက္အား ဘယ္ေလာက္နဲ႔ ခ်ည္ေႏွာင္ထံုးဖြဲ႕ ထားေနၿပီးသားလဲ..!! အုိ...&nbsp; ကၽြန္မ မေတြးရဲဘူးေလ။ မေတြးရဘူးေလ။ မေတြးသင့္ဘူးေလ။ <br />ု<br />သီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္ ေနေကာင္းေနပါရဲ႕လား။ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ ခ်မ္းေျမ့ေနပါရဲ႕လား။ သတင္းေလးတစ္ပုုဒ္ သင္းပ်ံ႕ေမႊးခ်ိဳေနပါရဲ႕လား။ ဂစ္တာေလးတစ္လက္ ေတာက္ေျပာင္လက္ေနပါရဲ႕လား။ စာတန္းအနီေလးေတြနဲ႔ အျဖဴေရာင္ ဦးထုပ္ေလးတစ္လံုး ေပ်ာ္႐ႊင္ေနပါရဲ႕လား။ မိုးစက္မိုးေပါက္ေလးေတြ က်န္းမာၾကည္စင္ေနပါရဲ႕လား။ အဘိဓါန္တစ္အုပ္လို ကၽြန္မစိတ္ေတြကို အမွန္ကန္ဆံုး နားခ်ပါဦး “ေဖေဖ”။ တရားဓမၼတစ္ပုဒ္လို ကၽြန္မကို ေႏြးေထြးၿငိမ္းေအးစြာ ၾကားနာေစပါဦး “ေမေမ”။ သူ႔ရင္ခြင္ ေႏြေခါင္ေခါင္မွာ ႐ြာခ်လိုက္တဲ့ ႏွင္းမိုးဟာ ကၽြန္မျဖစ္လိုမိေပမဲ့....။ ႐ွတတႀကိဳးတစ္စရဲ႕ ရစ္ဘီးလံုးေလးဟာ ကၽြန္မ မျဖစ္ပါရေစနဲ႔ေနာ္။ စြန္ေလးေတြ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေလထဲမွာ ဝဲလြင့္ေနပါေစ။ တိုးတိတ္တိတ္ေလး လြမ္းခ်င္းကို ဖြဲ႕သီေနတဲ့ ျပတင္းတံခါးေလးေတာ့ ကၽြန္မျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္ပါေစေပါ့..။&nbsp; <br /><br />ဒီလိုနဲ႔ပါပဲ.. ကၽြန္မ သတိရလာတယ္။ သိပ္ကို သတိရေနမိတယ္။ စကားေတြကို တဖြဖြေျပာခ် လိုက္ခ်င္စိတ္က အေတြးထဲမွာပဲ တ႐ွိန္ထိုးနဲ႔ ကၽြန္မႏႈတ္ခမ္းေတြရွိရာကို အေျပးအလႊား..။ ကၽြန္မ ေၾကာက္ေနတယ္။ ကၽြန္မ စိုးရိမ္ေနတယ္။ ကၽြန္မ ဒဏ္ရာေတြရခဲ့ဖူးတယ္။ ကၽြန္မ ဒဏ္ရာေတြက်က္ဖို႔ ေဆးကုထားရတယ္။ ကၽြန္မ ၿငိမ္သက္ေနတယ္။ ရွင္သန္ျခင္းကို ကၽြန္မတိတ္တခိုး ၿငီးေငြ႕ေနတယ္။ ကၽြန္မ ထံုထိုင္းေတြေဝ ဆြံ႕အ ေနတယ္။ ကၽြန္မ သိပ္ခ်စ္ခဲ့တာပါ။ ကၽြန္မ သိပ္ခ်စ္ေနဆဲဘဲ။ တိုးသဲ့သဲ့ အသံလိႈင္းေလးကို ကၽြန္မ တမ္းတေနပါတယ္။ ျပန္မလာပါနဲ႔ေတာ့။ ဘယ္ေတာ့မွ...။ တကယ္ပါ။ ဘယ္ေသာအခါမွပါ။ ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မ အရမ္းေၾကာက္ပါတယ္။ လြန္ဆြဲေနတဲ့ အရာေတြနဲ႔ ကၽြန္မ အစြန္းတစ္ဖက္မွာ ရပ္ေနမိပါၿပီ။ ဝန္ခံပါရေစေတာ့.. ကၽြန္မ သူ႔ကို နားလည္မႈေတြနဲ႔ တမ္းတလြမ္းဆြတ္ေန လြန္းပါတယ္။ <br /><br /><div style="color: #006600; text-align: center;"><i>ညင္သာလိႈက္ေမာမႈ ဂီတနဲ႔<br />အျပာေရာင္ ႏွင္းဆီတစ္ပြင့္ကို ေငးရင္း<br />ၿမဲျခင္း မၿမဲျခင္း ရသမွာ<br />အိပ္မက္နဲ႔အတူ<br />တိမ္ေတြလိုဘဲ<br />အေသခ်ာဆံုး ေမ်ာလြင့္မလို႔<br />တေငြ႕ေငြ႕ေလး ေထြးပိုက္ထားပါ။</i></div></div><br /><div style="text-align: justify;">လက္ေတြ႕ဘဝထဲမွာ ယုယေႏြးေထြးတဲ့ ရင္ခုန္ျခင္းေတြကို အေတာင္ပံေလးတစ္စံု တပ္ေပးလိုက္ဖို႔ ကၽြန္မ သတၱိမရွိႏိုင္ေတာ့တဲ့အခါ... အိပ္မက္ေတြနဲ႔ တစ္သက္လံုးေပါ့။ အိပ္မက္ေတြထဲမွာဘဲ တစ္သက္စာလံုးေပါ့။ ကၽြန္မကို.... တေငြ႕ေငြ႕ေလး.... ေထြးပိုက္ထား လိုက္ပါေတာ့ေနာ္။<br />&nbsp; </div><div style="text-align: justify;"><b style="color: #990000;">(ခင္ေလးငယ္)&nbsp;</b><br /><b style="color: #990000;">&nbsp; </b></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i style="color: #0b5394;"><a href="http://www.shwedaungtaung.com/index.php?option=com_content&amp;view=article&amp;id=243:2011-09-19-15-59-26&amp;catid=1:education-guide&amp;Itemid=50"><b style="color: #f1c232;"><span style="font-size: small;">ေ႐ႊေဒါင္းေတာင္ အြန္လိုင္းဂ်ာနယ္</span></b></a> </i></span>ေလးမွာေရးခဲ့တဲ့ ခံစားမႈ စာစုအတိုေလးကို အသစ္မတင္ျဖစ္ေတာ့တာ ၾကာေနခဲ့တဲ့ ဒီေနရာမွာ ျပန္လည္ေဝငွျခင္း သက္သက္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><b><span style="color: #660000;"><br /></span></b></div><div></div><div><b><span style="color: #660000;"> </span></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4149570214000273546-7816020806997515318?l=www.koyinnawkhinlaynge.com' alt='' /></div>ကိုရင္ေနာ္ခင္ေလးငယ္http://www.blogger.com/profile/00527729002977133984noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4149570214000273546.post-87118633023835113132011-03-29T14:47:00.010+08:002011-04-21T13:40:28.944+08:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: #274e13;"><i><br />ခ်စ္တတ္ျခင္းသည္ အခ်စ္ျဖစ္သည္...။ ထို႔အတူ တရံတခါ၌ ျဖစ္ခဲ့ေသာ ခ်စ္ဖူးျခင္းသည္လည္း အခ်စ္ျဖစ္ပါသည္...။ ပုထုစဥ္မွန္လွ်င္ ေလာကတြင္ အခ်စ္ႏွင့္ေဝးကြာသူ မည္သူရွိပါသနည္း..။ ဘဝတြင္ အနည္းဆံုး တႀကိမ္တခါမွ်ေတာ့ အခ်စ္ကို ခံစားဖူးပါလိမ့္မည္..။ ငယ္႐ြယ္ႏုပ်ိဳစဥ္တြင္ ျဖစ္ေစ.. တည္ၿငိမ္ရင့္က်က္ေသာ အ႐ြယ္တြင္ျဖစ္ေစ.. အသက္အ႐ြယ္ ႀကီးရင့္ေသာ အခါတြင္ျဖစ္ေစ.. ႏူးညံ့ေသာ ခ်စ္ျခင္းတစ္ခု၌ (သို႔မဟုတ္) ခ်စ္ျခင္းတစ္ခုႏွင့္ ရင္ခုန္ ေမြ႕ေပ်ာ္ဖူးေလမည္..။ ႏွလံုးသားကို ဗဟိုျပဳ၍ ရင္၌တည္ေသာ စစ္မွန္သည့္ ခ်စ္ျခင္းသည္ အသက္အ႐ြယ္၊ ဂုဏ္ပကာသန၊ ႐ုပ္ရည္သြင္ျပင္၊ ဥတုရာသီမေရြး ေကြ႕ေကာက္ကင္းစြာ မိမိထံသို႔ တန္းတန္းမတ္မတ္ ခ်ဥ္းနင္းဝင္ေရာက္ လာတတ္ေလ့ ရွိပါသည္..။&nbsp;</i> <br /><i><br />ဟန္ေဆာင္ ထိမ္းခ်ဳပ္ရန္ အင္မတန္မွ ခက္ခဲေသာ အရာသည္ အခ်စ္ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္..။ ခ်ဳပ္တည္းႏိုင္စြမ္း မည္မွ်ပင္ရွိေနပါေစ မိမိစိတ္၏ ခံစားျဖစ္တည္မႈကို ကိုယ္တိုင္ အခ်ိန္ရွည္ၾကာ လိမ္ညာဖံုးကြယ္၍ လံုးဝရႏိုင္မည္ မဟုတ္ပါ..။ </i></span><br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><b>~~~~~~~~~~~~~~~~။။။။။။~~~~~~~~~~~~~~~~~</b><br /><b><br /></b></div><div style="text-align: center;"><b><i>“ခ်စ္ဖူးပါသည္.. ခ်စ္ခဲ့ပါသည္.. ခ်စ္ေနဆဲ ျဖစ္ပါသည္..။”</i></b></div><br /><span style="color: black;">တိုးတိုးတိတ္တိတ္ ေနဝင္သြားတဲ့ ညေနေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိေနဆဲပါ..။ ကၽြန္မတို႔အတြက္ ေန႔သစ္ေတြ ေရာက္လာဦးမယ္ ဆိုပါဦး.. ဘယ္မွာလဲ အတူတူ႐ွိႏိုင္မဲ့ အာ႐ံုဦးနဲ႔ ညေနခင္းေတြ ညေတြရယ္...။ ရခဲ့ဖူးသလား မရေတာ့တာလား ရႏိုင္ေသးတယ္ မရႏိုင္ေတာ့ဘူး ဘာမွမသိႏိုင္ ေတာ့တာလား..!! နမိတ္မဖတ္တတ္သူ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ဦး ဘယ္အရာကိုမွ အတိတ္မေကာက္ ခဲ့ဖူးတာေတာ့ ေသခ်ာပါရဲ႕ေနာ္။ ကၽြန္မေလ... ဘာကိုမွ ေၾကကြဲမေနပါဘူးကြယ္..။ အရာရာဟာ ဟိုး အရင္အတိုင္းပါပဲ သူ႔အလိုလိုေလးပဲေပါ့...။</span><br /><br /></div><br /><div style="color: blue; text-align: justify;"><span style="color: black;">ႏိႈင္းႏိႈင္းဆဆနဲ႔ ခ်င့္ခ်ိန္ၾကည့္ဘို႔ ဆိုတဲ့စကားလံုးေလးက ကၽြန္မတို႔ စိတ္ေတြနဲ႔ သိပ္ကိုေဝးလြန္းခဲ့ပါတယ္..။ စိတ္ေတြနဲ႔ ေလွ်ာက္လွမ္းေနတဲ့ ကၽြန္မတို႔ လမ္းေလးက ေျဖာင့္ျဖဴးေနလြန္းလို႔..။ သူနင္းေလွ်ာက္သြားတဲ့ ႐ြက္ေျခာက္ေၾကြေလးေတြရဲ႕ တိုးသဲ့သဲ့ ညည္းတြားသံကို ကၽြန္မခံစားမိေနသလို ကၽြန္မဘယ္ဖက္ လက္ေကာက္ဝတ္ေပၚက လႈပ္လွီလႈပ္လဲ့ တြဲခိုေနတဲ့ ၾကယ္ေလးေတြရဲ႕ ခိုးခစ္ခစ္ ရယ္သံေလးေတြကို နားထဲမွာ အလြတ္ရေန တတ္ခဲ့သူဟာ ဘယ္သူမ်ား ရိွႏိုင္ေသးလို႔လဲ...။&nbsp;</span><br /><br /><span style="color: black;">ဘယ္သူေျပာမလဲ... ကၽြန္မတို႔ကို...!! ႐ူးတယ္လို႔ေပါ့..။ ဘယ္လိုေျပာေျပာ ေျပာၾကပါေစ.. ႏူးညံ့ေနဆဲပါ။</span></div><div style="color: blue; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: blue; text-align: justify;"><div style="color: #073763; text-align: center;"><i>လာသြားမယ္ ေဟာဟိုကမ္းစပ္&nbsp;</i></div><div style="color: #073763; text-align: center;"><i>ခ႐ုေကာက္ရင္းေတးဆို&nbsp;</i></div><div style="color: #073763; text-align: center;"><i>ေနညိဳညိဳမွာ ငိုမွာစိုးတယ္</i></div><div style="color: #073763; text-align: center;"><i>ေမာင့္လက္ကိုတြဲ<br />အားသစ္ျဖစ္ေစ ေႏြးေထြးေစ..။ </i></div><i><span style="color: black;"><br /></span></i><span style="color: black;">ေလအေသာ့မွာ တရိပ္ရိပ္ေျပာင္းသြားတဲ့ တိမ္ပန္းခ်ီေတြကို ေမာ့ကာေငးရင္း ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေမာရင္း ကေလးငယ္ေလးေတြလို ေဆာ့ေျပးဖူးတဲ့ ညေနေတြကို သတိအရမွာ ၿပံဳးမိျပန္ေသးတယ္ ေမာင္..။ ႏႈတ္ခမ္းပါးမွာ လက္တမ္းကဗ်ာေလးေတြ “တြဲခို..” မ်က္ဝန္းနက္နက္မွာ အၾကည့္လဲ့လဲ့ေတြက “လက္စို..”။ <br /><br />ဒီလိုနဲ႔ပါပဲ... ခ်စ္ျခင္းမူဟန္ကိုယ္စီနဲ႔ ခ်စ္ျခင္းေတြကို ခ်ခင္း.. ခ်စ္ျခင္းလမ္းမွာ ဖြဖြနင္းရင္း.. ခ်စ္ျခင္းနဲ႔ ၾကည္စယ္.. မပ်ယ္မဲ့ သစၥာနဲ႔ ခ်စ္ျခင္းကိုေပြ႕ပိုက္လို႔ အိမ္အျပန္ေတြဟာ သိပ္ကိုလွပ လြန္းခဲ့ပါတယ္..။ ငွက္ေလးေတြရဲ႕ အိပ္တန္းတက္ ေတးဆိုသံကို ေျခရာေကာက္ေတာ့ ေနၾကာဝါဝါေတြက မခို႔တ႐ို႕ေလးနဲ႔&nbsp; ငိုက္ျမည္းျပ ၾကေသးတယ္...။ </span><br /><br /><span style="color: black;"><span style="color: black;">အိပ္မက္မွာ အာ႐ံုခံ ေရတြက္ခဲ့တဲ့ ေဟာ.. ဟို နက္ျပာျပာ ေကာင္းကင္</span>ထဲက ၾကယ္ေတြလည္း အမ်ားႀကီး ရွိခဲ့ဖူးေသးတာေပါ့။ ကၽြန္မ ေျပာျပမိခဲ့တာ မွတ္မိေနဦးမွာကို ယံုၾကည္ေနမိဆဲပါ...။ အဲ့ဒီညမွာ ဘယ္လို ၾကယ္ေလးမ်ိဳးမွ မေၾကြေစရဘူး ရယ္လို႔ ႏွစ္ဦး သေဘာတူ တိုးတိုးေလး ႐ြတ္ဆိုမိခဲ့ၾကဖူးတယ္ ဆိုပါေတာ့..။ </span><br /><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #741b47;"><i>“သဲျပင္ေပၚမွာထိုင္ၿပီး ညေကာင္းကင္က ၾကယ္ေတြကို ကၽြန္မတို႔ လုၿပီး ေရတြက္ၾကမယ္ေလ.. ေနာ္”</i></div><div style="color: #073763;"><i>“ေမ့ကိုဝတ္ေပးဖို႔ အေႏြးထည္ေလး တစ္ထည္ ယူလာမယ္”</i></div><div style="color: #741b47;"><i><br /></i></div><div style="color: #741b47;"><i>“ကၽြန္မကေကာ ဘာယူလာမယ္လို႔ ေမာင္.. ထင္လဲဟင္..”</i></div><div style="color: blue;"><i><span style="color: #073763;">“ေဒါက္ဖိနပ္ တစ္ရံ..”</span></i></div><br /><div style="color: #741b47;"><i>“ဟင့္အင္း..”</i></div><div style="color: blue;"><i><span style="color: #073763;">“ေဟာ.. ဆိုင္လည္း မဆိုင္ဘူးဆိုၿပီး ၿပံဳးေနၿပီ ဒါဆိုဘာလဲ တိုးတိုးေလးေျပာျပ”</span></i></div><div style="color: #741b47;"><i><br /></i></div><div style="color: #741b47;"><i>“ႀကိဳးေလး တစ္ႀကိဳး”</i></div><div style="color: #073763;"><i>“ဟင္....”</i></div><div style="color: #741b47;"><i><br />“ဟုတ္တယ္.. ေမာင္“<br /><span style="color: #073763;">“ဘာႀကိဳး..”</span></i><br /><i><span style="color: #073763;">&nbsp;</span><br /></i></div><div style="color: #741b47;"><i>“ၾကယ္သီႀကိဳး”</i></div><div style="color: blue;"><div style="color: #073763;"><i>“ေမ.... ရယ္”&nbsp;</i></div><br /><span style="color: black;">မွင္တက္မႈနဲ႔ ႏူးညံ့သြားတဲ့ သူ႔မ်က္ႏွာဟာ </span><span style="color: black;">ႏွစ္လိုဖြယ္ တည္ၾကည္ေနသလို.. မ်က္လံုးေတြထဲက ယံုၾကည္ခ်က္ သက္ၿငိမ္ပန္းခ်ီ တစ္ခ်ပ္ကို&nbsp; လွစ္ကနဲ ျမင္ခြင့္ရလိုက္သူဟာ ကၽြန္မျဖစ္ခဲ့ပါတယ္..။&nbsp; အဲ့ဒီအခ်ိန္ေလးမွာ ႐ိုးရွင္းသန္႔စင္တဲ့ ရင္ခုန္စီးေၾကာင္းေလးဟာ ေမာင္ဆုပ္ကိုင္ထားတဲ့ ကၽြန္မဘယ္ဖက္ လက္ဖ်ားေလးဆီကေန ျဖစ္တည္ခဲ့တာပါ.. ေမာင္..။ ကၽြန္မတို႔ နံေဘးမွာ ကဗ်ာသစ္တစ္ပုဒ္ ကခုန္ေတာ့မေယာင္..။ အၾကည့္ေတြၿပိဳင္တူနဲ႔ ေခါင္းကိုပင့္လို႔ ေကာင္းကင္ဆီကို ေမာ့အေငးမွာ လိႈင္းပုတ္သံေလးက တိုးသဲ့သဲ့..။</span><br /><span style="color: black;"><i style="color: #20124d;"><br /></i></span><br /><div style="text-align: center;"><div style="text-align: center;"><span style="color: #073763;"><i>အမူပိုပို </i></span><br /><span style="color: #073763;"><i>ခ်စ္သူ့အတြက္ </i></span><br /><span style="color: #073763;"><i>တိုးတိတ္ေတာင္းပန္ </i></span><br /><i style="color: #073763;">မၿပိဳပါနဲ႔ </i><br /><i style="color: #073763;">တိမ္မိုးညိဳရယ္</i><br /><span style="color: #073763;"><i>ေမ.. ၿငိဳျငင္မွာ </i></span><br /><span style="color: #073763;"><i>စိုးလွတယ္..။</i></span></div></div><br /><span style="color: black;">တအိအိ ၿပိဳဆင္းလာေတာ့မဲ့ မိုးသားေတြကုိ ေမာင္က ကဗ်ာေလးနဲ႔ တဖြဖြေတာင္းပန္ခ်ိန္မွာ ကၽြန္မဆံႏႊယ္ေတြကို ေလေအးေအးက က်ီစယ္..။ ေလအေသာ့မွာ ကၽြန္မေခါင္းထက္က ခပ္ေကြးေကြး စံပယ္ကုံးေလးဆီက ရနံ႔ေလး ပ်ယ္မွာေတာင္ စိုးမိရေသးတယ္.. တဲ့လားကြယ္..။ <br /><br style="color: #073763;" /><i style="color: #073763;">“အခ်စ္ဆိုတာ ဘာမ်ားလဲ.. လို႔ တကူးတက ေတြးၾကည့္ဖူးသလား ေမ..”</i></span><br /><i><span style="color: black;"><span style="color: #4c1130;">“အို...! အခ်စ္...!!”</span><br /><br /><span style="color: #073763;">“ေျပာၾကည့္ပါလားဟင္”</span><br style="color: #4c1130;" /><span style="color: #4c1130;">“ခ်စ္ျခင္းေနာက္ကြယ္မွာ တြဲလ်က္ကပ္ၿပီး တြယ္ၿငိလာတဲ့ အရာေတြ အမ်ားႀကီးပဲ မဟုတ္လားကြယ္.. </span></span></i><i><span style="color: #4c1130;">သူ႔တစ္ခုတည္းကိုေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာ ဘာလဲဆိုၿပီး ပံုေသ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုလို႔ မရႏိုင္သလို.. ဖြင့္ဆိုႏိုင္ဖို႔လည္း လိုအပ္မယ္မထင္ပါဘူး... ေမ ကေတာ့ေလ ဘာေတြျဖစ္လာဦးမလည္း ဆိုတဲ့ အေတြးေပါင္းစံုနဲ႔ ရင္ေမာမေနခ်င္ဘူး.. အဆံုးစြန္ထိ ေမ.. ေတြးၾကည့္ဖူးသူပါ ေမာင္နဲ႔ေမေကာ ဒီေလာက္ခ်စ္ေနၾကၿပီး ခြဲခြာျခင္းဆိုတဲ့ တစံုတရာ ေမတို႔ဆီကို ေရာက္မလာႏိုင္ဘူးလို႔ ေျပာႏိုင္လို႔လား ေမာင္ရယ္... ခြဲခြာၾကရရင္ေကာ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ ေမ.. ရင္မဆိုင္ႏိုင္ပါဘူး.. အဆိုးဆံုးကို ႀကိဳတင္ေတြးထားဖူးလို႔ ေမ့မွာ သတၱိေတြရွိမယ္ ေမာင္ထင္လား..!! ဟင့္အင္း ေမာင္ရယ္ ခံစားႏိုင္တယ္ မခံစားႏိုင္ဘူး ဆိုတာ သတၱိနဲ႔မွ မဆုိင္တာေလ.. ေနာ္.. မခြဲရဖို႔ေတာ့ ေမတို႔ ႀကိဳးစားရမွာေပါ့.. ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ပါကြယ္.. ဒီလိုေန႔ေလးေတြ အတြက္ေကာ တသက္လံုးစာပါ&nbsp; ေမာင့္ကို.. ခ်စ္တယ္...”&nbsp;&nbsp;</span></i><br /><i><span style="color: #4c1130;">&nbsp;</span><span style="color: black;"><br /><span style="color: #073763;">“ဒါေပါ့ ေမ.. ေဝးေဝးနီးနီး ေမာင္တို႔ရင္ထဲက အခ်စ္ေတြ ရွင္သန္ေနသမွ် ႏူးညံ့သန္႔စင္စြာနဲ႔ ခ်စ္ေနၾကဖို႔ပါပဲ.. ေမာင္ခ်စ္တာ ေမ.. တေယာက္ထဲ... ကဲ.. ေမယူလာမဲ့ ႀကိဳးကေလးနဲ႔ ေမာင္တို႔အေတြးေတြထဲက ၾကယ္ေလးေတြကို တလံုးခ်င္း သီၾကမယ္ေနာ္..”</span><br /><span style="color: #4c1130;">“ဟုတ္......”</span> <br /><br /><br /></span></i><span style="color: black;">ျမတ္ႏိုးခ်စ္ခင္ ယံုၾကည္ျခင္းေတြနဲ႔ သူဆိုျပဖူးတဲ့ ကဗ်ာေလးေတြကို ကၽြန္မနားဝမွာ ၾကားေယာင္လာတိုင္း ခ်ိဳလဲ့လဲ့ ပံုရိပ္ေလးေတြ ကၽြန္မအနား ျဖတ္ျဖတ္ေျပးေနဆဲ..။ အခုဆိုရင္... ကၽြန္မတု႔ိတေတြ တေယာက္အနားမွာ တေယာက္ မရွိႏိုင္ေတာ့တဲ့ ႏွစ္လေတြက မရည္တြက္ႏိုင္ေအာင္ အမ်ားႀကီးရွိေနပါၿပီ..။ </span><span style="color: black;">ဒါေပမဲ့... ကၽြန္မစိတ္ေတြက တရက္မွမခြဲခြာပဲ ေမာင့္ေဘးမွာ ႐ွိေနခဲ့တာေပါ့..။ ဒီလိုပါပဲ ေမာင့္.. ရင္ခုန္သံေတြလည္း ကၽြန္မနဲ႔ အနီးဆံုးမွာ လႈပ္ခါေနဆဲဆိုတာ ယံုၾကည္လိုက္တာေလ..။ <br /><br />ကၽြန္မကို ခ်စ္စႏိုးနဲ႔ ေမေမ“ေမ”.. လို႔ ေခၚတတ္တဲ့ ကၽြန္မတူေတြ တူမေတြေတာင္ လူပ်ိဳေပါက္လို႔ ေခၚဆိုႏိုင္လာတဲ့ အ႐ြယ္ေတြေရာက္လို႔ေနေပါ့..။ ေမာင့္မွာလည္း ကၽြန္မလိုပဲ တူေတြ တူမေတြ အမ်ားႀကီး ရွိေနေလာက္ၿပီဆိုတာ ကၽြန္မသိေနပါတယ္..။ ကၽြန္မတို႔ နွစ္ေယာက္လံုး အိမ္ေထာင္ မျပဳျဖစ္ၾကတာကို တိုက္ဆိုင္မႈ တစ္ခုရယ္လို႔ေတာ့ ေပါ့ေပါ့ေလး ေျပာမထြက္ပါဘူးကြယ္..။ <br /><br />ကၽြန္မအတြက္ရယ္လို႔ ေမာင္စပ္ၿပီး သိမ္းထားေနတဲ့ မဆိုျဖစ္ေတာ့မဲ့ ကဗ်ာေလးေတြ ဘယ္ႏွစ္ပုဒ္ေတာင္ ရွိလို႔ေနၿပီမ်ားလဲ..!! အဲ့ဒီလိုပါပဲ... ကၽြန္မတို႔ အတူတူ သီကံုးေနဆဲ ၾကယ္ေလးေတြကလည္း ကုန္မွ မကုန္ႏိုင္ပဲ..။ ကၽြန္မတို႔ ၾကယ္သီႀကိဳးေလးက ဘယ္ေလာက္ပဲ ရွည္လ်ားလာပါေစ ဘယ္ေတာ့့မွ ျပတ္ထြက္မွာမွ မဟုတ္ေတာ့ပဲေလ.. ေနာ္..!!<br /><br />ကၽြန္မဆိုတာ ေမာင့္ အသိေလးထဲမွာ ရွိေနသ၍ ေမာင္.. ဆိုတာ ကၽြန္မႏွလံုးအိမ္ ေထာင့္ေလးတစ္ေနရာမွာ ေနရာယူထားသ၍.. ကၽြန္မတို႔ ဘယ္မွာ ေဝးကြာခဲ့လို႔လည္း..!! မၾကာခင္မွာပဲ ကၽြန္မ ဆံပင္ေလးေတြ ေငြေရာင္ သမ္းလာေတာ့မွာ ေမာင္ရဲ႕..!! ၿပံဳးစစနဲ႔ မဆီမဆိုင္ ဆံပင္ကို သပ္တင္လိုက္မယ့္ ေမာင့္ပံုစံကို ကၽြန္မ အေတြးမွာ ျမင္ေယာင္လာမိတယ္..။ ေၾသာ္... ေမာင္လည္း ေနာက္ရာစုႏွစ္ တစ္ေကြ႕ ႏွစ္ေကြ႕ေက်ာ္ရင္ ဖိုးဖိုးပဲေပါ့ကြယ္..။&nbsp;</span><br /><span style="color: black;"><br /></span><span style="color: black;">ကၽြန္မနားဝေလးမွာ ေမာင့္ေခၚသံလိုလို စကားေျပာသံလိုလို ကၽြန္မ အေတြးမွာ တိုးတိုးေလး ၾကားမိလိုက္ပါတယ္..။</span><br /><span style="color: black;"> <i style="color: #073763;"><br />“ကဲ... အေတြးေတြ ေဝမေနနဲ႔ ေမ ရယ္.. ေမာင္တို႔ မသီမိလိုက္ပဲ လြတ္သြားတဲ့ ၾကယ္ေလးေတြ မ်ားေနမွာ စိုးလွတယ္...”&nbsp; </i><span style="color: #073763;">။။</span></span><br /><br /><div style="color: black; text-align: center;"><b>~~~~~~~~~~~~~~~~။။။။။။~~~~~~~~~~~~~~~~~</b></div><i><span style="color: #274e13;"><br />ခ်စ္တတ္ျခင္းသည္ အခ်စ္ျဖစ္သည္...။ ထို႔အတူ </span><span style="color: #274e13;">တရံတခါ၌ ျဖစ္ခဲ့ေသာ </span></i><span style="color: #274e13;"><i>ခ်စ္ဖူးျခင္းသည္လည္း အခ်စ္ျဖစ္ပါသည္...။ ပုထုစဥ္မွန္လွ်င္ ေလာကတြင္ အခ်စ္ႏွင့္ေဝးကြာသူ မည္သူရွိပါသနည္း..။ ဘဝတြင္ အနည္းဆံုး တႀကိမ္တခါမွ်ေတာ့ အခ်စ္ကို ခံစားဖူးပါလိမ့္မည္..။ ငယ္႐ြယ္ႏုပ်ိဳစဥ္တြင္ ျဖစ္ေစ.. တည္ၿငိမ္ရင့္က်က္ေသာ အ႐ြယ္တြင္ျဖစ္ေစ.. အသက္အ႐ြယ္ ႀကီးရင့္ေသာ အခါတြင္ျဖစ္ေစ.. ႏူးညံ့ေသာ ခ်စ္ျခင္းတစ္ခု၌ (သို႔မဟုတ္) ခ်စ္ျခင္းတစ္ခုႏွင့္ ရင္ခုန္ ေမြ႕ေပ်ာ္ဖူးေလမည္..။ ႏွလံုးသားကို ဗဟိုျပဳ၍ ရင္၌တည္ေသာ စစ္မွန္သည့္ ခ်စ္ျခင္းသည္ အသက္အ႐ြယ္၊ ဂုဏ္ပကာသန၊ ႐ုပ္ရည္သြင္ျပင္၊ ဥတုရာသီမေရြး ေကြ႕ေကာက္ကင္းစြာ မိမိထံသို႔ တန္းတန္းမတ္မတ္ ခ်ဥ္းနင္းဝင္ေရာက္ လာတတ္ေလ့ ရွိပါသည္..။ </i><br /><br /><i>ထို႔ေနာက္.. ႏူးညံ့သန္႔စင္ လွပလြန္းေသာ ထိုခ်စ္ျခင္းသည္ အသက္အ႐ြယ္အားျဖင့္ မည္မွ်ပင္ ႀကီးျမင့္သြားပါေစ ႏုဖတ္သည့္ ႏွလံုးသားရင္ခြင္ ကိုယ္စီ၌ ကိန္းဝပ္ရွင္သန္ တည္ၿမဲေနေလ့လည္း ရွိတတ္ပါေသးသည္..။</i><br /><br /><br /><b style="color: #990000;">(ခင္ေလးငယ္)</b></span><span style="color: black;"><span style="color: black;"><br /></span><i><br /><b style="color: blue;">ဖြင့္ဟခ်က္..။ ။ </b><span style="color: blue;">ဆရာမ မမေမၿငိမ္းရဲ႕ “အခ်စ္အေၾကာင္းေျပာရေအာင္” ဆိုတဲ့ ဝတၱဳကာဗာ ဖိုတိုပံုေလးကေန စသြားခဲ့တဲ့ Tag post ေလးပါ။ အခ်စ္အေၾကာင္းကို ဆက္ေျပာဖို႔ Tag ပါတယ္ အားရင္ ခင္ေလးေရးပါလို႔ ဆိုလာသူက </span><a href="http://thet-wai-blog.blogspot.com/" style="color: #cc0000;">မမသက္ေဝ&nbsp;</a><span style="color: blue;"> ပါပဲ..။ မေရးျဖစ္တာ သိပ္ၾကာလြန္းေနတဲ့ ဘေလာ့ေလးေပၚမွာ စာျပန္ေရးဖို႔ အခ်ိန္နဲ႔ အရွိန္ျပန္ ယူေနတုန္းကာလ ျဖစ္သလို... အခက္ခဲေလးေတြ ၾကားထဲကေန ဒီစာတိုေလးကို ခ်စ္ျခင္းအားျဖင့္ ေရးျဖစ္ေအာင္ တြန္းပို႔ခဲ့တဲ့ မမသက္ေဝနဲ႔ အစ္ကိုေတြ အစ္မေတြ သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္မိရပါတယ္..။&nbsp;</span></i></span><br /><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4149570214000273546-8711863302383511313?l=www.koyinnawkhinlaynge.com' alt='' /></div>ကိုရင္ေနာ္ခင္ေလးငယ္http://www.blogger.com/profile/00527729002977133984noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-4149570214000273546.post-22140872274184813412011-02-08T12:07:00.009+08:002011-02-08T16:35:54.685+08:00<div style="text-align: justify;"><br />ကၽြန္ေတာ္နဲ႔သူ သိပ္ခ်စ္မိသြားၾကတာ အေတာ္ေလးေတာ့ ထူးဆန္းေနႏိုင္ပါတယ္..။ ျပန္ေျပာျပရမယ္ ဆိုရင္လည္း စကားလံုးေတြက သိပ္ေတာ့မ႐ွိျပန္ပါဘူး။ ႏွလံုးသားထဲကို အလိုလို ေရာက္လာၿပီး ႏူးႏူးညံ့ညံ့ေလးနဲ႔ အခိုင္အမာ သေႏၶတည္သြားတာမ်ိဳးေလးပါပဲ..။ ကၽြန္ေတာ့္ေျခေတြ သူ႔ဆီ လွမ္းမသြားခဲ့သလို သူလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို မကမ္းခဲ့ပါဘူး..။ ဒါေပမဲ့ အံ့ၾသစရာေကာင္းတာက ကၽြန္ေတာ္တု႔ိ ဆံုမွတ္တစ္ေလးခု အေပၚမွာ အတူတူ ရပ္မိသြားၾကတယ္ ဆိုတာပါပဲ..။<br /><br /><i>ရင္ခုန္စရာ သိပ္ကိုလွပတဲ့ ဆံုမွတ္ေလးေပၚက စက္ဝိုင္းေလး တစ္ခုထဲမွာ ရပ္ေနတဲ့ ေျခေထာက္ေလးႏွစ္စံု ရွိေနပါတယ္..။&nbsp; </i><br /><br />အခိုင္အမာ အမွတ္တရ ႐ွိေနေစတဲ့ အရာေတြကေတာ့ ေျပာလို႔မကုန္ႏိုင္ေအာင္ အမ်ားႀကီးပဲေပါ့...။ သူဟာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ႏွစ္လိုဖြယ္အေကာင္းဆံုး အမ်ိဳးသမီး ျဖစ္သလို သူကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ အမူအက်င့္ေတြကို ျမတ္ႏိုးေပးတတ္သူ တစ္ေယာက္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ သူ႔မွာ တူတဲ့ အေလ့အထေလးေတြ အေတာ္မ်ားပါတယ္..။ အတူညီဆံုး မူဟန္တစ္ကြက္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ဦးလံုး ေပေပေတေတနဲ႔ လမ္းေတြေလွ်ာက္ ေနတတ္ၾကျခင္းပဲေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဆံုျဖစ္ၾကတိုင္း တစ္ေယာက္ပံုစံ တစ္ေယာက္ၾကည့္လို႔ ရယ္ေမာမိၾကတာလည္း အႀကိမ္ႀကိမ္။<br /><br /><i>ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ အေပၚယံမ်က္လံုးေတြနဲ႔&nbsp; ပတ္ဝန္းက်င္ကိုစာဖတ္ဖို႔ မႀကိဳးစားသလို ဟန္ေဆာင္ျခင္းေတြကို မီး႐ွိဳ႕ကာ ျပာခ်ထားတတ္ ၾကသူေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္...။</i><br /><br />ေငြေၾကး ဂုဏ္ပကာသန အ႐ွိန္အဝါေတြနဲ႔ ပတ္သက္လို႔လည္း အာ႐ံုဝင္စားဖို႔ မတတ္ၾကသူေတြပါပဲ..။ ကၽြန္ေတာ့္လက္တစ္ဖက္ ကမ္းေပးလိုက္တာနဲ႔ အၿပံဳးလက္လက္ေလးနဲ႔ သူ႔လက္ဖဝါးေလးကို လာထည့္ေပးတတ္သူဟာ ကၽြန္ေတာ့္သူပဲေပါ့။ ေထြေထြထူးထူး ႀကိဳးညိႇစရာ မလိုပါပဲ ေအာ္တိုေလး ကာရံညီသြားၾကၿမဲပါပဲ..။ သူနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေတာက္ေျပာင္ေျပာင္ အဝတ္စားမ်ိဳးကို မုန္းတီးျခင္းဋီကာခ်ဲ႕လို႔ အထူးအဆန္းနဲ႔ အေရာင္ေတြအေၾကာင္း အလုအယက္ အတင္းေျပာ တတ္ၾကသူေတြလည္း ျဖစ္ပါတယ္..။ ဖြာက်ဲက်ဲဆံပင္ေတြ ကိုယ္စီနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ အေရာင္ပ်ယ္ ဂ်င္းေဘာင္းဘီေတြ ဖ႐ို႕ဖရဲ ဝတ္ရျခင္းကို ခုန္မင္တတ္သူေတြပါ။ <i>&nbsp;</i><br /><br /><i>ၿငိမ္သက္ေနရာကေန သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို ရုတ္တရက္ ႏႈတ္ကထုတ္ဆိုမိတိုင္း သူလည္း ေကာက္ခါငင္ခါနဲ႔ အဲ့ဒီသီခ်င္းကိုပဲ ဆိုညည္းလိုက္တာမ်ိဳး တူေနတတ္ ျပန္ေသးတယ္..။ </i><br /><br />ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ တိုက္ဆိုင္မႈေလးေတြ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ သူ႔ၾကားမွာ ခဏခဏ ႀကံဳရတတ္ပါတယ္..။ လူေတြၾကားထဲမွာ တိုးေဝွ႔ဆြဲေခၚရင္း သူ႔လက္ေလးကို တင္းေနေအာင္ ဖ်စ္ညႇစ္လိုက္ရင္ သူက သူမွီတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ ေမးေစ့ကို ေခါင္းေလးေမာ့ၿပီး ျဖတ္ကနဲ နမ္းတတ္တဲ့ သူလည္းျဖစ္ပါတယ္..။ ႐ႈပ္ပြေနၿပီးသား သူ႔ဆံႏႊယ္ေတြကို မ်က္လံုးေတြဖံုးတဲ့အထိ ကၽြန္ေတာ္ စေနာက္ကာ ဖြတတ္တဲ့အခါတိုင္း ဂ်စ္ေပေပ မ်က္ေစာင္းနဲ႔ ေဝ့ၾကည့္တတ္ေသးတယ္..။ ဒါေပမဲ့လည္း သူ႔ႏႈတ္ခမ္းပါးေလး ေတြကေတာ့ ၿပံဳးေနတာပါပဲ...။<br /><br /><i>သူ႔႐ဲ႕ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ေလး အၿပံဳးေလးေတြ ျမင္ေနရရင္ ကၽြန္ေတာ္ေက်နပ္ေနသလို ကၽြန္ေတာ္ ေပ်ာ္ေနတိုင္းလည္း သူ႔ဘဝ.. လို႔ ကဗ်ာဆန္ဆန္ ေျပာတတ္ေသးသူေပါ့..။</i><br /><br />ကၽြန္ေတာ္သူ႔ကို ခ်စ္စရာ အမည္းေရာင္ ဂစ္တာေလးတစ္လံုး လက္ေဆာင္ေပးဖူးပါတယ္..။ သူတစ္ေယာက္ထဲ ႐ွိေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ ကၽြန္ေတာ့္ဆီကရတဲ့ ဂစ္တာေလးနဲ႔ စကားေတြ ေျပာတတ္တဲ့အေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပန္ေျပာရင္း ႐ွက္စႏိုးနဲ႔ ရယ္ေမာတတ္ျပန္ေသးတယ္.။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ဟာ ဂစ္တာေလးကို အထီးအမခြဲရင္း သားေလးလား..! သမီးေလးလား..! လို႔ ျငင္းခုန္ တတ္ၾကပါေသးတယ္..။ <span style="font-style: italic;">“ဟိုမက် ဒီမက် အေျခာက္ေလးမ်ား ျဖစ္ေနရင္ ဒုကၡ...”</span> လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္ေျပာင္ရင္ေတာ့ သူမႀကိဳက္ပါဘူး။ အဲ့လို စေနာက္တိုင္းလည္း ကေလးတစ္ေယာက္လို စိတ္ေကာက္ျပန္တာ ကၽြန္ေတာ့္သူ... ပဲေပါ့..။ ၾကာ႐ွည္ စိတ္မေကာက္တတ္တဲ့ သူ႔စ႐ိုက္ေလးကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းကို ခ်စ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ သူစိတ္ဆိုးေအာင္ စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႔ ခဏခဏ စတတ္သူပါပဲ..။<br /><br /><i>ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခ်စ္သူ႔သက္တမ္း တေလွ်ာက္လံုးမွာ&nbsp; ႀကီးႀကီးမားမား တစ္ခါမွ ရန္မျဖစ္ဖူးၾကပါဘူး..။</i><br /><br />ကၽြန္ေတာ္နဲ႔သူ႔ၾကားမွာ ခ်ည္ေႏွာင္ထားတဲ့ ႀကိဳးေတြကို သူမ်ားေတြ ျမင္သာေအာင္ ခ်ျပဖို႔မလိုအပ္ဖူးလို႔ ခံယူထားၾကသူေတြပါပဲ.။ သူဟာ ကၽြန္ေတာ္သိပ္ခ်စ္တဲ့ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ျဖစ္သလို ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ အရမ္းလိုအပ္တဲ့ တိုင္ပင္ေဖာ္ သူငယ္ခ်င္းဆိုလည္း မမွားျပန္ဘူး..။ ကၽြန္ေတာ့္ သူ႔ကို အစ္မတစ္ေယာက္လို ေလးစားျမတ္ႏိုးသလို ကၽြန္ေတာ့္ ညီမငယ္ေလး တစ္ေယာက္လိုလည္း သူ႔ကို ပူပန္တတ္ေသးတယ္..။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ယံုၾကည္မႈ အျပည့္အဝ ပံုအပ္လက္ခ်င္းတြဲလို႔ လမ္းေတြ ဆက္ေလွ်ာက္ေနၾကတာပါပဲ..။<br /><br /><i>မိခင္တစ္ေယာက္က ကေလးတစ္ေယာက္ကို ယုယသလိုမ်ိဳး သူေပးတဲ့ အၾကင္နာေတြ ရတတ္ခ်ိန္တိုင္း မ်က္ရည္ဝဲ ေလာက္ေအာင္အထိ ေက်းဇူးတင္ ၾကည္ႏူးရသူဟာ ကၽြန္ေတာ္ပါပဲ..။</i><br /><br />လူေတြၾကားထဲ လက္တြဲသြားရင္း ကၽြန္ေတာ့္ကို လွည့္ၾကည့္တတ္တဲ့ ေကာင္မေလးေတြ ေတြ႕ခဲ့ရင္လည္း သူဟာ အၿပံဳးမပ်က္ တတ္သူမ်ိဳးေပါ့..။ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္ကလည္း သူ႔ကို ဂရုတစိုက္ရွိတတ္တဲ့ အမ်ိဳးသားေတြ ရွိေနရင္ေတာင္ ဝန္တိုစိတ္ဆိုတာမ်ိဳး လံုးဝမျဖစ္တတ္ပါဘူး..။ ဒါဟာလည္း ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ သူ႔ရဲ႕ အျပန္အလွန္ အႀကြင္းမဲ့ ယံုၾကည္မႈေတြေၾကာင့္ပါပဲ..။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔သူ ကိုယ္ဆီအိမ္ျပန္ဖို႔ လမ္းခြဲႏႈတ္ဆက္ခ်ိန္ေတြမွာ <span style="font-style: italic;">“စိတ္ခ်မယ္ေနာ္...”</span> လို႔ ကၽြန္ေတာ္ေျပာတိုင္း.. သူကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို ၿပံဳးၾကည့္ရင္း ေခါင္းေလး ညိတ္ျပတတ္ပါတယ္..။<br /><br /><i>တခါတေလေတာ့ ေခါင္းကိုငဲ့ေစာင္းလို႔ မ်က္လံုးေလးေတြေစြၿပီး ခ်စ္စႏိုးလုပ္တတ္တဲ့ သူ႔မ်က္ေစာင္းေလးကို ခၽြင္းခ်က္အျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ ရတတ္ပါေသးတယ္..။</i><br /><br />ကၽြန္ေတာ္သူ႔ကို ဘယ္အရာမ်ိဳးမွာမွ ပိတ္ပင္တားဆီး ခ်ဳပ္ခ်ယ္တာမ်ိဳး မလုပ္တတ္ပါဘူး..။ ပြင့္လင္းထကျ္မက္တဲ့ သူ႔စိတ္ေလးကို ကၽြန္ေတာ္အေလးထား အသိအမွတ္ျပဳလို႔ ျမတ္ႏိုးပါတယ္။ သူဟာ အမိန္႔ေပးခံရျခင္းကို မုန္းသလို သူ႔ေဘာင္ေလးထဲမွာ ေပ်ာ္ရႊင္လြတ္လပ္စြာ ေနထိုင္လႈပ္ရွား ေနျခင္းကို သူကိုယ္တိုင္ ေလးစား တန္ဖိုးထားတတ္တာကို ကၽြန္ေတာ္သိေနလို႔ပါ..။ ကၽြန္ေတာ္တစ္ခုခုကို အလြန္အကၽြံမျဖစ္ေစဖို႔ သူသတိေပးတတ္သလို ကၽြန္ေတာ္ကလည္း သူ႔က်န္းမာေရးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ သူနားလည္လက္ခံေအာင္ ပါးပါးေလးလွစ္ကာ ေျပာျပနားခ်မိ တတ္ပါတယ္..။<br /><br /><i>သူသတိေပးသမွ်ကို ကၽြန္ေတာ္ ေခါင္းညိတ္နားေထာင္သလို သူကလည္း ေက်ေက်နပ္နပ္ ဆင္ခ်င္ေနထိုင္ ေပးတတ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္သူ႔ကို အခ်စ္ပိုရျပန္တာပါပဲ..။</i><br /><br />သူဟာ ကၽြန္ေတာ့္ကို အတိုင္းထက္အလြန္ နားလည္ေပးတတ္သူပဲ ျဖစ္ပါတယ္..။ သူနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ အႀကိမ္ႀကိမ္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္အားမရ ျဖစ္မိတတ္တယ္..။ သူစိတ္ညစ္သြားမွာမ်ိဳးကို ကၽြန္ေတာ္ မလိုလားပါပဲ မတတ္သာတဲ့ အေျခအေနေတြေပၚမွာ နင္းေလွ်ာက္ရတိုင္း ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ေျခလွမ္းတိုင္းက ေလးပင္ တြန္႔ဆုတ္ေနတတ္တာ ဘယ္သူမွ သိႏိုင္မယ္မထင္ပါဘူး။ သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္ စိတ္မဆင္းရဲေစခ်င္တာ ကၽြန္ေတာ္သာ အသိဆံုးမို႔ပါ..။ ကၽြန္ေတာ့္ဘဝရဲ႕ တစ္ေနရာရာမွာ သူ႐ွိကို ႐ွိေနမွျဖစ္မွာပါ..။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကို အဲ့ေလာက္ထိ လိုအပ္ပါတယ္..။<br /><br /><i>သူ႔ဆႏၵ သူ႔အလိုမွန္သမွ်ကို အလိုက္တသိ ျဖည့္ဆည္းေပးႏိုင္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ျဖစ္ခ်င္ပါတယ္။</i><br /><br />ကၽြန္ေတာ္သူ႔ကို ရည္းစား ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ထားခဲ့ဖူးလဲ ဆိုတဲ့ေမးခြန္းမ်ိဳး ေမးဖို႔စိတ္မဝင္စားသလို သူသိေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ အတိတ္ေတြနဲ႔ ပတ္သက္လို႔လည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို စိတ္႐ႈပ္ေအာင္ မလုပ္တတ္ပါဘူး..။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္လံုး ပစၥဳပၸန္ကို ျမတ္ႏိုးပါတယ္..။ “ဒီေန႔..” ဆိုတာကို ခ်စ္ပါတယ္...။ “ဒီေန႔..” ကၽြန္ေတာ္ သူ႔မ်က္ႏွာေလး ၿပံဳးသြားေအာင္ ဘာလုပ္ေပးႏိုင္မလဲ ေတြးသလို သူကလည္း “ဒီေန႔..” ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘယ္လို ယံုၾကည္ နားလည္မႈေတြ ထပ္ေပးႏိုင္မလဲ က်ိဳးစားေနတာကို ကၽြန္ေတာ္သိေနပါတယ္..။<br /><br /><i>သူ႔အရိပ္ေတြနဲ႔ “ဒီေန႔..” ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္ ဆုပ္ကိုင္ႏိုင္သလို ကၽြန္ေတာ့္ ေမတၱာေတြနဲ႔ ဒီေန႔ေလးမွာ သူ႔စိတ္ေတြကို ေအးခ်မ္းေပ်ာ္ရႊင္ခြင့္ေလး ေပးေနပါရေစ..။&nbsp;</i><br /><br />ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ဒီေန႔ဟာ လွပၿပီး သူ႔အတြက္ သူပိုင္ဆိုင္ရမဲ့ ဒီေန႔ေလးမွာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အတူတူ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ေလး ၿပံဳးေနႏိုင္ပါေစ...။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို မနက္ျဖန္အေၾကာင္းေလး ခဏေလာက္ေတာ့ ေမ့ထားခြင့္ေပးပါ..။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္လံုး ဘဝအတြက္ လုပ္ေဆာင္စရာေတြ အေမာေတြ အမ်ားႀကီး႐ွိေနေသးတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကိုယ္တိုင္ သိထားၾကပါတယ္..။ ဒါေပမဲ့... ေက်းဇူးျပဳၿပီး ထပ္ေျပာပါရေစ.... ကၽြန္ေတာ္နဲ႔သူ႔ကို မနက္ျဖန္ေတြအေၾကာင္း ဒီေန႔မွာ ေမ့ထားႏိုင္ဖို႔ ခဏေလးေတာ့ ခြင့္ျပဳေပးၾကပါ...။<br /><br /><i>ဒီေန႔ေလးမွာ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ပါးေလးေတြကို ႏူးညံ့ၾကင္နာစြာနဲ႔ </i><i>ဖြဖြေလး </i><i>နမ္းပါရေစ..။&nbsp;</i><br /><br /><i>သူကလည္း သူ႔လက္ဖဝါး ေႏြးေႏြးေလးေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္လက္ေတြကို ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုး ျပန္လည္ဆုပ္ကိုင္ထား ပါလိမ့္မယ္..။</i><br /><br /><i>ဒီေန႔ေလးကို ကၽြန္ေတာ္နဲ႔သူ ၾကည္ႏူးစြာနဲ႔ သိပ္ကို လိုလားပါတယ္။ </i><br /><br /><i>ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ မ်က္လံုးေတြကိုမွိတ္ၿပီး “ဒီေန႔..” ေလးကို သာယာၿငိမ္သက္စြာနဲ႔ ခ်ိဳၿမိန္နာရီေတြေပၚမွာ တြဲခိုစီးလို႔ ေနေနပါရေစ..။&nbsp;</i><br /><br /><i>ေခ်ာ့ကလက္နံ႔ေလးေတြ ထံုအီေနမဲ့ ေရာင္စံုအိပ္မက္ လွလွေလးတစ္ခုကို အတူတူမက္ရင္း </i><i>“ဒီေန႔..” ေလးကို&nbsp; </i><i>ရင္ခုန္သံေတြနဲ႔&nbsp; ျဖတ္ေက်ာ္ခြင့္ေပးပါ....။</i><br /><br /><i>ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ သိပ္ကို ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ၾကတဲ့ “ဒီေန႔..” ေလး ကို ကၽြန္ေတာ္နဲ႔.... သူ.... .... .... .... ....!!!!<br /></i><br /><br /><b><span style="color: #003300;"><span style="color: #000066;">တူငယ္...တူမငယ္၊ ေမာင္ငယ္...ညီမငယ္ေလးေတြအတြက္ ဗာလင္တိုင္း လက္ေဆာင္အျဖစ္ အမွတ္တရ </span></span></b><b><span style="color: #003300;"><span style="color: #000066;">ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေလး ေရးဖြဲ႕တာပါ။ ခ်စ္တတ္သူတိုင္း ႏူးညံ့ ရင္ခုန္သံေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္သာယာ ၾကည္ႏူးႏိုင္ၾကပါေစ....။</span></span></b><br /><span style="color: #990000; font-weight: bold;"><br />(ခင္ေလးငယ္)</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4149570214000273546-2214087227418481341?l=www.koyinnawkhinlaynge.com' alt='' /></div>ကိုရင္ေနာ္ခင္ေလးငယ္http://www.blogger.com/profile/00527729002977133984noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4149570214000273546.post-73623788972899111672010-11-17T13:55:00.012+08:002012-01-15T19:51:04.823+08:00<d><br /><a href="http://www.fileden.com/files/2009/2/10/2316038//kyal%20kway%20ka%20kyo%20poem.mp3"></a>..<span style="color: blue;">(ကဗ်ာ႐ြတ္သံႏွင့္အတူ နားဆင္ခံစားႏိုင္ရန္)</span><br /></d><br /><div style="color: #660000;"><u><b>ၾကယ္ေႂကြကႀကိဳး</b></u></div><br /><span style="color: blue;">ကုကၠိဳလ္ကိုင္း ႀကိဳးၾကာ ကူး</span><br /><span style="color: blue;">ေကာင္းကင္ ကို ႀကိဳးၾကာ ၾကည့္</span><br /><span style="color: blue;">ေကာင္းကင္က်ယ္ ႀကိဳႀကိဳၾကား</span><br /><span style="color: blue;">ၾကယ္ကႀကိဳး ေက်ာ္ၾကား..။</span><br /><br /><span style="color: blue;">ေကာင္းကင္ၾကား ၾကယ္က က</span><br /><span style="color: blue;">ႀကိဳးၾကာ ၾကည့္ ၾကယ္ကႀကိဳး</span><br /><span style="color: blue;">ကံကုန္ၾကယ္ ေႂကြကာက်</span><br /><span style="color: blue;">ၾကည့္ ႀကိဳးၾကာ ေၾကကြဲ..။</span><br /><br /><span style="color: blue;">ေႂကြက်ၾကယ္ ေက်ာက္ႀကိဳၾကား</span><br /><span style="color: blue;">က်ိဳးက်ိဳးေၾက က်ကာကြဲ</span><br /><span style="color: blue;">ၾကယ္ေႂကြေကာက္ ကူႀကိဳးၾကာ</span><br /><span style="color: blue;">ကယ္ေၾကာင္းႀကံ ကြဲေၾက..။</span><br /><br /><span style="color: blue;">ေႂကြႀကိဳးၾကာ ၾကယ္က်ိဳးေကာက္</span><br /><span style="color: blue;">ေကာင္းကင္ ကို ေၾကကြဲၾကည့္</span><br /><span style="color: blue;">ေကာင္းကင္ႀကီး ကႀကိဳးကင္း</span><br /><span style="color: blue;">ၾကယ္ ေႂကြ က ႀကိဳး.. ႀကိဳး ၾကာ ေၾက ကြဲ..။</span><br /><br /><b><span style="color: #660000;">(ကိုရင္ေနာ္)</span></b><br /><br /><a href="http://www.fileden.com/files/2009/2/10/2316038//kyal%20kway%20ka%20kyo%20poem.mp3" target="_blank">အသံဖိုင္ Link</a><br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="color: blue;"><b>ဖြင့္ဟခ်က္</b>။&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;။ ေကာင္းကင္မွာ ၾကယ္ကႀကိဳးနဲ႔အတူ ကေနတဲ႔ ၾကယ္ကေလး ေက်ာက္ေတာင္ၾကားထဲ ေႂကြအက်..&nbsp;ၾကယ္ကပြဲ ၾကည့္ေနတဲ႔ ႀကိဳးၾကာငွက္ကေလးက ကယ္ယူဖို႔၊ ကူညီဖို႔&nbsp;ႀကိဳးစားရင္း&nbsp;ၾကယ္အက်ိဳးအေၾက အပိုင္းအစေလးေတြကိုသာ ေၾကကြဲစြာ ေကာက္ယူခဲ႔ရတဲ႔ အျဖစ္အပ်က္ေလးကို တစ္လံုးကဗ်ာအျဖစ္ ၂၀၀၉၊ မတ္လ တုန္းက ေရးခဲ႔ပါတယ္..။ အခုေတာ႔ ဒီကဗ်ာေလးရဲ႕ ခံစားခ်က္ကို အသံအျဖစ္ မွ်ေဝၾကည့္ခ်င္တာေၾကာင့္ ႐ြတ္ဆိုထားတာပါ..။ နားဆင္ေပးတဲ႔ အတြက္ ေက်းဇူပါ..။</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4149570214000273546-7362378897289911167?l=www.koyinnawkhinlaynge.com' alt='' /></div>ကိုရင္ေနာ္ခင္ေလးငယ္http://www.blogger.com/profile/00527729002977133984noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-4149570214000273546.post-59858104905169871312010-11-08T20:55:00.001+08:002010-11-09T00:24:46.092+08:00<div style="color: blue;">ဖြတ္ေဖာ္ဖြတ္ဖက္</div><div style="color: blue;">ဖြတ္ဖင္ ဖြတ္ဖူး</div><div style="color: blue;">ဖြတ္ ဖြ႕ံၿဖိဳးဖို႔... ဖြတ္ဖြဲ႕ ဖြဲ႕..။</div><div style="color: blue;">(((((..ဖြီးးး..)))))</div>&nbsp; <br /><div style="color: #660000;"><b>(ကိုရင္ေနာ္)</b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4149570214000273546-5985810490516987131?l=www.koyinnawkhinlaynge.com' alt='' /></div>ကိုရင္ေနာ္ခင္ေလးငယ္http://www.blogger.com/profile/00527729002977133984noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-4149570214000273546.post-49696085830765974662010-11-02T08:13:00.004+08:002010-11-08T20:47:41.249+08:00<div style="color: blue; text-align: center;"><br /></div><div style="color: blue; text-align: center;">ေႁမြဆိုးတစ္ေကာင္ အေရခြံလဲ</div><div style="color: blue; text-align: center;"><br /></div><div style="color: blue; text-align: center;">အဆိပ္႐ွိဆဲ...</div><div style="color: blue; text-align: center;"><br /></div><div style="color: blue; text-align: center;">အစြယ္႐ွိၿမဲ...</div><div style="color: blue; text-align: center;"><br /></div><div style="color: blue; text-align: center;">အႏၲရာယ္ေပးမွာ မလြဲ...</div><div style="color: blue; text-align: center;"><br /></div><div style="color: blue; text-align: center;">ေႁမြဟာ ေႁမြပဲ..။</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><b><span style="color: #660000;">(ကိုရင္ေနာ္)</span></b></div><br /><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"><object height="385" width="480"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/xmCflSFk4t0?fs=1&amp;hl=en_US"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/xmCflSFk4t0?fs=1&amp;hl=en_US" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><a href="http://www.youtube.com/watch?v=xmCflSFk4t0"><u><span style="color: blue;">ေႁမြဆိုးတစ္ေကာင္ အေရခြံလဲေနပံု</span></u></a><u><span style="color: blue;"> </span></u><br /><u><span style="color: blue;"><br /></span></u><br /><u><span style="color: blue;"><br /></span></u></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4149570214000273546-4969608583076597466?l=www.koyinnawkhinlaynge.com' alt='' /></div>ကိုရင္ေနာ္ခင္ေလးငယ္http://www.blogger.com/profile/00527729002977133984noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4149570214000273546.post-30735688060113525572010-10-31T10:17:00.001+08:002010-10-31T12:58:03.139+08:00&nbsp; <br />“သတင္းေတြ ၾကားၿပီးၿပီလား xxx..xxx....xxxx..xxxx...xx”<br /><div style="text-align: center;">“႐ွဴး..!! တိုးတိုး.. ... xxx... ... xxx”</div><div style="text-align: left;">“စိတ္ကို မဝင္စာဘူး.. မင္းစဥ္းစားၾကည့္ကြာ..... xx ...xxx ..”</div><div style="text-align: right;">“ဟာ.. ဒါေတာ႔ လြန္တာေပါ႔.. xxx.. xx.. xxx.. xxx ....”</div><div style="text-align: center;">“ေအးေလ မျဖစ္သင့္ဘူး....xx ..xx”</div><div style="text-align: left;">“ေဟ႔လူ.. တိုးတိုး ေျပာပါဆို.. .. xxx .. xxx xxxx ....”</div><div style="text-align: center;">“အမွန္တကယ္ဆိုဗ်ာ.. ျဖစ္သင့္တာက.. xxx.. xxx...”</div><div style="text-align: right;">“တအိမ္တက္ဆင္း ဆိုပဲ... xx..xxxx...xxx..xxxx”</div><div style="text-align: left;">“..xxx...xxx.....xxx.. ဒါဆို ဘာထူးမွာလဲကြာ..”</div><div style="text-align: center;">“...xxx ..xx..xxx မဟုတ္ဘူးလား က်ဳပ္ေျပာတာ..”<br /><div style="text-align: right;">“(၃) နာရီ တိတိ တဲ႔..xxx..xx”</div></div><div style="text-align: center;"><div style="text-align: center;">“ေအးကြ ရာဘာ ဖိနပ္ႀကီးနဲ႔..xxx..xxx...xxx”</div><div style="text-align: left;">“ခင္ဗ်ား စဥ္းစားၾကည့္ေလ.. xxx...xxx...xx....xxxx..” </div></div><div style="text-align: left;"><div style="text-align: right;">“ယၾတာတမ်ိဳးလို႔ ေျပာၾကတာပဲ..xxx..xx” </div><div style="text-align: center;"></div></div><div style="text-align: left;">“...xxx..xxx....အဲ႔ဒါေပါ႔ .. ”</div><div style="text-align: center;">“ဟုတ္တယ္ က်ဳပ္လည္း..xxx...xxxx..xx”</div><div style="text-align: left;"><div style="text-align: right;">“..ခက္တာပဲ....xxx...xxx...xx....xxxx..” </div><div style="text-align: left;">“ငါလည္း မထည့္ဘူး..xxx...xxx..xx..”</div></div><div style="text-align: left;"><div style="text-align: center;"><div style="text-align: center;">“တိုးတိုးေျပာပါဆို..xx..xxx..xxxx..”</div><div style="text-align: left;">“ဓါတ္တိုင္ေတြ မွာ..xx..xxx..xx” </div></div><div style="text-align: right;">“...xx..xxx..လုပ္ခ်င္ရာသာ လုပ္ၾကကြာ.. xxx.. xx..xx...”</div><div style="text-align: right;"><div style="text-align: left;">“အင္း.. အဲ႔ဒါေျပာတာေပါ႔....xx..xxx...xx”<br /><div style="text-align: center;">“ထမင္းမွန္မွန္ စားေနရရင္ ၿပီးတာပဲ..xx..xxx...xx”</div><div style="text-align: center;"><div style="text-align: right;">“တသက္လံုး ငါးပိရည္နဲ႔ စားခ်င္လို႔လား..xx..xxx..xx”</div><div style="text-align: left;">“ၾကည့္လို႔မွ မရတာ..xx..xxx...xx” </div></div></div><div style="text-align: left;"><div style="text-align: center;"><div style="text-align: right;">“လိုင္းက တက္ကိုမတက္ဘူးပဲ.. xx..xxx..xx”</div>“အဲ႔ဒါလည္း ပံုတူကူးတာပဲကြ.. xx..xxx..xx”<br /><div style="text-align: left;">“ေတာ္ေတာ္ဆိုးတဲ႔ ယၾတာ..xx..xxx..xx”&nbsp;</div><div style="text-align: right;"><div style="text-align: center;">“ဘယ္လို..! အီသီယိုပီးယား နဲ႔တူတယ္ ဟုတ္လား....xx..xxx...xx”</div><div style="text-align: right;">“ဟားဟားဟားဟားဟား..xx..xxx..xx” </div></div></div><div style="text-align: left;">“ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာဗ်ာ... ဒီလို..xx... xxx.. xxx.. ”</div><div style="text-align: center;">“ဒါေပါ႔..xx..”</div><div style="text-align: center;">“တကယ္ဆိုကြာ ဒီေကာင္ေတြ.xx...xxx..xx..xxxx”<br /><div style="text-align: left;">“မင္းစဥ္းစားၾကည့္...xx..xxxx”<br /><div style="text-align: center;">“လံုျခည္ဝတ္တာလား ခ်ိတ္ထမီေတြလားကြ..xxx..xxxx..xx”</div></div></div><div style="text-align: right;"><div style="text-align: left;"><div style="text-align: right;">“စိတ္ညစ္ပါတယ္..xx..xxx..”</div><div style="text-align: left;">“ဒုတိယ အႀကိမ္..xx..တဲ႔..xx..xxxx”</div><div style="text-align: left;"><div style="text-align: center;">“...xx.. သတိထားေျပာဦး...xx..xxxx..xx”</div><div style="text-align: right;">&nbsp;“ဒါကို ေထာက္ခံတယ္..xxx..xx” </div></div></div><div style="text-align: center;"><div style="text-align: left;">“မထည့္ပဲေနရင္လည္း ရတာပဲတဲ႔..xx..xxx..xx”</div><div style="text-align: center;">“ဘာေတြျဖစ္မယ္မသိဘူး...xx..xxxx” </div><div style="text-align: center;"><div style="text-align: left;">&nbsp;“မဂၤလာဒံုကိုသြားမွာ လွည္းတန္းေလာက္ ေရာက္လည္း နည္းလား..!! တဲ႔..xx..xxx..”</div><div style="text-align: right;">&nbsp;“ငါကေတာ႔ မထင္ဘူး..xx..xxx..xx” </div></div><div style="text-align: center;">“ရပ္ေနတာထက္စာရင္ နည္းနည္း ေ႐ြ႕ၾကည့္တဲ႔ သေဘာ တဲ႔..xx..xxx..xx”&nbsp;</div><div style="text-align: left;">“ဒီပံုစံနဲ႔ေတာ႔ မလြယ္ေသးပါဘူးကြာ...xx..xxxx” </div><div style="text-align: right;">“ဟိုက အမ်ားကြာ သူတို႔က ေလးငါးေယာက္..xx..xxx..xx”</div><div style="text-align: left;">“ဝိုင္းၿပီး ႏွိပ္ကြပ္ထားလိုက္ရင္ သြားေရာ..xxx..xx”</div><div style="text-align: center;">“မ်က္ႏွာေၾကာေတြကေတာ႔ တင္းေနတာပဲ..xxx..xx”</div><div style="text-align: right;">“နားေထာင္ပါတယ္ကြာ.. ညတုိင္းနားေထာင္တာပဲ..” </div><div style="text-align: left;">“..xx...xxx..xx...xxxx..xx”</div></div><div style="text-align: center;"><div style="text-align: center;">“ဟုတ္တယ္..”</div><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;">“ဒီေကာင္ေတြကေတာ႔ကြာ..xx..xxx..xx”</div><div style="text-align: right;">“အဓိပၸါယ္မွ မ႐ွိတာxxx..xx”</div><div style="text-align: center;">“အြန္လိုင္းမွာေတာ႔ ပ်ံ႕ေနတာပဲတဲ႔...xxx..xx” </div><div style="text-align: left;">“ၾကည့္ရတာေပါ႔....xx..xxx..xx”&nbsp;</div><div style="text-align: right;">“အဂၤလိပ္လို ေျပာသြားတာ..xx..xxx..xx”</div>&nbsp;“xx..xxx..xx သမီး..တဲ႔..xx..xxx..xx”<br /><div style="text-align: center;">“..xx..xxx..xx.. တျခားစီပဲ..xx..xxx..xx.. သူဆီ သင္တန္း သြားတက္ခိုင္းရမယ္..”&nbsp;</div><div style="text-align: right;">“ဟားဟားဟား ဒီဘဲႀကီးကေတာ႔ ထစ္အ ထစ္အ နဲ႔..xx..xxx..xx”</div><div style="text-align: left;">“ငါလည္း ၾကည့္ရတယ္..xxx..xx”</div><div style="text-align: center;">“စိတ္ေရာလူေရာ နစ္ၿပီး လုပ္ေနတာပဲ..xxx..xx”</div><div style="text-align: left;">“မင္းစဥ္းစားၾကည့္ကြာ သူမ်ားမလုပ္ခ်င္တဲ႔အလုပ္..xxx..xx”</div><div style="text-align: right;">“ငါေတာ႔ ေလးစားတယ္..xxxx..xxx..xx”</div><div style="text-align: center;">“သူ႔ကိုယ္သူ သုဘရာဇာ လို႔ကို ခံယူလိုက္ေတာ႔တာ..xxx..xx”&nbsp;</div><div style="text-align: right;"><div style="text-align: left;">“ဒါေပါ႔ ဘဝသ႐ုပ္ေဖာ္ ဇာတ္ကား စစ္စစ္ ဆိုတာ..”</div><div style="text-align: center;"><div style="text-align: right;">&nbsp;“..xxxx..xxx..xx”</div><div style="text-align: center;">“လမ္းခင္းတဲ႔ ကိစၥလား..!!!..xxxx..xxx..xx”</div><div style="text-align: left;">“ဟားဟားဟား.xxxx..xxx..xx”</div><div style="text-align: right;">&nbsp;“အဲ႔ဒီလိုဆိုေတာ္ေသးတယ္....xxxx..xxx..xx” </div></div><div style="text-align: center;">“ဆုေတာင္းေပါ႔ကြာ..xxx..xx”</div></div><div style="text-align: left;">&nbsp;“..xxxx..xxx..xx”</div></div></div></div><div style="text-align: center;"><div style="text-align: center;">“...xxx.. xxx ”</div><div style="text-align: right;">“ဘာ..!!! ပုဆိုးလွန္ျပတယ္..!!.. ဟုတ္လား..xxxx..xxx..xx”</div><div style="text-align: left;">&nbsp;“..xxxx..xxx..xx..xxxx..xxx..xx”</div><div style="text-align: center;">&nbsp;“..xxxx..xxx..xx”</div><div style="text-align: right;">&nbsp;“..xxxx..xxx..xx” </div><div style="text-align: left;">“@#$%^&amp;*+~@$#%^%&amp;*...xx..xxx..xx” </div></div></div></div><br /><b><span style="color: #990000;">(ကိုရင္ေနာ္)</span></b></div><div style="text-align: center;"><div style="text-align: left;"><div style="text-align: right;"><div style="text-align: center;"><div style="text-align: left;"><div style="text-align: right;"><br /></div></div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4149570214000273546-3073568806011352557?l=www.koyinnawkhinlaynge.com' alt='' /></div>ကိုရင္ေနာ္ခင္ေလးငယ္http://www.blogger.com/profile/00527729002977133984noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-4149570214000273546.post-77544924702595671862010-10-23T11:00:00.005+08:002010-10-24T08:48:36.342+08:00<div style="color: #000099; text-align: justify;"><div style="color: blue;"><br /><b>Tropical Storm GIRI မုန္တိုင္း ပ်က္ျပယ္သြားၿပီျဖစ္ပါသည္။</b></div><span style="color: black;"> </span><br /><span style="color: black;">ဘဂၤလား ပင္လယ္ေအာ္အေ႐ွ႕အလယ္ပိုင္းမွတဆင့္ ဝင္ေရာက္လာေသာ <b><span style="color: #660000;">Tropical Storm GIRI</span></b> သည္ စစ္ေတြ၊ ေက်ာက္ျဖဴႏွင့္ ရခိုင္ျပည္နယ္အတြင္း အ႐ွိန္ျပင္းစြာ တိုက္ခတ္လွ်က္႐ွိၿပီး </span><span style="color: black;">ျမန္မာႏိုင္ငံ အေ႐ွ႕ေျမာက္ဘက္သို႔ ဦးတည္ကာ </span><span style="color: black;">ကုန္းတြင္းပိုင္းသို႔ ဝင္ေရာက္ခဲ႔ေၾကာင္း သိ႐ွိရပါသည္။ သတိျပဳႏိုင္ရန္ႏွင့္ မုန္တိုင္း အေျခအေနအား ေစာင့္ၾကည့္ႏိုင္ရန္&nbsp; မုန္တိုင္းႏွင့္ သက္ဆိုင္ေသာ Link မ်ားအား မွ်ေဝလိုက္ပါသည္။</span></div><br /><div style="color: #000099; text-align: justify;"><span style="color: black;">Tropical Storm GIRI </span><span style="color: black;">ႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ အေသးစိတ္အခ်က္အလက္မ်ားအား</span> <a href="http://www.tropicalstormrisk.com/" style="color: #660000;">Tropical Storm Risk (TSR)</a> <span style="color: black;">တြင္ အခ်ိန္ႏွင့္ တေျပးညီ ေစာင့္ၾကည့္ ေလ႔လာႏိုင္ပါသည္။</span><br /><br /><div style="text-align: left;"><span style="color: black; font-size: small;"><span style="color: blue;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_f8jI7mGteGs/TMIvrurGbvI/AAAAAAAAAzw/nms3BA0oNew/s1600/2010-10-23_083520.png">၁) မုန္းတိုင္းဝင္ေရာက္ပံုႏွင့္ ဦးတည္ရာလမ္းေၾကာင္း ျပပံု</a></span></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><a href="http://www.blogger.com/goog_64300334" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"> </a></div></div><div style="color: #000099; text-align: left;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_f8jI7mGteGs/TMIv6OzFBdI/AAAAAAAAAz0/m2fOJd34IZk/s1600/2010-10-23_083607.png">၂) (၂၃-၁၀-၂၀၁၀) ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္ နံနက္ (၇း၀၀) အခ်ိန္ ျဖစ္ေပၚခဲ႔ေသာပံု</a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_f8jI7mGteGs/TMDdFSqGfHI/AAAAAAAAAzY/ExqDl-4SV9U/s1600/2010-10-22_083815.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"> </a></div><div style="color: blue; text-align: center;"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">၃) (၂၂-၁၀-၂၀၁၀) ေန႔တြင္ တင္ခဲ႔ေသာ ပံုမ်ားအား <a href="http://4.bp.blogspot.com/_f8jI7mGteGs/TMFXSepIesI/AAAAAAAAAzk/zfjIAr3yZFQ/s1600/2010-10-22_171907.png">ပံု (၁)၊</a>.....&nbsp; <a href="http://4.bp.blogspot.com/_f8jI7mGteGs/TMDdFSqGfHI/AAAAAAAAAzY/ExqDl-4SV9U/s1600/2010-10-22_083815.png">ပံု (၂)၊</a>.....&nbsp; <a href="http://1.bp.blogspot.com/_f8jI7mGteGs/TMFYokbcT3I/AAAAAAAAAzo/iPRFOYMVT80/s1600/2010-10-22_172334.png">ပံု (၃)၊</a> တြင္ ျပန္ၾကည့္ႏိုင္သည္။</div><div class="separator" style="clear: both; color: #660000; text-align: left;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_f8jI7mGteGs/TMFXSepIesI/AAAAAAAAAzk/zfjIAr3yZFQ/s1600/2010-10-22_171907.png"></a><a href="http://1.bp.blogspot.com/_f8jI7mGteGs/TMFYokbcT3I/AAAAAAAAAzo/iPRFOYMVT80/s1600/2010-10-22_172334.png"></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b><span style="color: black;">အထက္ေဖာ္ျပပါ ဆိုဒ္မွ ခန္႔မွန္းပံုမ်ား မွန္ကန္မႈ ႐ွိ/မ႐ွိ ႏွင့္ ယံုၾကည္လက္ခံႏိုင္မႈ အဆင့္အတန္းအား ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ ရက္စက္စြာ ဝင္ေရာက္ခဲ႔ေသာ </span><span style="color: black;"><span style="color: #660000;">နာဂစ္(စ္) မုန္တိုင္း</span> </span><span style="color: #000099;">&nbsp; <a href="http://3.bp.blogspot.com/_f8jI7mGteGs/SeiaJ9IxdtI/AAAAAAAAAgo/vjeHrpSBfXU/s1600-h/200801B_3F%5B1%5D.png" style="color: #660000;">(၁) ဝင္ေရာက္ပံု</a> <span style="color: black;">ႏွင့္</span> <a href="http://3.bp.blogspot.com/_f8jI7mGteGs/SeiT_R1vxCI/AAAAAAAAAgg/LHVNj2ESrzs/s1600-h/200801B_0F.png" style="color: #660000;">(၂) ရန္ကုန္ၿမိဳ႕အားတိုက္ခိုက္ပံု</a> <span style="color: black;">link မ်ားႏွိပ္၍ ျပန္ၾကည့္ကာ သံုးသပ္ႏိုင္ပါသည္။</span></span></b></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div style="color: blue;"><b><a href="http://www.tropicalstormrisk.com/">Tropical Storm Risk (TSR)</a> ဆိုဒ္တြင္ ပံုၾကည့္ရန္အၫြန္း</b></div><br /><span style="color: black;">၁) ျမန္မာႏိုင္ငံအတြင္းသို႔ ဦးတည္ေနေၾကာင္း ျပသထားသည့္ မွ်ားအား ႏွိပ္၍ၾကည့္ႏိုင္သည္။</span><br /><br /><span style="color: black;">၂) ညာဘက္ Side Bar တြင္ </span>Tropical Storm Tracker ေအာက္႐ွိ <span style="color: black;">GIRI ဆိုေသာ စာသားအား ႏွိပ္၍ ၾကည့္ႏိုင္သည္။</span><br /><br /><span style="color: black;">၃) Side Bar တြင္ ေဖၚျပထားေသာ </span>Tropical Storm Wind Probabilities <span style="color: black;"> မ်ားကို ႏွိပ္၍ၾကည့္ႏိုင္သည္။</span><br /><br /><span style="color: black;">၄) ခန္႔မွန္းျပ ပံုမ်ားသည္ အခ်ိန္ႏွင့္ တေျပးညီ ေျပာင္းလဲေနႏိုင္ပါသည္။</span><br /><br /><div style="color: blue;"><b>လက္႐ွိျဖစ္ေပၚေနေသာ မုန္တိုင္းႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ သတင္းမ်ား ေဖာ္ျပထားသည့္ ဆိုဒ္မ်ား</b></div><span style="color: black;"> </span><br /><span style="color: black;">၁) </span><a href="http://www.alertnet.org/thefacts/reliefresources/TSR/201004B_04B.htm">Severe cyclonic storm Giri&nbsp; )</a>&nbsp;&nbsp;&nbsp; <a href="http://www.alertnet.org/thenews/newsdesk/SGE69L0KU.htm">( Cyclone hits Myanmar coast</a><br /><br />၂)&nbsp; <a href="http://www.gdacs.org/reports.asp?eventType=TC&amp;ID=20542&amp;system=asgard&amp;alertlevel=Red&amp;glide_no=&amp;location=&amp;country=&amp;new=true"><span style="color: #436976;">The Global Disaster Alert and Coordination System</span></a> <span style="color: blue;">(</span><span style="color: blue; font-size: small;">Red alert for Tropical Cyclone GIRI-10 for Myanmar)</span><br /><br />၃) <a href="http://www.meteo.ae/blog/2010/10/21/a-look-at-the-tropics/">Emirates Meteorology Portal</a><br /><br />၄) <a href="http://www.tunlwin.com/latestdetail.php?myanmar=43">Myanmar Climate Change Watch (ဦးထြန္းလြင္)</a><br /><br />၅) <a href="http://cimss.ssec.wisc.edu/tropic/real-time/indian/movies/met5ir/met5irjava.html">ျမန္မာျပည္သို႔ ဦးတည္ေနေသာ Cyclonic GIRI မုန္တိုင္းႏွင့္ တ႐ုတ္ျပည္ ကမ္း႐ိုးတန္းဘက္ ဦးတည္ေနေသာ Typhoon MEGI မုန္တိုင္းႀကီး</a><br /><br />၆) <a href="http://freedomnewsgroup.com/2010/10/22/%E1%80%9B%E1%80%81%E1%80%AD%E1%80%AF%E1%80%84%E1%80%B9%E1%80%BB%E1%80%95%E1%80%8A%E1%80%B9-%E1%80%94%E1%80%9A%E1%80%B9%E1%80%9E%E1%80%AD%E1%80%AF-%E1%80%B7%E1%80%99%E1%80%AF%E1%80%94%E1%80%B9%E1%80%90/">Freedom News Group</a> <span style="color: blue;">(ၾကားျဖတ္အထူးသတင္း)</span><br /><br />၇) <a href="http://moemaka.wordpress.com/2010/10/22/cyclone-giri-entering-into-rakhine-state-of-burma-with-120-mph/#more-14875">မိုးမခ (<span style="font-size: small;">Cyclone Giri entering into Rakhine State of Burma with 120&nbsp;mph)</span></a><br /><br />၈) <a href="http://www.nasa.gov/mission_pages/hurricanes/archives/2010/h2010_04B.html">NASA <span class="bold"> (Cyclone Giri - Northern Indian Ocean)</span></a><br /><br /><b style="color: #660000;">(ကိုရင္ေနာ္)</b><br /><br /><a href="http://www.meteo.ae/blog/"></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4149570214000273546-7754492470259567186?l=www.koyinnawkhinlaynge.com' alt='' /></div>ကိုရင္ေနာ္ခင္ေလးငယ္http://www.blogger.com/profile/00527729002977133984noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4149570214000273546.post-73254634970058117262010-10-15T13:30:00.002+08:002010-10-15T13:30:45.497+08:00<div style="text-align: justify;">မိႈင္းတက္လာတဲ့ ေကာင္းကင္ကို ေမာ့အၾကည့္မွာပဲ ကၽြန္မမ်က္ႏွာေပၚ မိုးဖြဲေသးေသးေလးေတြ က်လာခဲ့သည္။<br />ထိုင္ေနမိတဲ့ ခံုတန္းေပၚက ထရပ္ၿပီး ဟိုး... ခပ္လွမ္းလွမ္းက ထီးလိုအမိုးနဲ႔ ေနရာတစ္ခုဆီ ေလွ်ာက္သြားလိုက္ ရေလမလား.. ေပေပေတေတနဲ႔ ကၽြန္မ ဆက္ထိုင္ေနသင့္သလား..!! မိုးက သူ႔ရာသီမဟုတ္ပဲ ႐ြာအခ်မွာ ကၽြန္မကေတာ့ ကၽြန္မစိတ္ရာသီ အက်င့္တစ္ခု အလိုအတိုင္း ထ... မရပ္ျဖစ္လိုက္..။ အို... မိုးက မိုးပဲ... သူရြာခ်င္ရြာမယ္.. ကၽြန္မလည္း ဆက္ထိုင္ခ်င္ ထိုင္ေနမယ္ ဒါပါပဲ။ ကံတရားကပဲ ကၽြန္မကို အလိုလိုက္လိုက္ ေလသလားေတာ့မသိ... မိုးဖြဲေလးေတြက မိုးေပါက္ေတြအျဖစ္ ေျပာင္းမသြားခဲ့။&nbsp;ခပ္က်ဲက်ဲနဲ႔ ဖြဲဖြဲဖြဖြေလး သူ႔တာဝန္သူ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး ဆက္ထမ္းေဆာင္လို႔..။<br /><br /></div><div style="text-align: justify;">မေန႔က ခုလိုအခ်ိန္မွာလည္း ဒီလိုပဲ မိုးေတြအံု႔ေနခဲ့ပါသည္။ ေငြ႕ေငြ႕ေလး ေႏြးေနတဲ့ စကားသံေတြကလည္း ကၽြန္မ နားထဲမွာ မေန႔က အတိုင္း။&nbsp; ေအးစိမ့္စိမ့္ႏိုင္တဲ့ ေလေတြကလည္း မေန႔ကလိုပဲ ကၽြန္မခႏၶာကို ေပြ႕ဖက္လို႔။ မတူတာတစ္ခုကေတာ့ မေန႔က ခုလိုမိုးဖြဲေလးေတြ ရြာမေနခဲ့တာပဲ ဆိုပါေတာ့။ ကၽြန္မ တစံုတရာကို လြမ္းဆြတ္ရင္း သတိတရ ႐ွိလြန္းေနသည္။ ကိုယ္တိုင္ ဟန္ေဆာင္ၿပီး ေခါင္းကို ရမ္းခါထုတ္ပစ္လိုက္ရင္ေကာ..!! ဒါမွမဟုတ္..!!!&nbsp;&nbsp;အားသန္ေနသည့္ အရာကေတာ့&nbsp;အဲ့ဒီတစံုတရာကို ေက်ာက္စိမ္းေရာင္ ပိုးကတီပါတစ္စႏွင့္ တယုတယေလး ထုပ္ပိုးရင္း အစိမ္းရင့္ေရာင္ ေသာ့တစ္ေခ်ာင္းခတ္ကာ သိမ္းထားခ်င္မိျခင္းပဲ ျဖစ္ေန၏။ ထိုအစိမ္းေရာင္အထုပ္မွာ ရနံ႔တစ္ခုသာ ႐ွိႏိုင္မည္ ဆိုလွ်င္ ထိုရနံ႔သည္.. ပန္းႏုေရာင္ပန္းတစ္ပြင့္၏ ႏူးညံ့လြန္းတဲ့ ခ်ိဳၿမိန္ရနံ႔ေလး ထံုသင္းေနမွာ ေသခ်ာေလသည္..။<br /><br /><div style="color: blue;"><span style="color: black;">သူေျပာသြားခဲ့ေသာ စကားအေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ခဏခဏပါတတ္သည့္ စကားတစ္ခြန္းကို အႀကိမ္ႀကိမ္ သတိရေနမိသည္။&nbsp;</span><br /><br /></div><i style="color: blue;">“ခင္ဗ်ားဟာ အေတာ္နားလည္ရခက္တဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ပဲ...”</i>&nbsp; <br /><br />ေတြးရင္း ျပန္ျပန္ေရာက္သြားမိတဲ့ မေန႔ကဆိုသည့္ ထိုအခ်ိန္မ်ားထဲတြင္ ကၽြန္မျပန္လည္ ေမြ႕ေလ်ာ္ေနလိုေသး၏။ <br /><div style="color: blue;"><br /><i>“တကယ္ဆို ဘာမွန္းမသိတဲ့ ခင္ဗ်ားလို အမ်ိဳးသမီးကို က်ေနာ္ စိတ္မဝင္စားသင့္ဘူး...”</i></div><br />ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ မွန္တစ္ခ်ပ္ထဲ အတင္းတိုးဝင္ ေဖြ႐ွာျပန္ေတာ့လည္း ကၽြန္မစိတ္ေတြကို ျမင္ႏိုင္သည္မဟုတ္။ သူေျပာသလိုပဲ ကၽြန္မ ဘယ္သူလဲ..!! ဘာကိုေတြးၿပီး ဘာေတြကို အေကာင္ထည္ေဖာ္ဖို႔ ဆႏၵ႐ွိသူလဲ..!! ကၽြန္မ အာသီသ ႐ွိေနသည့္ အရာေတြဟာ ဘယ္လိုပံုပန္း သ႑ာန္မ်ိဳးနဲ႔ ေကာက္ေၾကာင္းထင္ ေနတတ္တာလဲ..!! ကၽြန္မနဲ႔ ခပ္နီးနီးမွာ႐ွိေနတတ္လား..!! ဟိုး.. ေကာင္းကင္ေပၚက တိမ္တိုက္ညိဳေတြထဲမွာ ပုန္းေအာင္းကြယ္ဝွက္ေနတဲ့ မူပိုပို ကဗ်ာတစ္ပုဒ္လို ႐ွိေနမလား..!!<br /><br /><i><span style="color: blue;">“ခင္ဗ်ားဟာ အိပ္မက္ မမက္တတ္သူပဲ... အခ်စ္ကို ခံစားတတ္သူမွ မဟုတ္တာ..”</span>&nbsp; </i><br /><br />ေကာက္ကာငင္ကာႏွင့္ သူေျပာခ်လိုက္သည့္ ထိုစကားမ်ိဳးမွာ မွင္တက္သြားမႈမ႐ွိ။ ေၾကာင္အမ္းအမ္းမႏိုင္။&nbsp;ကၽြန္မစိတ္ေတြက ပကတိ အလ်ားလိုက္ ေ႐ြ႕လ်ားလို႔ေနခဲ့ပါသည္။ ထိုက္သင့့္တဲ့ ရင့္က်က္မႈတစ္ခု ႐ွိလာသည့္ လူတစ္ေယာက္အဖို႔ အခ်စ္ဆိုတာကို နားမလည္တတ္သူ ႐ွိမည္မထင္။ ကၽြန္မ ခံစားတတ္ပါသည္။ ေတြးယူ နားလည္တတ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုအရာႏွင့္ပတ္သက္၍ ကၽြန္မမွာ ႐ွင္းျပေဆြးေႏြးလိုစိတ္ မ႐ွိျပန္။<br /><br />လူခ်င္းနီးကပ္ ေပါင္းစပ္ဖို႔၊ တစ္စံုတစ္ဦးထံမွာ အခ်စ္ကိုအပ္ႏွံဖို႔၊ ခ်စ္ျခင္းေတြကို ရယူပိုင္ဆိုင္ဖို႔၊ ဒါမွမဟုတ္... အသစ္အသစ္ေသာ ဘဝတစ္ခုကို အတူတကြ အေျခခိုင္ခိုင္ အုပ္ျမစ္ခ်ဖို႔ ဆိုတာမ်ိဳး ကၽြန္မ မေတြးမိခဲ့ခ်ိန္ေတြ ႏွစ္ခ်ိဳ႕လာခဲ့ၿပီ။ ကၽြန္မစိတ္ေတြ အတိတ္တစ္စမွာ ဒဏ္ရာရဖူးခဲ့သည္လား..!! ဟင့္အင္း.. မွားပါသည္။ ခ်စ္ရမွာကို သတၱိမရွိသူမ်ိဳးလား..!! ဒါလည္း မဟုတ္ျပန္။ အေတြး လြန္တတ္သူတစ္ဦးလည္း မဟုတ္သလို ႏံုခ်ာခ်ာႏွင့္ လြယ္လင့္တကူ ေခါင္းညိတ္ တတ္သူလည္းမဟုတ္။ ဒါဆို.. အတၱႀကီးသူလား...!!! ဒီစကား တစ္လံုးကေတာ့ ကၽြန္မအတြက္ နီးစပ္ေကာင္း နီးစပ္ပါလိမ့္မည္။ <br /><div style="color: blue;"><i><br /></i></div><div style="color: blue;"><i>“ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ဗ်ာ..............”</i></div><br />တံုးတိတိ ထုိစကား၏ ေနာက္ကြယ္ကို ကၽြန္မ ပုန္းလွ်ိဳးကြယ္လွ်ိဳး လိုက္႐ွာမိခဲ့ေသးသည္။ ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲမႈမ်ိဳး မေတြ႕ရ။ ရမၼက္ျပင္းေသာ ပူပူေလာင္ေလာင္ စိတ္မ်ိဳးမျမင္ရ။ သူေျပာလိုသည္ကို ခပ္႐ိုး႐ိုး႐ွင္း႐ွင္းႏွင့္&nbsp; စြပ္စြဲျခင္း၊ သို႔မဟုတ္ တင္ျပျခင္း သက္သက္မွ်သာျဖစ္ေန၏။ ေတြေဝမႈကင္းစင္ေနသည့္ အမ်ိဳးသားတစ္ဦး၏ မ်က္ႏွာကို စကၠန္႔အေတာ္မ်ားမ်ားရင္း၍ ကၽြန္မေငးေမာၾကည့္ခဲ့ပါသည္။ သူ႔မ်က္ႏွာေပၚတြင္ အလင္းတခ်ိဳ႕ တစ္ဝက္တစ္ပ်က္ က်ေနခဲ့သည္။ သူကိုယ္တိုင္ ေျပာခ်လိုက္ေသာ စကားတိုင္းကို တာဝန္ယူလိုစိတ္၊ ယံုၾကည္စိတ္ခ်စိတ္ အျပည့္႐ွိေနသူ မ်က္ႏွာမ်ိဳးလည္းျဖစ္သည္။ ေလးစားစိတ္ျဖင့္ ကၽြန္မၿပံဳးမိေတာ့ သူက ခပ္လွမ္းလွမ္း ခံုတန္း႐ွည္ေပၚတြင္ နားေနေသာ ငွက္တစ္ေကာင္အား စိုက္ၾကည့္ေနခဲ့၏။ <br /><br /><i style="color: blue;">“တခါတေလေတာ့ ခင္ဗ်ားဟာ ကၽြန္ေတာ္ သိပ္ဖတ္ခ်င္တဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ပါ..”</i><br /><br />ကဗ်ာ...!! ကၽြန္မ....!!! ကဗ်ာမဆန္တဲ့ ကၽြန္မကို ကဗ်ာတစ္ပုဒ္လို ဖတ္ခ်င္ေနသူ တစ္ေယာက္ ကၽြန္မေဘးမွာ ထိုင္ေနပါလွ်က္ တိမ္တိုက္ကို ေမာ့ကာၾကည့္ျပန္သည္။ ထိုသူသည္ ကၽြန္မအတြက္&nbsp; အႏၱရာယ္ကင္းစြာ&nbsp; ႏွစ္လိုဖြယ္ေကာင္းေနပါသည္။ သို႔ေသာ္... ကၽြန္မပါးစပ္မဟျဖစ္။ ႏႈတ္ဆိတ္ၿမဲ ဆိတ္ေနခဲ့၏။ သူ႔မ်က္လံုးေတြရဲ႕ လားရာအတိုင္း ကၽြန္မလိုက္ကာ ေမာ့ၾကည့္မိေတာ့ အံု႔မိႈင္းစျပဳေနေသာ တိမ္တိုက္တို႔သည္ ႐ုတ္ကနဲ မည္းေမွာင္သြားသည္။ တိမ္တိုက္ေတြေတာင္ ကၽြန္မစိတ္ေတြကို ႏွစ္ၿမိဳ႕ဟန္မတူပါ။<br /><div style="color: blue;"><br /></div><i style="color: blue;">“ကၽြန္ေတာ္ ဘာကို ၾကားခ်င္တယ္လို႔ မေျပာလိုေတာ့ပါဘူး” </i><br /><br />ထိုစကားအတြက္ ကၽြန္မ သူ႔ကို ေက်းဇူးတင္မိသြားပါသည္။ ႐ုန္းထလာေသာ ကၽြန္မစိတ္တို႔သည္လည္း အလိုက် ေပ်ာ္႐ႊင္လြတ္လပ္ ေပါ့ပါးသထက္ ေပါ့ပါးေနၾကေပလိမ့္မည္။ ေက်းဇူးတင္ ေက်နပ္စိတ္ေတြႏွင့္ မိႈင္းေဝေဝ ညေနခင္းကို ကၽြန္မတို႔ ကိုယ္စီ ႏႈတ္ဆက္ဖို႔ ျပင္ဆင္ခဲ့ၾက၏။ အမ်ိဳးသားတစ္ဦး၏ အၿပံဳးသည္ တည္ၿငိမ္ၾကည္စင္ေနသလို ကၽြန္မ၏ ႏႈတ္ခမ္းႏွစ္လႊာသည္လည္း ေျပေလ်ာ့ေလ်ာ့ ႐ွိေနခဲ့ပါသည္။<br /><br /><i style="color: blue;">“ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ပါ.... ခင္ဗ်ားထင္တာထက္ </i><i style="color: blue;">ကၽြန္ေတာ္ </i><i style="color: blue;">ပိုခ်စ္ေနမယ္ ဆိုတာပါပဲ... အခ်ိန္ရယ္.. ခင္ဗ်ား သတိမမႈမိတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ နားလည္မႈရယ္ေတြက အေကာင္းဆံုး သက္ေသျပပါလိမ့္မယ္”</i><br /><br /><span style="color: blue;"><span style="color: black;">တိတ္ဆိတ္သြားခဲ့သည္။ အိမ္ျပန္ခ်ိန္အတြက္ ႏႈတ္ဆက္ ခြဲခြာလိုက္ၾကသည္။</span></span> အင္မတန္မွ ႐ိုး႐ွင္းခဲ့ပါသည္။<br /><br />သို႔ေသာ္.....!!! <br /><br />မေန႔က ႐ိုးရွင္းလြန္းသည္ဟု ထင္အပ္ခဲ့မိေသာ တစံုတရာသည္... ယခုမိုးဖြဲမ်ားေအာက္မွာပင္ မထင္မွတ္ေလာက္ေအာင္ ကၽြန္မအတြက္ ဆန္းက်ယ္လြန္း ေနျခင္းပင္ျဖစ္ေတာ့၏။ မ်က္ေစ့ကို မွိတ္ကာ အျမင္အာ႐ံုကို ေဖ်ာက္လိုက္သည္။ အစိမ္းေရာင္ ပိုးပုဝါကို ဖြဖြေလးျဖည္ခ်၍... အရာတစ္ခုကို တယုတယ ထည့္လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ ေသြးစအခ်ိဳဳ႕ျဖင့္ ရဲေနသည့္ အစိမ္းေရာင္ ေသာ့တစ္ေခ်ာင္းႏွင့္&nbsp; ထိုအရာကို တစ္သက္လံုးစာ ခတ္လိုက္မိေတာ့သည္...။<br /><br /><div style="color: purple;"><i>“ကၽြန္မ ႐ွင့္ကို...........”</i></div><br />ထိုအစိမ္းေရာင္ အထုတ္ေလးထဲသို႔ တိုးေဖ်ာ့ကာ မရဲတရဲႏွင့္ တိမ္ဝင္သြားခဲ့ေသာ ကၽြန္မစကားသံေလးမွာ ဝန္ခံလိုမႈ အင္အားကင္းမဲ့၍ ေနပါလိမ့္မည္...။ ထိုစကားတစ္ခြန္း၏ အနားသတ္မ်ဥ္းကို မဆြဲလိုက္သူမွာ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ပင္ ျဖစ္ပါသည္။ မည္သည့္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ သိရန္ မလိုအပ္ေတာ့ပါ။<br /><br /><b style="color: #990000;">(ခင္ေလးငယ္) </b><br /><br /><b style="color: #073763;"><i>ဖြင့္ဟခ်က္။&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ။</i></b> <i style="color: #073763;">ကၽြန္မ၏ ထံုးစံမ်ားအတိုင္း စကားစုမ်ားကို အမွတ္တရ အေနျဖင့္ ခ်ေရးထားျခင္း သက္သက္သာျဖစ္ပါသည္။ </i></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4149570214000273546-7325463497005811726?l=www.koyinnawkhinlaynge.com' alt='' /></div>ကိုရင္ေနာ္ခင္ေလးငယ္http://www.blogger.com/profile/00527729002977133984noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-4149570214000273546.post-27134816850172665072010-09-17T12:01:00.009+08:002010-09-19T09:11:10.951+08:00<div style="color: blue; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: blue; text-align: justify;">“သမီးေလးေရ.. လာပါဦး.. ေမႀကီးကို ဆန္ေရြးကူေနာ္..”</div><div style="text-align: justify;">ေလးႏွစ္အ႐ြယ္ သမီးငယ္ေလးက ေဆာ႔လက္စ အ႐ုပ္ေလးကို လက္တစ္ဖက္က ပိုက္ရင္း ခုန္ဆြခုန္ဆြ ေျပးကာ အနားေရာက္လာေလရဲ႕..။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: blue;">“ေပး အဲ႔ဒီအ႐ုပ္ေလးကို ဒီနားမွာ ထိုင္ခိုင္း.. သမီးက ဒီမွာ ထိုင္.. ေမႀကီးကို အလုပ္ ကူလုပ္ေနာ္.. ေမႀကီးက ဒီဇေကာႀကီးထဲက ဆန္ေတြ ေရြးမယ္.. သမီးေလးက ဒီဇေကာေသးေသးေလးထဲက ဆန္ေတြ ေရြးေပးေနာ္..”</span>&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သမီးငယ္က ဆံပင္စုတ္ဖြားေလးကို လက္တစ္ဖက္က ကုတ္ရင္း..</div><div style="color: purple; text-align: justify;">“တမီး အလုပ္တတ္ဖူး”</div><div style="text-align: justify;">&nbsp; </div><div style="color: blue; text-align: justify;">“လာပါ သမီးေလးရယ္ေနာ္... ေမႀကီး သင္ေပးမွာေပါ႔.. လာေရြး.. လာ.. ဒီဝါဝါေလးေတြကို တစ္လံုးခ်င္း ေကာက္ေနာ္.. ဒါ စပါးလံုးလို႔ ေခၚတယ္.. ေနာ္.. ဒီလိုေလး ဆန္ေတြကို လက္ေလးနဲ႔ ဖယ္ၿပီး စပါးလံုးေတြကို လိုက္ေရြး.. ေတြ႕ရင္ တစ္လံုးခ်င္း ေကာက္..ေနာ္.. ၿပီးရင္ ဒီႏို႔ဆီဗူးခြက္ထဲ ထည့္... ေနာ္.. လိမၼာတယ္ သမီးေလးက..”&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><br />သမီးငယ္က ဇေကာထဲက ဆန္ၾကမ္းေတြကို လက္ေသးေသးေလးနဲ႔ ထိုးဖြ ေဆာ႔ကစားရင္း..</div><div style="color: purple; text-align: justify;">“ေမရီး ဂ်ဘ႐ုန္းေတြက ခ်ား႐ို႕ ရဖူးရား..”</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="color: blue; text-align: justify;">“စပါးလံုးေတြက စားလို႔ဘယ္ရမလဲ သမီးရဲ႕.. အခြံေတြနဲ႔ေလ.. သမီးရဲ႕ေနာ္.. ေရြးေရြး အဲ႔ဒီစပါးလံုးေလးေတြကို ေရြးေနာ္.. ဒါမွ သမီးထမင္းစားရင္ စပါးလံုးေတြ မပါမွာေပါ႔.. ေဟာ.. ဒီမွာၾကည့္.. စားပါးလံုးေလးေတြ.. ေဟာ.. ဒီမွာ ေက်ာက္ခဲတံုးေလး.. ေတြ႕လား.. ဒါေလးေတြကိုလည္း ေကာက္ၿပီး ပစ္ေနာ္.. သမီးမန္မန္း စားလို႔ ဝါးမိရင္ သမီးသြားေလးေတြ က်ိဳးသြားလိမ္႔မယ္..”</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><span style="color: purple;">“ေမရီး ေက်ာက္ဂဲေတ ခ်ားရင္ တမီး.. တြားေတ က်ိဳးတုန္မွာေနာ္..”</span><br /><br /><div style="color: blue; text-align: justify;">“အင္းေပါ႔ သမီးရဲ႕ ေက်ာက္ခဲေတြ ဝါးမိရင္ သမီးသြားေတြ ဂၽြတ္ဂၽြတ္ ဂၽြတ္ဂၽြတ္ ဆိုၿပီး က်ိဳးကုန္မွာ... ေကာက္.. ေကာက္ အဲ႔ဒီ ေက်ာက္ခဲေတြကို ေရြးၿပီး ေကာက္ေနာ္..”</div><div style="color: purple; text-align: justify;">“ဟုတ္တဲ႔..”</div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><br />သမီးေလးက သူ႔သြားေလးေတြက်ိဳးမွာ ေၾကာက္လို႔ ထင္ပါရဲ႕ ခါးကေလးကုန္းကာ မ်က္လံုးေလး အဝိုင္းသားနဲ႔ ဇေကာနား မ်က္ႏွာေလး ကပ္ရင္း စိတ္ဝင္တစား ေရြးလို႔.. ေကာက္လို႔..။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="color: purple; text-align: justify;">“ေမရီး.. ဒီမဲမဲေရးက ဘာေရးရဲ..”</div><div style="color: blue; text-align: justify;">“ေအာ္.. သမီး.. အဲ႔ဒါ ႂကြက္ေခ်း သမီးရဲ႕ ေကာက္ေကာက္.. ႏို႔ဆီခြက္ထဲ ထည့္လိုက္.. ေသခ်ာ႐ွာေနာ္.. ေျပာင္ေအာင္ ေရြးေနာ္သမီး.. စားမိရင္ ေအာေအာ႔ေတြ..”</div><div style="text-align: justify;"><br />သမီးေလးက ႂကြက္ေခ်းတံုး မဲမဲေလးကို မသတီသလို ခပ္ဖြဖြကိုင္ရင္း ႏို႔ဆီဗူးခြက္ထဲ ပစ္ထည့္လိုက္ျပန္တယ္..။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="color: purple; text-align: justify;">“အာာာ... ေမရီး ဒီမွာ အေကာင္အေကာင္.. အေကာင္ေတ”</div><div style="text-align: justify;"><span style="color: blue;">“ေအာ္.. သမီး အဲ႔ဒါ ဆန္ပိုးေကာင္ပါ.. မကိုက္တတ္ဘူး သမီးရဲ႕ မေၾကာက္နဲ႔.. ဒီလိုေလးကိုင္ၿပီး... ဒီလိုေလးထည့္လိုက္..”</span></div><div style="text-align: justify;"><br />သမီးမေၾကာက္ေအာင္ ဆန္ပိုးေကာင္ေလးကို ေကာက္ၿပီး ပစ္လိုက္ေတာ႔ သမီးက မ်က္လံုးေလး ဝိုင္းလို႔..။</div><div style="color: purple; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: purple; text-align: justify;">“ေမရီး တူက ဘာ႐ို႕ ခ်န္ထဲမွာ ရာေနတာရဲ..”</div><div style="color: blue; text-align: justify;">“ေအာ္.. သူက ဆန္ထဲမွာေနတာ ဆန္ေတြကို စားတာေပါ႔ သမီးရယ္.. ဆန္ထဲမွာ အိမ္ေလးေတြ ေဆာက္ၿပီးေနတယ္.. ဆန္ေတြကို စားတယ္.. လူဆိုးေတြေပါ႔ သမီးရယ္.. အဖ်က္သမားေတြေပါ႔.. ဆန္ထဲမွာေနၿပီး ဆန္ေတြကို စားၾကတာေပါ႔ကြယ္..”</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="color: purple; text-align: justify;">“ေမရီး.. ခ်န္ကညစ္ပတ္တယ္ ၾကက္ခ်ီးေတေရာ အေကာင္ေတေရာ.. ဂဲေတေရာ..”</div><div style="text-align: justify;"><span style="color: blue;">“အင္းေပါ႔ သမီးရဲ႕ ဒါေၾကာင့္ ဆန္ေရြးရတာေလ.. ဆန္ထဲမွာ အမိႈက္ေတြနဲ႔ ညစ္ပတ္တာေတြ အမ်ားႀကီး႐ွိတယ္ေလ.. ေမႀကီး တစ္ေယာက္ထဲ မႏိုင္လို႔ သမီးကို ကူခိုင္းတာေပါ႔.. ဒါေၾကာင့္ သမီးေလးကို မေကာင္းတာေတြ ေရြးၿပီး ေကာက္ခိုင္းတာေပါ႔.. လိမၼာတယ္ေနာ္.. သမီးေလးက ဆန္ေရြးတတ္ၿပီ.. ေမႀကီးကို ကူလုပ္တယ္ေနာ္..”</span></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="color: purple; text-align: justify;">“ဟုတ္တဲ႔..”</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သမီးက ေရြးရင္း.. ေကာက္ရင္း.. ပ်င္းလားတယ္ ထင္ပါရဲ႕ ဆန္ဗန္းထဲမွာ လက္ကိုယက္ၿပီး ေဆာ႔ေနျပန္တယ္..။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="color: blue; text-align: justify;">“သမီးငယ္ ဆန္ကို မေဆာ႔ရဘူးေနာ္.. ဖိတ္ကုန္လိမ္႔မယ္.. ဆန္ေစ႔ျဖဴျဖဴေလးေတြက သိပ္တန္ဖိုး႐ွိတာ သမီးရဲ႕.. မဖိတ္ေစနဲ႔ေနာ္.. ေအာက္မက်ေစနဲ႔..”</div><div style="text-align: justify;"><span style="color: purple;">“ခ်ိေတာ႔ဖူးေရ.. ဂ်ဘ႐ုန္းေတ မ်ားရီး ရပီေရ..”</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: blue;">“အင္းအင္း.. ေပး.. စပါးလံုးေတြ အမ်ားႀကီးရၿပီဆိုရင္ ေပး... ေမႀကီး တခ်က္ၾကည့္မယ္.. ေျပာင္ၿပီလားလို႔.. ေနာ္..”</span></div><div style="color: purple; text-align: justify;">“ဟုတ္တဲ႔..”</div><div style="text-align: justify;"><br />သမီးေလးက အေတာ္ေညာင္းသြားၿပီ ထင္ပါတယ္.. လက္ေလးႏွစ္ဖက္ကို လိမ္ရင္း ၾကမ္းေပၚ လွဲခ်လိုက္ေတာ႔တယ္..။ </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="color: blue; text-align: justify;">“ေတာ္လိုက္တာေနာ္.. ေမ႔သမီးေလးက.. ဆန္ေရြးတာ ေျပာင္ေနတာပဲေနာ္.. စပါးလံုးေတြ ေက်ာက္ခဲေတြ ႂကြက္ခ်ီးေတြလည္း အမ်ားႀကီးပဲရတယ္ေနာ္..”</div><div style="color: purple; text-align: justify;">“အေကာင္ေတြရဲ ပါတယ္ေရ..”</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="color: blue; text-align: justify;">“ဟုတ္တာေပါ႔.. အေကာင္ေတြ အမ်ားႀကီးပဲေနာ္.. ဆန္ပိုးေကာင္ေလးေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားတာပဲ.. ကဲ.. ေရာ႔ ဒီႏို႔ ဆီခြက္ထဲက သမီးေကာက္ထားတာေတြ ၿခံထဲမွာ ပစ္လိုက္ေနာ္.. ငွက္ေတြ.. ၾကက္ေတြ လာစားလိမ္႔မယ္ေနာ္.. ၿပီးရင္ လက္လည္း ေဆးေနာ္.. ေအာေအာ႔ေတြနဲ႔ ညစ္ပတ္တယ္ေနာ္”</div><div style="color: purple; text-align: justify;">&nbsp;“ဟုတ္တဲ႔.. ေမရီး..”</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သမီးက ႏို႔ဆီခြက္ေလးကို ကိုင္ရင္း&nbsp; တုတ္တုတ္ တုတ္တုတ္နဲ႔ အိမ္ေနာက္ဖက္ ၿခံထဲေျပးထြက္သြားေလရဲ႕..။ </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သမီးေလး ေရြးသြား.. ေကာက္သြားတဲ႔ ဇေကာေလးထဲမွာေတာ႔ အညစ္အေၾကးကင္းသြားတဲ႔ ဆန္ျဖဴျဖဴေလးေတြ ဝင္းလဲ႔ေတာက္ပလို႔...။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b style="color: #660000;">(ကိုရင္ေနာ္)</b></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #660000;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: blue;"><b>စကားခ်ပ္</b>။&nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp; &nbsp;&nbsp; ။ ကၽြႏု္ပ္ ေပ်ာက္ျခင္းမလွ ေပ်ာက္လြန္းလွ၍ မၾကာခဏ သတိတရ ေမးၾကေလေသာ မိတ္ေဆြအေပါင္းအား အထူးပင္ ဇူးတင္မိပါသည္။ ကၽြႏ္ုပ္ မေရးျဖစ္ေသာ္ျငား ေရးအားေကာင္းသူတို႔ စာမ်ားအား တေလးတစား အေလးထား ဖတ္မွတ္ပါေၾကာင္းႏွင့္ ကၽြႏ္ုပ္တစ္ေယာက္ ငယ္႐ုပ္မေပ်ာက္ သက္႐ွိထင္႐ွား ႏိုးႏိုးၾကားၾကား ႐ိုးသားစြာ ႐ွိေနပါေၾကာင္း... း) ။</span><b style="color: #660000;"> </b></div><div style="text-align: justify;"><b style="color: #660000;"><br /></b></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: blue;">ခင္မင္ေလးစားခ်စ္ျခင္းအားျဖင့္ </span><b style="color: #660000;">(ကိုရင္ေနာ္)</b></div><div style="text-align: justify;"><b style="color: #660000;"><br /></b></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4149570214000273546-2713481685017266507?l=www.koyinnawkhinlaynge.com' alt='' /></div>ကိုရင္ေနာ္ခင္ေလးငယ္http://www.blogger.com/profile/00527729002977133984noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-4149570214000273546.post-24618243415239898732010-07-23T09:58:00.005+08:002010-07-23T12:08:53.380+08:00<div style="text-align: justify;">ေတြးမိလိုက္တဲ့ အေတြးေတြဟာ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္သာ ျဖစ္လာမယ္ဆိုရင္ စိတ္တို႔ရဲ႕ နိမ့္ျမင့္တက္က် သံစဥ္ေတြနဲ႔ စကၠန္႔တိုင္းဟာ သီခ်င္းေတြ ျဖစ္မယ္ထင္႐ဲ႕...။ အခုလို အ႐ြယ္မွာ ခ်တတ္တဲ့ ညစ္က်ယ္က်ယ္ သက္ျပင္းေတြဟာလည္း အေရာင္းမိႈင္းမိႈင္း&nbsp; ကာလာေတြလို ပုတ္အက္ေနတဲ့ သံစဥ္ေတြ ျဖစ္ကုန္မွာမ်ားလား..!! ေလးတိေလးပင္နဲ႔ ဘဝတစ္ခုကို ျဖတ္သန္းေနရမႈမွာ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ ေမာပမ္းစျပဳလာခဲ့ၿပီ..။<br /><br />သစ္လြင္ေတာက္ပ ႏူးညံ့လတ္ဆတ္တဲ့ ငယ္ဘဝ ပံုရိပ္ေတြကို<i> </i>အိပ္မက္ဖို႔ တမ္းတရင္း ပူေလာင္လြန္းတဲ့ အေရာင္စံု အိပ္မက္ဆိုးေတြသာ တစ္ထပ္ၿပီးတစ္ထပ္ ဆင့္ကာ ဆင့္ကာေပါ့..။ စံပယ္နံ႔ေတြ ထံုအီေနတဲ့ အိပ္မက္ျဖဴျဖဴေတြကို မက္ဖူးခဲ့တာ ကၽြန္မပဲလားဆိုတာကို ခပ္ခါးခါး အိပ္မက္အနက္ေရာင္ေတြနဲ႔ တေရးႏိုးအထမွာ ကိုယ္တိုင္ သံသယေတြ ျဖစ္ရျပန္ပါေရာ..။ <br /><br />ေမေမလိမ္းေပးလိုက္တဲ့ ပါးႏွစ္ဖက္ေပၚက ဝိုင္းစက္ေနတဲ့ သနပ္ခါးပါးကြက္ေလးနဲ႔ ညာပုခံုး ေသးေသးေလးေပၚမွာ အေမြးဖြားဖြားေရာင္စံု လြယ္အိပ္ကေလးကို က်က်နနလြယ္.. ေကာ္လံမွာ ဇာပါးပါးေလးထပ္ခ်ဳပ္ထားတဲ့ ဆြတ္ဆြတ္ျဖဴေက်ာင္းအက်ႌ.. ဒူးေခါင္းေပၚမွာ ကားကားေလး ဝဲက်ေနတဲ့ ေက်ာက္စိမ္းေရာင္ ေက်ာင္းစကပ္ေလးရယ္နဲ႔ ေက်ာင္းသြားခဲ႔သူ ကၽြန္မ...။<br /><br />ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္အထိ ပါးေပၚက ပါးကြက္ေလးကို အိမ္အေရာက္ မပ်က္ေအာင္ ျပန္သယ္သြားခဲ့ဖူးသူ.. ၿငိမ္သက္ေအးေဆးလြန္းသူ ကၽြန္မ.. အေဒၚေတြ အကိုေတြ အမေတြၾကားမွာ တစ္ေန႔တာ ေက်ာင္းအေတြ႕အႀကံဳေတြကို ဆံပင္တခါခါ ေခါင္းတေမာ့ေမာ့နဲ႔ ျပန္ေျပာရင္း ျဖဴျဖဴစင္စင္ ရယ္ေမာခဲ့ဖူးသူ ကၽြန္မ.. အဲ့ဒီကၽြန္မကို ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ လြမ္းဆြတ္ေနျခင္းမွာ တခ်က္ခ်က္နဲ႔&nbsp; တီးတိုးျမည္တြန္ေနတဲ့ ခ်ိနဲ႔နဲ႔ တိုင္ကပ္နာရီအိုႀကီးတစ္လံုးက သနားတဲ့အၾကည့္ေတြနဲ႔ ကၽြန္မကို လွမ္းလို႔ငုံ႔ၾကည့္ေနေတာ့ သူ႔ကိုေတာင္&nbsp; အားနာမႈေတြနဲ႔ ျပန္သနားမိရျပန္ပါေရာလား..။<br /><br /><div style="text-align: justify;">အျဖဴေရာင္ အလင္းတန္းေတြက ညစ္ေပေနတဲ့ ကၽြန္မမ်က္လံုးေတြ တစ္ဝိုက္မွာ မသိမသာ ျဖတ္ေျပးသြားလိုက္ ညိႇဳးႏြမ္းေမာပမ္းၿပီး ေတာက္ပမႈမဲ့ေနတဲ့ မ်က္ဆန္မြဲမြဲေတြထဲ အတင္းအဓမၼ တိုးဝင္ေရာက္လာလိုက္နဲ႔... သူတို႔ရယ္သံ အက္အက္ေတြမွာ “ဘဝ...” “ဘဝ...” လို႔ ကလိတိတိ ေလွာင္ေျပာင္ေနသလို..။ ေမေမ... ေဖေဖ...ေရ...&nbsp; ဒူးမေထာက္ အ႐ံွဳးမေပးပါပဲ ၫြတ္ၫြတ္ က်လာခ်င္ေနတဲ့ ကၽြန္မ ဒူးေခါင္းေတြကို မုန္းလိုက္တာ..။&nbsp; <br /><br /></div></div><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: justify;">ေဟာ... သႀကၤန္တဲ့လား...!! အခုေတာ့လည္း ကၽြန္မနဲ႔ ဘာမွ မဆိုင္တဲ့ စကားလံုးေလး တစ္လံုးလို ျဖစ္ေနခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ား ၾကာေနခဲ့ၿပီလည္း ကိုယ္တိုင္ေတာင္ မသိႏိုင္ေတာ့..။ အဲ့ဒီစကားလံုးေလးက ဘယ္ေလာက္မ်ား ရင္းႏွီးစြာ ပတ္သက္ခဲ့ဖူးပါလိမ့္ ဆိုတာမ်ိဳးကိုေတာင္ ေဝေဝဝါးဝါး ျဖစ္လို႔ေနၿပီပဲ...။ ရင့္က်က္လာတဲ့ အသက္အ႐ြယ္ေၾကာင့္ လည္းျဖစ္ႏိုင္သလို ကိုယ္႐ွိေနရတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္ က်င္လည္ေနရတဲ့ အသိုင္းအဝိုင္းေတြေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ႏိုင္တာပဲေလ... ။<br /><br />မညာတမ္း ေျပာရရင္ေတာ့ ေတြးမိလာတိုင္း လိႈက္ကနဲ ဝမ္းနည္းတက္လာတဲ့ စိတ္ေတြနဲ႔ တမ္းတမ္းတတႀကီးကို လြမ္းဆြတ္မိေနတာ အမွန္...။ သႀကၤန္အတုေတြၾကားမွာ မေပ်ာ္ပါးႏိုင္တဲ့ ကၽြန္မစိတ္ေတြကေကာ ဘယ္ေလာက္အထိ စစ္ေနျပန္ေသးလို႔လဲဆိုတာ မေဝခြဲတတ္ျပန္..။ တစ္ခါတစ္ရံေတြမွာ ကိုယ္တိုင္လည္း စိတ္အတုေတြနဲ႔ ႐ွင္သန္ေနထိုင္ခဲ့ဖူးတဲ့ ေန႔ညေတြ ရွိေနခဲ့မွာပါပဲ...။ အၿပံဳးအတုေတြကို ၿပံဳးတတ္ခဲ့တာလည္း ေလာကႀကီးရဲ႕ အလွည့္အေျပာင္း မာယာ သင္ခန္းစာ အဆင့္ဆင့္ကို တဆင့္ၿပီးတဆင့္ ေအာင္ျမင္ခဲ့ျခင္းလို႔ လက္ခံလိုက္ရ ေလမလား..!!<br /><br />အျပစ္ကင္းစင္လြန္းတဲ့ အၿပံဳးအရယ္စစ္စစ္ေတြနဲ႔ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ႏွစ္လိုဖြယ္ သႀကၤန္ေတြ ဘယ္မွာမ်ားလဲကြယ္..!! ေဖေဖကိုယ္တိုင္ စိတ္႐ွည္လက္႐ွည္ လိုက္ေမာင္းေပးခဲ့တဲ့ ဂ်စ္ကား အျဖဴေလးတစ္စင္းေပၚက ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေမာသံေတြရယ္... အျပစ္ကင္းစင္တဲ့ ႏႈတ္ခမ္းပါးေလး တစ္စံုနဲ႔ ႏူးညံ့သန္႔စင္ ဝါဝင္းေနတဲ့ ပိေတာက္ခက္ေလးကို ဖြဖြေလး ထိနမ္းဖူးတဲ့ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ေကာ ဘယ္ေရာက္သြားခဲ့ၿပီလဲ..!!<br /><br />ၾကည္စင္ေနတဲ့ မ်က္လံုး႐ႊန္းလဲ့လဲ့ေတြနဲ႔ ေကာင္မေလးက သူ႔ေဖေဖ ယူလာေပးတဲ့ ပိေတာက္ခက္ေလးရဲ႕ သင္းပ်ံ႕ေနတဲ့ ပိေတာက္နံ႔ေတြကို အားပါးတရ ႐ွဳ႐ိွဳက္ဖူးခဲ့ေသးသတဲ့ေလ..။ သႀကၤန္ေရေတြ ႐ႊဲ႐ႊဲဆိုေနတဲ့ ဆံႏႊယ္ေတြကို လည္တိုင္ေလးေမာ့ရင္း ေနျခည္ႏုေတြေအာက္မွာ ေရစက္ေလးေတြ တဖြားဖြား ျဖာဆင္းက်သြားေအာင္ ဟန္ေဆာင္မႈကင္းစြာနဲ႔ ေခါင္းေလးကို လႈပ္ရမ္းကာ ခါခဲ့ဖူးတာလည္း အဲ့ဒီေကာင္မေလးပါတဲ့...။<br /><br /><div style="text-align: justify;">ဒါဆိုရင္... ေရာင္စံု မီးပံုးေလးေတြ တလႈပ္လႈပ္နဲ႔ လက္ေနတဲ့ သတင္းကၽြတ္ ညေလးေတြကေရာ..!! အိပ္မက္ခဲ့တာလား ကိုယ္တိုင္ ေတြ႕ႀကံဳစားခဲ့ရတာလားကြယ္..။ ေဗ်ာက္အိုးသံေလးေတြ ဆူညံေနတဲ့ လမ္းမေတြေပၚက ေဝ့တက္လာတဲ့ ခပ္ေပ်ာ့ေပ်ာ့ ယမ္းနံ႔ေလးေတြကို ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ ရဖူးခဲ့တာ ေသခ်ာပါတယ္..။ ၿခံက်ယ္ႀကီးထဲမွာ ေျပးလႊားေဆာ့ျမဴးရင္း....</div><div style="text-align: justify;"><br /><i style="color: purple;">“ေမေမေရ... သမီး ေလယာဥ္ပ်ံ ေတာင္ပံကို ကိုကိုႀကီး သူ႔ကားနဲ႔ ဝင္တိုက္လို႔ မီးေလာင္သြားၿပီ”</i>&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">အသံေသးေသးေလးနဲ႔ တိုင္တမ္းရင္း တအိအိငိုခဲ့မိတဲ့ ကေလးငယ္ေလးကၽြန္မ..။</div><div style="text-align: justify;"><br /><i><span style="color: blue;">“ဟာ... ေမေမ့သမီး ကၽြန္ေတာ့္ကားကို လာဖ်က္ေနတယ္ လုပ္ပါဦးေမေမ..”</span></i>&nbsp;&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">&nbsp;က်ယ္က်ယ္ ေလာင္ေလာင္ ျမည္တြန္ေတာက္တီးရင္း... စိုးရိမ္မႈေတြနဲ႔ ေျပးလႊားေနတဲ့ ကိုကိုႀကီး အသံ..။</div><div style="text-align: justify;"><br /><i><span style="color: #660000;">“သားႀကီးနဲ႔ သမီးႀကီးေရ... ညီမေလးရဲ႕ ကားေလးကို လဲမသြားေအာင္ ေဖးေဖးမမ ကူတြန္းေပးမွေပါ့ကြယ္...” </span></i></div><div style="text-align: justify;">&nbsp;ညီမေလးကို ကူညီငဲ့ညႇာဖို႔ သတိေပးသံနဲ႔ ေမေမ..။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #b45f06; text-align: justify;"><i>“အဟိ.. ဟိ”</i></div><div style="text-align: justify;">တိတ္တဆိတ္နဲ႔ ပံု႔ပံု႔ေလးထိုင္ေငးရင္း ခပ္တိုးတိုး ရယ္ေမာေနခဲ့သူ ေအးေဆးလြန္းတဲ့ မမ..။</div><div style="color: #274e13; text-align: justify;"><i><br /></i></div><div style="text-align: justify;"><i style="color: #274e13;">“ကဲ.. သားတို႔ သမီးတို႔ေရ ေနာက္ႏွစ္ရက္ေတာင္ က်န္ေသးတယ္.. ဒီည ပ်က္သြားရင္လည္း&nbsp; မနက္ျဖန္ေန႔လည္က် ေဖေဖျပန္ဝယ္ေပးမယ္ ဟုတ္ၿပီလား ရန္မျဖစ္ၾကနဲ႔ေနာ္..”</i></div><div style="text-align: justify;">ေမေမ့ကို တိုင္ေတာ ေအာ္ဟစ္သံေတြေၾကာင့္ ေအးရာေအးေၾကာင္း ဝင္နားခ်ေျဖသိမ့္ရင္း&nbsp; ၿပံဳးေနတဲ့ ေဖေဖ..။</div><div style="text-align: justify;"><br />အိပ္မက္...!! ႏိုးးး&nbsp; ကၽြန္မ႐ဲ႕ သိပ္ကိုခ်ိဳျမလြန္းတဲ့ တကယ့္ အတိတ္ေတြေပါ့..။ ဒါေတြ.... ဒီအျဖစ္ပ်က္ေတြ အားလံုးဟာ......။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ခုေတာ့ ကၽြန္မဟာ ေႁမြတစ္ေကာင္လို တကိုယ္စာ ေျမတြင္းခပ္က်ဥ္းက်ဥ္းမွာ ေခြေနတတ္ၿပီလား..!! ဆာေလာင္ ငတ္မြတ္လာခ်ိန္မွာ က်ားသစ္တစ္ေကာင္ရဲ႕ အျမန္ႏႈန္းမ်ိဳးနဲ႔ သားေကာင္ကို ခုန္အုပ္တတ္သူလား..!! ယုန္ျဖဴေလး တစ္ေကာင္လို ႏူးညံ့ျဖဴစင္ေယာင္ ေဆာင္တတ္သူလား..!! စက္႐ုပ္တစ္႐ုပ္လို ေျခကိုခ် လက္ကိုလႈပ္ ေခါင္းေတြ ညိတ္တတ္ေနသူလား..!! မာယာမ်ားတဲ့ ေလာကႀကီးကို မာယာေတြနဲ႔ ျပန္ၿပံဳးျပတတ္သူ မိန္းမလား...!! လေကြးေကြးကို ေမာ့ၾကည့္ေငးေမာရင္း လျပည့္လိုညမ်ိဳးမွာ တိတ္တဆိတ္ အခန္းေအာင္း တတ္ေနသူလား..!! ဝွက္ဖဲတစ္ခ်ပ္ကို ခပ္သာသာဖိလို႔ ၿပိဳင္ဖက္တစ္ေယာက္ေယာက္႐ဲ႕ ႐ိႈးဆိုတဲ့ စိန္ေခၚသံကို နားစြင့္ေနခ်င္သူလား..!!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အိုကြယ္.. လွလိုက္တဲ့ေန႔.. လွလိုက္တဲ့ ညရယ္လို႔ ယစ္မူးမႈ အတုေတြကို ကၽြန္မ ခ်ဥ္ျခင္းတပ္ မေနတာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္..။ တန္ဖိုးႀကီး ပြဲတက္ဂါဝန္တစ္ထည္က&nbsp; ကၽြန္မ႐ဲ႕ အျဖဴေရာင္ ေက်ာင္းအက်ႌေလးေလာက္ မက္ေမာစရာ ေကာင္းလို႔လား။ ေဟာ.. ၾကည့္ တလက္လက္ထေနတဲ့ ဇြန္း ခက္ရင္းေတြကိုင္ၿပီး ဓါးပါးနဲ႔ ခပ္ဖြဖြလွီးျဖတ္ စားေသာက္ရတဲ့ ဟင္းပြဲေတြကို ေမေမ့ ခ်ဥ္ေပါင္ေၾကာ္နဲ႔ ယွဥ္စရာလား။ လင္းထိန္ေတာက္ပလြန္းတဲ့ အေဆာက္အဦးေတြကို ေမာ့ၾကည့္ခံစားဖို႔ ကၽြန္မမွာ ရင္ခုန္ခ်ိန္မရွိဘူး..။ ကၽြန္မ ရပ္႐ြာက ဖြားဖြားအိမ္အိုေဟာင္းေလးကို တမ္းတရဦးမယ္..။&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ေႂကြကြဲစရာ အဲ့ဒီ အိမ္အိုေဟာင္းေလးထဲမွာ ဖြားဖြားမရွိေတာ့ဘူး..။ ဖြားဖြားအရိပ္ေငြ႕ေလးေတြကို ဖမ္းဆုပ္ရင္း ေနဝင္ခ်ိန္ေတြကို ႀကိဳးစားေက်ာ္ျဖတ္ေနတဲ့ ဖိုးဖိုး႐ွိေနတယ္..။ အိမ္ေဘးက အသက္ေတြႀကီးလာတဲ့ ပိေတာက္ပင္အိုႀကီးရွိတယ္..။ ပိေတာက္ပင္ႀကီးေအာက္မွာ သံေခ်းေတြ အထပ္ထပ္တက္ေနတဲ့ ဒန္းေလးရွိတယ္..။ ေဖေဖလည္း မ႐ွိေတာ့ဘူး..။ ဖုန္တက္ေနတဲ႔ ေဖေဖ့ဂစ္တာေလး ေဖေဖ့ကို လြမ္းေနတယ္..။ ေမေမကလည္း ကၽြန္မနဲ႔ အေဝးႀကီးမွာ..။ ေမေမ့ အသံခ်ိဳခ်ိဳေလးေတြကို ၾကားႏိုင္တာ ေလလိႈင္းေတြက တဆင့္ပါ..။ ကိုကိုႀကီးလည္း သူ႔ကိုယ္ပိုင္ မိသားစုအေရးေတြနဲ႔..။ မမ လည္း သမီးတစ္ေယာက္ကို ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္လို႔..။ ညီမေလးလည္း သူ႔သမီးနဲ႔ သားအတြက္ ရင့္က်က္စြာ ႐ွင္သန္လို႔..။ မိခင္နဲ႔မျခား ကၽြန္မကို ျပဳစုေစာင့္ေ႐ွာက္ခဲ့တဲ့ အေဒၚေတြလည္း ႐ွင္သန္မႈ ကိုယ္စီအတြက္ ႐ုန္းကန္လို႔...။</div><div style="text-align: justify;"><br />အလြမ္းေတြ အလိမ့္လိမ့္နဲ႔ ကၽြန္မမ်က္ႏွာေပၚက အေရးအေၾကာင္းေတြကို မိတ္ကပ္ မဖို႔ခ်င္ဘူး..။ အဲ့လို အခ်ိန္ေပးမဲ့အစား မ်က္လံုးေလးမွိတ္ထားရင္း ေဖေဖ့ဂစ္တာသံကို ကၽြန္မနားေထာင္ရဦးမယ္..။ လူေတြစည္ကားလြန္းတဲ့ ကမၻာ့နံမည္ႀကီး ေနရာေတြကို ကၽြန္မလမ္းမေလွ်ာက္ဘူး..။ ဝရမ္တာေလးမွာ တိတ္တဆိတ္ရပ္လို႔ အာ႐ံုေတြနဲ႔ ေလထဲက ပိေတာက္နံ႔ေတြ ႐ႈ႐ိႈက္ရဦးမယ္..။ ဂ်ိဳလီ့ႏႈတ္ခမ္းႏွစ္လႊာအတြက္ ခ်ီးမြမ္းခန္းေတြဖြင့္ျပေနတဲ့ ဖန္သားျပင္ကို ငဲ့ၾကည့္ဖို႔ ကၽြန္မ မလိုအပ္ဘူး..။ ေမေမ့ အၿပံဳးခ်ိဳခ်ိဳေတြကို ကၽြန္မ အိပ္မက္ရဦးမယ္..။ ပလူပ်ံေနတဲ့ က်ည္ဆန္ရထားေတြအေၾကာင္း ကၽြန္မနားလည္ဖို႔ မလိုဘူး..။ ေဖေဖေမာင္းပို႔တတ္တဲ့ ကားအစုတ္ေလးကို ကၽြန္မရင္ဘတ္ထဲက ထုတ္ၿပီး ဖုန္သုတ္ရဦးမယ္..။&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အို..... သြားပါ သြားၾကစမ္းပါ...။&nbsp; ကၽြန္မကို မသနားၾကပါနဲ႔။&nbsp; အဲ့ဒီအၾကည့္ေတြကို ကၽြန္မ မႀကိဳက္ဘူး.. မုန္းတယ္။ ကၽြန္မအတြက္ ႏွစ္ဆယ့္ေလးနာရီဟာ တိုလြန္းေနတာ မွန္တာေပါ့..။ ကၽြန္မမွာ အခ်ိန္ေတြ မလံုေလာက္ဘူး..။ အခ်ိန္ေတြကလြဲရင္ ကၽြန္မဘာကိုမွ တကယ္ မလိုအပ္ပါဘူး..။ ကၽြန္မငယ္ဘဝ႐ဲ႕ အျဖဴစင္ဆံုးအခ်ိန္က လွပလြန္းတဲ့ ပံုျပင္ေဟာင္းေတြကို မ႐ိုးႏိုင္စြာ တစ္ပုဒ္ၿပီးတစ္ပုဒ္ တစ္႐ြက္ၿပီးတစ္႐ြက္ လွန္လို႔ ကၽြန္မဖတ္ရဦးမွာမို႔ပါ..။&nbsp;<br />ကၽြန္မ တစ္ေယာက္တည္းပါပဲ...။&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br />အျဖဴေရာင္ အတိတ္ကို ျပန္မေရာက္ႏိုင္ေတာ႔တဲ႔ ကၽြန္မက အခုေတာ႔ တစ္ေယာက္တည္းပါပဲ...။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b style="color: #990000;">(ခင္ေလးငယ္)</b></div><div style="text-align: justify;"><br /></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4149570214000273546-2461824341523989873?l=www.koyinnawkhinlaynge.com' alt='' /></div>ကိုရင္ေနာ္ခင္ေလးငယ္http://www.blogger.com/profile/00527729002977133984noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-4149570214000273546.post-58921022309489839232010-07-02T16:41:00.006+08:002010-07-03T20:45:11.914+08:00<div style="text-align: justify;">စည္းဆိုၿပီး ျခားျခားသြားတဲ့ အရာေတြထဲ<br />ထိုင္ၿပီးဂ်ီးမ်ားရင္း ညည္းတြားရဖန္မ်ားလာေတာ့<br />ည.. ည.. ေတြမွာ<br />အသက္ရႈရတာေတာင္ မဝေတာ့ပါဘူး..။<br /><br />အပူ႐ုပ္ကို ဟန္လုပ္လို႔ ခြက္ခြက္လန္ ႐ံႈးေနရတာ<br />ဘယ္သူမွ မသိေလေကာင္းေလပဲဆို..!!<br />ခင္ဗ်ား ခ်ေရးဖူးတဲ့ စာေတြကိုပဲ ျပန္ျပန္ဝါးရင္း<br />အာေခါင္ေတြ ေျခာက္ကပ္ ရင္တလွပ္လွပ္ျဖစ္ရတဲ့<br />ည.. ည.. ေတြမွာ<br />ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘယ္သူ ေရတိုက္မွာလဲ..။<br /><br />ေနေကာင္းပါရဲ႕လား..!!<br />ေဆးေသာက္ရဲ႕လား..!!<br />ေစာေစာအိပ္ရဲ႕လား..!!<br />ေယာင္ေယာင္ၿပီး လန္႔ေအာ္ဆဲလား..!!<br />တအိအိနဲ႔ ငိုေနဆဲလား..!!<br />အားေတြငယ္ေနမွာလား..!!<br />ကံၾကမၼာကို ဟားတိုက္ရယ္ေနမွာလား..!!<br />လမ္းေတြေလွ်ာက္ေနမွာလား..!!<br />ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ဟင္းေတြထခ်က္ေနမွာလား..!!<br />လားေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ <br />ည.. ည.. ေတြမွာ <br />ကၽြန္ေတာ့္စိတ္က တ တ ေနမိမွေတာ့ <br />ခင္ဗ်ားအိပ္မက္ထဲ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ေနမွာပဲ..။<br /><br />တေယာက္ တေနရာမွာ <br />လမသာ ၾကယ္မလင္း အေမွာင္ေတြသာ အထင္းသား<br />ႏႈတ္က ဟလို႔ လြမ္းတယ္ ေျပာဖို႔္ေတာင္ ျဖစ္ႏိုင္ေျခမရွိမွေတာ့<br />ခင္ဗ်ားေရာ ကၽြန္ေတာ္ပါ သက္ျပင္းသာ တြင္တြင္ခ်ေပါ့<br />တတ္မွ မတတ္ႏိုင္တာေလဗ်ာ..။<br /><br />ၿပံဳးေနတတ္တဲ့ ခင္ဗ်ားမ်က္ႏွာမွာ <br />အၿပံဳးေတြ လစ္ဟာလို႔<br />မ်က္လံုးေတြ အစ္မို႔ေနတာ ႏွစ္ခ်ိဳ႕ေနၿပီမဟုတ္လား<br />ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ေကာ...!!!! <br /><br />လူေတြေျပာတတ္တဲ့ ေဆာင္ရန္ေရွာင္ရန္မွာ<br />ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္က ေရွာင္ရန္ ေရွာင္ရန္ေတြပဲ <br />ၾကားၾကားေနတဲ့ ဝကၤပါ ညအေမွာင္ထဲ<br />တမင္သာ ေခါင္းထိုးထိုးခ်ေနရတဲ့ စိတ္အန္ဖတ္ေတြနဲ႔<br />အို.. ဗ်ာ....<br />မခင္ေလးငယ္ေရ....<br />ည.. ည.. ေတြမွာ <br />စိတ္လိုလက္ရ ေတးမဆိုျဖစ္တာ <br />ကၽြန္ေတာ္ ခင္ဗ်ားနဲ႔ ေဝးၿပီးကတည္းက..။<br /><br /><b><span style="color: #990000;">(ခင္ေလးငယ္)</span></b><br /><br /><i style="color: blue;"><b>လွစ္ဟဝန္ခံခ်က္..။။</b></i> <i><span style="color: blue;">စာမေရးေတာ့ဘူးရယ္လို႔ နာက်င္က်င္ေတြးရင္း ခင္ေလးငယ္ႏွင့္ ခပ္ခြာခြာေနခဲ့ဖူးေသာ ေန႔ရက္မ်ားသို႔ ကိုယ္တိုင္ ေရးဖြဲ႕ပါသည္..။</span></i></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4149570214000273546-5892102230948983923?l=www.koyinnawkhinlaynge.com' alt='' /></div>ကိုရင္ေနာ္ခင္ေလးငယ္http://www.blogger.com/profile/00527729002977133984noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-4149570214000273546.post-8425949623443664222010-06-18T18:41:00.013+08:002010-06-21T10:32:42.578+08:00<div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">ညဥ့္နက္နက္မွာ ၿငိမ္သက္ေနတဲ့ လမ္းတစ္လမ္း...!!! သူ႕ခႏၶာေပၚမွာ မိုးစက္ေတြ အလိမ္းလိမ္းနဲ႔ မည္းနက္ေျပာင္လက္လို႔...။ လမ္းေဘးဓါတ္တိုင္ရဲ႕ ခပ္မွိန္မွိန္မီးလံုးေရာင္ေတာင္ လင္းလြန္းေနသေယာင္ သူ႔အေပၚ ဝဲျဖာက်ေနတယ္...။ ကိုယ္ေငးေနမိခဲ့တာ နာ႐ီလက္တံေတြေတာင္ အေတာ္လြင့္သြားေနၿပီ...။ မထင္မွတ္ပဲ&nbsp; လူးလြန္႔ထလာတဲ့ လမ္းဟာ စို႐ႊဲမည္းနက္ေနတဲ့ သူ႔ဆံႏႊယ္႐ွည္ေတြကို ခပ္သဲ့သဲ့ လႈပ္ခါလိုက္ၿပီး ကိုယ့္ကိုႏႈတ္ဆက္တယ္... <i style="color: blue;"><span style="color: blue;">“</span>ဟိုင္း...”</i> တဲ့။ ျဖတ္ကနဲ အသက္႐ႈေတြ ခဏရပ္သြားခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ကိုစကားတစ္ခြန္း သူေျပာတယ္..။ <i style="color: blue;">“မင္း လမ္းေတြကို သေဘာက်လား...!!”</i></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ျပာႏွမ္းႏွမ္းႏိုင္ေနတဲ့&nbsp; သူ႔ႏႈတ္ခမ္းက&nbsp; ထြက္က်လာတဲ့ အသံတစ္စဟာ တိုးေဖ်ာ့ ကြဲအက္လြန္းေနေတာ့ တိတ္ဆိတ္ေနခဲ့တဲ့ ကိုယ့္အသက္႐ႈသံေတြ တဟုန္ထိုး ျမန္လာျပန္တယ္...။&nbsp; နာက်င္က်င္ အရသာ တစ္မ်ိဳးက&nbsp; ရင္ခုန္သံေတြနဲ႔အတူ ကိုယ့္ရင္တံခါးဝကို ေဆာင့္ၿပီးလာအကပ္မွာ ကိုယ္ဟာ ေခါင္းငိုက္စိုက္က်လို႔ ေဝဝါးဝါးအၿပံဳးတစ္စကို ႏႈတ္ခမ္းမွာတပ္လိုက္ မိတယ္ထင္တယ္..။ အဲ့ဒီစကၠန္႔ေလး အတြင္းမွာပဲ ဘာစကားမွမေျပာပဲ ေခါင္းငံု႔ခ်လိုက္တဲ့ ကိုယ္ရယ္... စကားေျပာတဲ့ လမ္းရယ္.. မိတ္ေဆြ စျဖစ္သြားခဲ့တာျဖစ္မယ္..။ </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">တစံုတရာကို နာက်ည္းေနတဲ့ လမ္းဟာ သူ႔ေၾကကြဲမႈေတြကို ညည္းတြားရင္း စကားလံုးေတြအျဖစ္နဲ႔ တဟုန္ထိုး ေဖာက္ခြဲ ထုတ္ပစ္လိုပံုရတယ္.. လမ္းဟာ စကားေျပာဖို႔ အေဖာ္ ေစာင့္ေနခဲ့သူလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္..။&nbsp; ေပါက္ကြဲထြက္လာမဲ့ သူ႔စကားကို နားေထာင္ေပးဖို႔ တစံုတေယာက္ကို&nbsp; စိတ္႐ွည္လက္႐ွည္နဲ႔ ထိုင္ေ႐ြးခ်ယ္ခဲ့ ပံုလည္းေပၚတယ္..။ လမ္းဟာ ခပ္စင္းစင္း ဝပ္တြားေနတဲ့ ေႁမြတစ္ေကာင္လို ေယာက္ယက္ခပ္မႈ ကင္းကင္းနဲ႔ ေပေတေနခဲ့သူလည္း ျဖစ္ေနခဲ့ပါလိမ့္မယ္..။ လမ္းဟာ လမ္းနဲ႔ မတူေအာင္ မာနေတြလည္း ႐ွိေနျပန္တယ္..။ </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">လမ္းဟာ မဲ့ၿပံဳးကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ ၿပံဳးျပႏိုင္တဲ့ ႐ုပ္႐ွင္သ႐ုပ္ေဆာင္ တစ္ေယာက္ထက္ အမ်ားႀကီးသာေနတယ္..။ ၿပီးေတာ့.. လမ္းဟာ သိပ္ကို ၾကင္နာတတ္လြန္းတဲ့ မာသာထရီဆာလို အမူအက်င့္႐ွိသူလည္း ျဖစ္မယ္..။ လမ္းဟာ အားငယ္ၿပီး မ်က္ရည္ေတြက်ေနတဲ့ ျဖဴစင္လြန္းတဲ့ ကေလးေလး တစ္ေယာက္လိုလည္း ျဖစ္တယ္..။ လမ္းဟာ ပညာေတြ အမ်ားႀကီးတတ္ၿပီး အေတြ႕အႀကံဳေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ ရင့္က်က္လြန္းေနတဲ့ ပေရာ္ဖက္ဆာႀကီး တစ္ဦးလိုလည္း ျဖစ္ျပန္တယ္..။ လမ္းဟာ က်က္သေရ ရွိရွိ အိေႁႏၵရလြန္းတဲ့ ေကာက္ေၾကာင္းလွလွ အမ်ိဳးသမီးလိုလည္း ျဖစ္တယ္..။ တာဝန္ကို သိတတ္လြန္းတဲ့ အိမ္ေထာင္ဦးစီးလည္း ျဖစ္တယ္..။&nbsp; လမ္းဟာ ေကာက္က်စ္မႈကင္းတယ္.. လမ္းဟာ မတရားမႈကို မုန္းတီးသလို.. ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကုိ ေတာင့္တျမတ္ႏိုးသူျဖစ္တယ္..။ အေသခ်ာဆံုးကေတာ့ လမ္းဟာ&nbsp; လမ္းျဖစ္ၿပီး လူသားတခ်ိဳ႕ထက္ လူသားဆန္ေနပါတယ္...။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">စကားေတြေျပာေနတဲ့ လမ္း႐ဲ႕မ်က္ဝန္းေတြဟာ တခါတခါ တျဖတ္ျဖတ္ လက္ေနတယ္.... တခါတခါ ညိႇဳးငယ္လြန္းစြာနဲ႔ မ်က္လႊာကို ပါးပါးေလး ခ်တတ္ျပန္တယ္..။ လမ္းဟာ ေသြးကိုမုန္းတီး ဆက္ဆုတ္သူျဖစ္တယ္..။ ယမ္းနံ႔ေတြကို ခါးသီးလြန္းသူျဖစ္တယ္... စစ္ကိုမုန္းတယ္.. စစ္ဖိနပ္ေတြ႐ဲ႕ တက္ႂကြတဲ့ ခ်ီသံေတြကို ေအာ့ႏွလံုးနာသူျဖစ္တယ္..။ ညႇပ္ဖိနပ္ျပတ္ေလး တစ္ဖက္ကို သူ႔ရင္ခြင္မွာ အလွဆင္ထားခ်င္ သူလည္း ျဖစ္တယ္..။ တိုးၾကပ္ျပည့္သိပ္ေနတဲ့ ဘတ္(စ္)ကားေတြကို ခ်စ္ၿပီး... ဖေနာင့္ပါးေနတဲ့ ညႇပ္ဖိနပ္ေလးေတြဆီက ရတတ္တဲ့ ဖိနပ္သံကို သီခ်င္းစပ္ခ်င္သူ ျဖစ္တယ္..။ လမ္းဟာ တေဝါေဝါနဲ႔ အ႐ွိန္ျပင္းျပင္း ေမာင္းျဖတ္သြားတတ္တဲ့ မွန္လံုကားေတြကို ႐ြံ႐ွာသူျဖစ္တယ္..။ ပုဆိုးတိုတိုဝတ္ ေလ်ာ့႐ြဲ႐ြဲ ထီးကိုေစာင္းၿပီး ခပ္သုတ္သုတ္ ေလွ်ာက္တတ္တဲ့ လူေတြဆီက ဖိတ္စင္က်လာတဲ့ ေခၽြးစက္ေတြကို တန္ဖိုးထားသူျဖစ္တယ္..။&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">လမ္းဟာ စုတ္တသတ္သတ္ ညည္းတြားရင္း ေခါင္းကိုအတြင္တြင္ ရမ္းခါတတ္တယ္... လမ္းဟာ သူ႔စိတ္လြတ္သြားခ်ိန္မွာ ကိုယ္တိုင္ ထိမ္းခ်ဳပ္ႏိုင္စြမ္းမဲ့သူလို ခပ္က်ယ္က်ယ္နဲ႔ “ေတာက္..” ေခါက္တတ္ျပန္ေသးတယ္...။ လမ္းဟာ အတၱႀကီးၿပီး ေမာဟတရားေတြ ထန္လြန္းေနတဲ့ လူေတြကို ကဲ့ရဲ႕႐ႈံ႕ခ်တယ္...။ ဖိနပ္မပါတဲ့ ကေလးတခ်ိဳ႕ရဲ႕ ဗိုက္ေဟာင္းေလာင္းနဲ႔&nbsp; ဆာေလာင္စြာ ငိုေကၽြးေနမႈကို ကဗ်ာစပ္သူ ကဗ်ာဆရာလည္းျဖစ္တယ္..။ တစ္ေထာင့္တစ္ညထက္ ပိုဆန္းက်ယ္တဲ့&nbsp; သ႐ုပ္မွန္ပံုျပင္ေတြကို ကြင္းကြင္းကြက္ကြက္ ျမင္ေယာင္လာေအာင္ ေျပာႏိုင္တဲ့ အင္မတန္&nbsp; ပံုေျပာေကာင္းသူ ျဖစ္တယ္..။ လူေတြ ပစ္ခ်လိုက္တဲ့ စီးကရက္ေဆးလိပ္ထက္ ဖက္ၾကမ္းတို တစ္လိပ္ကို ခံုမင္စြာေကာက္ယူရင္းနဲ႔ စာေရးခ်င္တဲ့ စာေရးဆရာျဖစ္တယ္..။&nbsp; </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">လမ္းမွာ ခိုင္မာတဲ့ ယံုၾကည္မႈနဲ႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ&nbsp; ႐ွိေနတယ္.. လမ္းဟာ တခါတခါ အားအင္ခ်ိနဲ႔စြာ မႈန္ဝါးဝါးႏိုင္သြားသလို တခါတခါေတာ့ ရဲရဲေတာက္ေနတဲ့ အနီေရာင္ အလံတစ္လက္လို ဝံ့ဝံ့ၾကြားၾကြား ခန္႔ျငားလြန္းလာတယ္..။ လမ္းဟာ မလိုအပ္တဲ့ ေဘာင္ေတြကို ေအာ္ဂလီဆန္ေနတယ္.. ဘယ္သူမွ မလိုက္နာခ်င္တဲ့ စည္းမ်ဥ္းေတြကို အရက္ျဖဴနဲ႔ျမည္းၿပီး လက္ထိုးအန္္ခ်င္တဲ့ ခပ္႐ြတ္႐ြတ္ေကာင္ လည္းျဖစ္တယ္..။ သူရဲေကာင္းတို႔႐ဲ႕ ဝိညာဥ္ေတြကို နတ္ဆရာတစ္ေယာက္လို အစည္းအေဝးေခၚၿပီး ေလးစားမႈေတြနဲ႔ တပည့္ခံခ်င္သူျဖစ္တယ္..။ လမ္းဟာ အတိတ္အိပ္မက္ေတြ ျပန္မက္မက္ေနရတာကို တေစၧတစ္ေကာင္&nbsp; ျမင္ရတာထက္ ေၾကာက္လန္႔တတ္သူျဖစ္တယ္..။ လမ္းဟာ သူမတက္ဖူးတဲ့ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးကို လြမ္းေနသူျဖစ္တယ္..။ လမ္းဟာ သစ္ပုတ္ပင္ႀကီး ႐ွိရာကို အေျပးသြားခ်င္သူ လူငယ္ေလး ျဖစ္တယ္..။ လမ္းဟာ စြယ္ေတာ္ပင္ေတြေအာက္က ခုန္တန္း႐ွည္ေပၚမွာ မခို႔တ႐ို႕ ထိုင္ရင္း ခ်စ္သူ႔ေဘးမွာ ခၽြဲႏြဲ႔ေနခ်င္တဲ့ ေကာင္မေလးျဖစ္တယ္..။&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူ႕စကားေတြကို မွင္တက္ေငးေမာေနရင္း ဘာမွျပန္မေျပာတဲ့ ကိုယ့္ကို ၿဂိဳလ္ၾကည့္ၾကည့္သူ ျဖစ္တယ္..။ ေခါင္းကို အတြင္တြင္ငံု႔ထားရင္း မ်က္ရည္ခိုးသုတ္တဲ့ ကိုယ့္ကို သနားေနပံုလည္းရတယ္..။ လမ္းဟာ စာတစ္ပုဒ္ဖတ္သလို ကိုယ့္အေတြးေတြကို သိသိသာသာ ဝင္ဖတ္ခ်င္သူျဖစ္တယ္..။ မိုးေရေတြေအာက္မွာ ေခါင္းမာမာနဲ႔ သူ႕အနားမွာ ရွိေနေပးျခင္းကို အားနာေနပံုရတယ္..။ လမ္းဟာ သူ႔ရင္အစံုက ကြဲ႐ွလြင့္စင္လာတဲ့ အက်ိဳးအပဲ့ေတြကို သိမ္းထားေပးမွာ သိေနတဲ့ ကိုယ့္ကို ေက်းဇူးတင္ စကားဆိုတတ္ေသးတယ္..။ ကိုယ့္ႏႈတ္က ထြက္က်လာမဲ့ စကားတစ္ခြန္းခြန္းကို ေမွ်ာ္လင့္ေနပံုရတယ္..။ အားမလို အားမရ ျဖစ္ျခင္းေတြနဲ႔ ကိုယ့္ကို အျပစ္တင္ခ်င္ပံုရတယ္..။ လမ္းဟာ ကိုယ့္ကို အရပ္ေလးမ်က္ႏွာကေန ႐ႈ႕ေထာင့္အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ေလ့လာသူလည္း ျဖစ္တယ္..။&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ကိုယ့္မ်က္ႏွာကို ေမာ့လိုက္ရင္း သူ႕မ်က္လံုးေတြထဲကို ေစ့ေစ့ၾကည့္လို႔ ေခါင္းတစ္ခ်က္ဆတ္ျပလိုက္တယ္..။&nbsp; ဒါဟာ ကိုယ္ လမ္းကို ႏႈတ္ဆက္လိုက္ျခင္းပဲ ဆိုတာ သူသိသြားၿပီ...။ လမ္းက လက္တစ္ဖက္ကမ္းရင္း ကိုယ့္ကိုၿပံဳးအျပမွာ ကိုယ့္မ်က္ရည္ေတြကို သူျမင္သြားၿပီ..။ လမ္းဟာ ပထမ မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္တယ္.. အဲ့ဒီေနာက္ ေခါင္းကို ေလးတြဲ႕တြဲ႕ခါရင္း ေနာက္ဆံုး စကားအရွည္ႀကီးတစ္ခြန္းကို သူေျပာတယ္.. <i style="color: blue;"><span style="color: blue;">&nbsp;</span></i></div><div style="text-align: justify;"><i style="color: blue;"><span style="color: blue;"> <br /></span></i></div><div style="text-align: justify;"><i style="color: blue;"><span style="color: blue;">“</span>မင္းဟာ စကားမေျပာတတ္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ဆိုတာ ငါသိသြားၿပီ... ငါ့အန္ဖတ္ေတြကို မင္းသယ္မသြားပါနဲ႔... ငါ့ပံုျပင္ေတြကို မင္းရင္ထဲက ထုတ္ၿပီး ဒီေနရာမွာပဲထားခဲ့ပါ.. မ်က္ရည္ေတြကို သုတ္လိုက္ေတာ့.. မင္းေလွ်ာက္မဲ့ လမ္းေတြ လွပၿပီး ဒဏ္ရာေတြ နည္းပါေစကြာ.. ကဲ.. မင္းသြားေတာ့”&nbsp; </i>... တဲ့...။&nbsp; ေျပာေျပာဆိုဆို လမ္းဟာ ၿငိမ္သက္သြားတယ္... လမ္းဟာ လမ္းျဖစ္သြားတယ္...။&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ဘယ္လို ခံစားမႈမ်ိဳးမွန္း မသိပဲ ကိုယ့္ရင္ေတြ တစ္ဆို႔ဝမ္းနည္းလာၿပီ...။ စူးၿပီး ေအာင့္တက္လာတဲ့ရင္ကို လက္တစ္ဖက္နဲ႔ ကိုယ္ဖိလိုက္ရင္း ေနာက္လက္တစ္ဖက္နဲ႔ မိုးေတြ႐ႊဲ႐ႊဲစိုေနတဲ့ ကိုယ့္ဆံပင္ေတြကို သပ္တင္လိုက္တယ္..။&nbsp; ကိုယ္ဟာ ေျခေထာက္တစ္ဖက္ကို ခပ္ဖြဖြ စႂကြလိုက္တယ္..။ ခ်ာကနဲ လွည့္ထြက္ဖို႔အားယူရင္း ကိုယ့္ႏႈတ္ခမ္းဆီက သူမေမွ်ာ္လင့္တဲ့ စကားတစ္ခြန္း လြတ္ထြက္က်သြားတယ္..။&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">&nbsp; </div><div style="text-align: justify;"><i style="color: #660000;">“ငါကိုယ္တိုင္လည္း လူမွမဟုတ္တာ...&nbsp; အရာအားလံုး နာက်င္ေၾကကြဲမႈအားလံုးဟာ မင္းနဲ႔ထပ္တူ ထပ္မွ် ခံစားဖူးတဲ့ လူေယာင္ေဆာင္ထားတဲ့ လမ္းတစ္လမ္းမို႔ပါပဲ... ငါမင္းကို ႏႈတ္ဆက္ပါခဲ့တယ္ လမ္းေရ....”</i></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ညဥ့္နက္နက္ တစ္ညမွာ မိုးေရေတြေအာက္က လမ္းတစ္လမ္းဟာ တုတ္တုတ္မွမလႈပ္ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္လြန္းစြာ လဲေလ်ာင္းလို႔ေနပါတယ္...။</div><div style="color: #660000; text-align: justify;"><br /><b style="color: #990000;">(ခင္ေလးငယ္)</b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4149570214000273546-842594962344366422?l=www.koyinnawkhinlaynge.com' alt='' /></div>ကိုရင္ေနာ္ခင္ေလးငယ္http://www.blogger.com/profile/00527729002977133984noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-4149570214000273546.post-31313906963472186812010-06-02T20:44:00.012+08:002010-06-03T16:09:08.754+08:00<div style="text-align: justify;"><i style="color: #38761d;"><b>A - </b>apple, arrow</i>&nbsp; ကမၻာဦးအစမွာ အခ်စ္ဟာ ပန္းသီးေလး တစ္လံုးက စခဲ့တယ္တဲ့လား.. ဘယ္ေလာက္ပဲ အဖိုးတန္တယ္ဆိုပါဦး ေငြေရာင္လဲ့ေနတဲ့ ဓါးပါးပါးေလးနဲ႔ မင္းကိုယ္တိုင္ စိပ္ေပးဖူးတဲ့ ပန္းသီးေလာက္ ေလာကမွာ အခ်ိဳဆံုး အေမႊးဆံုး ပန္းသီးစိပ္ေလး ဘယ္မွာမ်ား ဝယ္ယူလို႔ ရႏိုင္မွာတဲ့လဲ.. ကိုယ္ဟာ ဘယ္ေလာက္မ်ား ကံေကာင္းသူလဲကြယ္..!! ကိုယ္ မင္းကို သိပ္ေက်းဇူးတင္တာပဲ ခ်စ္သူ... တသက္လံုးစာေပါ့။ ျမားေလး တစ္စင္းကို မရည္႐ြယ္ပဲ မင္းပစ္ခဲ့တာလား.! အို.. ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ပါ အဲ့ဒီျမားေလးက ကိုယ့္ရင္မွာ အခိုင္မာဆံုး စူးနစ္လို႔.. ရင္ခုန္သံေတြနဲ႔ ကိုယ့္မွာေတာ့ အခုခ်ိန္ထိ <i>တ.. လွပ္.. လွပ္..</i></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><i style="color: #274e13;"><b>B</b></i> - <i style="color: #274e13;">bird, bell</i> ငွက္ေလးတစ္ေကာင္လို ျဖည္းျဖည္း ၿငိမ့္ၿငိမ့္ေလး ပ်ံသန္းလာၿပီး ဖြဖြေလး ကိုယ့္ေဘးကို မင္းဆင္းသက္ ေရာက္ရွိလာခဲ့တဲ့ ရက္ေလးကို ေဟာဒီတသက္ ေမ့ရမယ္မွ မထင္ေတာ့တာ.. ေအပရယ္လေလးရဲ႕ တစ္ဆယ့္ကိုးရက္တဲ့... ကိုယ္ျပန္ေျပာရင္ မင္းႏႈတ္ခမ္းေလးေတြ တင္းေနေအာင္ေစ့ၿပီး ၿပံဳးျပဦးမွာပဲေနာ္... ဟက္ကနဲ ေက်နပ္ၾကည္ႏူးစိတ္ေတြနဲ႔ မင္းရယ္ေမာလိုက္မယ္ ဆိုရင္ေကာ နားဝင္ခ်ိဳလြန္းတဲ့ ေခါင္းေလာင္းသံေလးေတြလို ကိုယ့္နားထဲကို ေျပးေဆာ့တိုးဝင္ လာဦးမွာေပါ့ ခ်စ္သူေလးရယ္...</div><div style="color: #274e13; text-align: justify;"><b><i><br /></i></b></div><div style="text-align: justify;"><i style="color: #274e13;"><b>C </b>- cup, cat</i> ကိုယ္ ကိုယ္တိုင္ေ႐ြးခ်ယ္ ဝယ္ယူထားတဲ့ မင္းတေယာက္အတြက္ သီးသန္႔ထား႐ွိခဲ့တဲ့ အျဖဴေရာင္မွာ အနီကြက္ အကြပ္ေလးေတြနဲ႔ ေကာ္ဖီခြက္ေလးဟာ ကိုယ္ျဖစ္ျဖစ္ သြားမိျပန္ေသးတာ မင္းသိ႐ဲ႕လား.. ကိုယ္ေဖ်ာ္ေပးတဲ့ ေကာ္ဖီေလးထဲမွာ သၾကားမႈန္ေလးအစား ကိုယ့္အခ်စ္ေတြနဲ႔ ေဖ်ာ္ထားတာေလ.. ကိုယ့္ကို စိတ္တိုအူယားေအာင္ မင္းစေနာက္တတ္ခ်ိန္တိုင္း တကယ္ပါ... ကိုယ္ဟာ ေၾကာင္ေလး တစ္ေကာင္လို ႐ွိသမွ် လက္သည္းေတြထုတ္ၿပီး ကုတ္ဖဲ့ခ်င္စိတ္ေတြနဲ႔ ေနရထိုင္ရခက္ လြန္းလိုက္တာေလ.. ဒီလိုေျပာလို႔ မင္းေလး ကိုယ့္ကို လန္႔သြားမယ္ေတာ့ ကိုယ္မထင္ပါဖူး.. ပိုလို႔ေတာင္ တိုးၿပီး စဦးမွာ သိေနျပန္သူဟာ <i>ကိုယ္... ပဲ... ေပါ့...!! </i></div><div style="color: #274e13; text-align: justify;"><i><br /></i></div><div style="text-align: justify;"><i style="color: #274e13;"><b>D </b>- dog </i>ေခြးေလးေတြဟာ သခင္ေတြအေပၚမွာ သိပ္ကို သစၥာ႐ွိၾကသတဲ့...။ ကိုယ္ဟာ အေမႊးစုတ္ဖြားေလးနဲ႔ ေခြးေပါက္မေလး တစ္ေကာင္ ျဖစ္ၿပီး မင္းဟာ ကိုယ့္သခင္ ဆိုခဲ့ရင္...... ဟင့္အင္း ဘာမွဆက္ေျပာျပဖို႔ မလိုေတာ့ဖူးပဲေနာ္... ကိုယ့္ရင္ထဲကို မင္းထိုးေဖာက္ျမင္ တတ္ေနမွပဲ.. ဘာလိုေသးလို႔လဲကြာ..!!<br /><br /></div><div style="text-align: justify;"><i style="color: #274e13;"><b>E</b> - eye, ear</i> ကိုယ့္ေဘးမွာ မင္း႐ွိေနမေပးႏိုင္တဲ့ အခ်ိန္ေတြတိုင္း ကိုယ့္မ်က္လံုးေတြထဲမွာ မင္းအရိပ္ေလးေတြပဲ ေျပးေဆာ့ကစားလို႔... ကိုယ့္အၾကား အာ႐ံု ေတြထဲမွာ စကၠန္႔မလပ္ စိုးမိုးထားတာလည္း မင္းအသံ ျပာ႐ွ႐ွေလးေတြပဲ ဆိုတာ မင္းသိေအာင္ မင္းနားေလးနားကပ္ၿပီး တိုးတိုးဖြဖြေလး ကိုယ္ေျပာျပခ်င္ေနမိတယ္...&nbsp; ကိုယ္မင္းကို <i>သိပ္... ခ်စ္... တာ... ပဲ...!!</i></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><i style="color: #274e13;"><b>F </b>– fish, fan </i>မင္းအခန္းေလးထဲမွာ အျမတ္တႏိုးနဲ႔ ေမြးျမဴထားတဲ့ ငါးကန္ထဲက ေ႐ႊငါးလွလွေလးကလည္း ရာသီမေ႐ြး ေရအပူခ်ိန္ညႇိထားတဲ့ ကန္ေလးထဲမွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္႐ႊင္႐ႊင္ ကူးခတ္လို႔ေနတိုင္း ကိုယ္ဟာ ငါးေလးျဖစ္ခ်င္ရျပန္ေသး... ေႏြရာသီကို မုန္းၿပီး အပူေၾကာက္တဲ့ မင္းအတြက္ ႏွီးယပ္ေတာင္ သန္႔သန္႔ေလး အျဖစ္ မင္းအနား ေရာက္ေနခ်င္သူဟာလည္း ကိုယ္ပါပဲ... ခိုးခိုးၿပီး <i>တိတ္... တိတ္... ေလး... ေပါ့..!! </i></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><i style="color: #274e13;"><b>G</b> - girl, goose</i> ကိုယ့္ခ်စ္သူေရ... တခါတေလေတာ့ မင္းဟာလည္း ေယာက္်ားေတြထဲက တစ္ေယာက္ပဲဆိုေတာ့ကြယ္.. ခပ္ကဲကဲ အလန္းမေလးေတြကို ျမင္တိုင္း ၿပံဳးစိစိႀကီးနဲ႔ လိုက္႐ိႈးတတ္ေသးပါေရာလား.. ကိုယ့္မွာသာ ေဘးနားက ပြစိပြစိနဲ႔ ေဒါသေတြ အလိပ္လိုက္ထြက္လို႔ မ်က္ႏွာႀကီး ဆူပုတ္ၿပီး မ်က္ေစာင္းေတြ လိုက္ထိုးရင္း မနာလိုစိတ္ေတြနဲ႔ ကိုယ္ဟာ <i>မိုက္... မဲ... သူ...!! </i></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><i style="color: #274e13;"><b>H</b> - hat, hut </i>ကိုယ္ဟာ ဦးထုပ္ေတြကို သိပ္ႀကိဳက္သူပါ... ကိုယ့္မွာ အမ်ားႀကီးရွိတဲ့ ဦးထုပ္ေတြထဲက ခရီးတစ္ခု႐ဲ႕ အျပန္မွာ မင္းကလက္ေဆာင္အျဖစ္ ဝယ္လာေပးတဲ့ ႏွစ္ဖက္လွ ဦးထုပ္အဝိုင္းလးကို အျမတ္ႏိုးဆံုးေပါ့။ မင္းနဲ႔ကိုယ္ဟာ ပကာသနေတြကို မက္ေမာမႈမ႐ွိတာ တထပ္တည္းေနာ္... ကိုယ္တို႔ေတြ သီခ်င္းေလးေတြ ဆိုညည္းရင္း ႏွစ္ေယာက္အတူတူ ႐ွိေနခ်ိန္တိုင္း ခ်စ္စရာ တဲအိမ္ကေလး တစ္လံုးကလည္း ကိုယ္တို႔အတြက္ ေ႐ႊအိုေရာင္ မဟာ <i>နန္း... ေတာ္... ႀကီး...!! </i></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><i style="color: #274e13;"><b>I</b> - iron, ink </i>သံေတြ သံမဏိေတြထက္ ခိုင္မာလြန္းတဲ့ သံေယာဇဥ္ ေႏွာင္ႀကိဳးေတြနဲ႔ ရစ္ပတ္ၿပီးမွေတာ့ ကိုယ္တို႔ ဘဝေလးထဲမွာ မုန္တိုင္းၾကမ္းေစဦး ေႏြးေထြးတဲ့ အျပန္အလွန္ အားေပးမႈေတြနဲ႔ ေက်ာ္ျဖတ္ႏိုင္ၾကမွာပဲ။ မင္းအခ်စ္ေတြနဲ႔ ဒါမွမဟုတ္ မင္းအခ်စ္ေတြေၾကာင့္ ကိုယ့္ဘဝမွာ ဘယ္လိုမွင္စက္ေလးမ်ိဳးမွ စြန္းထင္မခံႏိုင္ဖူးလို႔ ခဏခဏေျပာတတ္တဲ့ စကားေလးေၾကာင့္ ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ေက်နပ္မိရသူဟာ... ကိုယ္ပဲေပါ့ <i>ခ်စ္... သူ... ရယ္...!!</i></div><div style="color: #274e13; text-align: justify;"><i><br /></i></div><div style="text-align: justify;"><i style="color: #274e13;"><b>J</b> - jam, jacket</i> ခ်စ္သူေရ... မင္း႐ဲ႕ ႏူးညံ့ၾကင္နာတတ္တဲ့ ယုယမႈေတြဟာ ကိုယ့္အတြက္ အေႏြးဓါတ္ရေစတဲ့ ဂ်ာကင္ပန္းႏုေရာင္ေလး ျဖစ္သလို ခ်ိဳၿမိန္လြန္းလို႔ ကိုယ္သိပ္ႀကိဳက္တဲ့ စေတာ္ဘယ္႐ီဂ်ဲ(မ္) ေလးလည္း ျဖစ္တယ္..။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><i style="color: #274e13;"><b>K</b> - key, kite</i> ကိုယ္တို႔ တိုးဝင္ ေလွ်ာက္လွမ္းမဲ့ ဘဝ႐ဲ႕ ပိတ္ထားတဲ့ တံခါးအဆင့္ဆင့္ေတြကို ဖြင့္ႏိုင္ဖို႔ ေႏွာင္ဖြဲ႕ယူထားတဲ့ ေမတၱာခြန္အားေသာ့ေတြ ႐ွိေနတာပဲ ဘာမ်ားလိုေသးလို႔လဲေလ... ဟုတ္တယ္ေနာ္ ခ်စ္သူ..!! မင္းနဲ႔ ကိုယ့္႐ဲ႕ ခ်စ္ျခင္းေတြနဲ႔ ကမၻာႀကီးကိုပတ္လို႔ု ေလတံခြန္ေလးအျဖစ္နဲ႔ လြင့္ခ်င္တယ္လို႔ ကဗ်ာဆန္ဆန္ ေျပာတတ္သူ မင္းကို ၾကည္ႏူးစိတ္ေတြနဲ႔ စေနာက္ခ်င္မိတတ္တဲ့ ကိုယ္ဟာ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ အစေနာက္သန္တဲ့ <i>လူ... ဆိုး... မ... ေလး...!!</i><br /><br /></div><div style="text-align: justify;"><i style="color: #274e13;"><b>L</b> - leaf </i>သစ္႐ြက္ေလးေတြ ေႂကြေနတာကို ထိုင္ၾကည့္ၾကရင္း ကိုယ့္လက္ဖဝါးေလးကို တင္းေနေအာင္ ဆုပ္ကိုင္လို႔ သီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္ ေကာက္ဆိုျပတတ္တဲ့ မင္းဆံႏႊယ္ ေတြကို ဖြေဆာ့ရတိုင္း ရင္ေတြခုန္ရတာ <i>ကိုယ့္... မွာ... အ... ေမာ...!!</i></div><div style="text-align: justify;"><br /><i style="color: #274e13;"><b>M</b> - mouse, monkey </i>ကိုယ့္ခ်စ္သူအေၾကာင္း ကိုယ္သာအသိဆံုးလို႔ ေျပာရင္ ကိုယ့္ကိုလူေတြ ၿပံဳးစိစိ ၾကည့္ၾကဦးမွာေနာ္... တကယ္ပဲ စကားေလးလံုးမကြဲေအာင္ ေျပာဆို ေနတတ္ထိုင္တတ္တဲ့ မင္းဟာ စိတ္ကူးေပါက္ရင္ ေမ်ာက္ေလးတစ္ေကာင္လို ေဆာ့လြန္းတာ တျခားလူေတြ သိမယ္မထင္ဖူး.. ႂကြက္ေပါက္စေလးေတြလို တကၽြိကၽြိနဲ႔ ဂ်ီက်တတ္သူဟာလည္း မင္းပဲလို႔ ကိုယ္ေျပာတိုင္း မင္းရယ္တတ္တာ <i>ဟက္... ဟက္... ပက္... ပက္...!!</i></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><i style="color: #274e13;"><b>N</b> – nail, nest</i> ကိုယ္ညႇပ္ေပးတာခံခ်င္လို႔ ကိုယ္သတိထားမိေအာင္အထိ လက္သည္းေတြကို ေမ့ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး အ႐ွည္ထားတာလို႔လည္း မပြင့္တပြင့္နဲ႔ ခၽြဲတတ္ တဲ့ ကိုယ့္ခ်စ္သူဟာ ကိုကိုခၽြဲေလးေပါ့..။ ခ်စ္လို႔ ခၽြဲတာပဲဆိုတဲ့ အေတြးေလးနဲ႔ ကိုယ့္ေက်နပ္စိတ္ေတြက စုပံုထပ္လာလိုက္တာ အသိုက္အအံုေလး တစ္ခုလိုေတာင္ <i>ျဖစ္... ေန... ခဲ့... ေပါ့...!!</i></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><i style="color: #274e13;"><b>O</b> - orange</i>, <i style="color: #274e13;">onion </i>မင္းႏႊာေပးတတ္တဲ့ လိေမၼာ္သီးေလးေတြကို အမွ်င္ေလးေတြ မခြာဖို႔ ကိုယ္ေျပာတာလည္း အႀကိမ္ႀကိမ္... ကိုယ္က လိေမၼာ္သီး အမွ်င္ေလးေတြရဲ႕ ခါးသက္သက္ေလးကို ႀကိဳက္တာဆိုေတာ့ “ဟာ... ကြာ” တဲ့...။ ဒီလိုပါပဲ ၾကက္သြန္နီစိမ္းကိုစိပ္ၿပီး ေရမေဆးပါပဲ ငါးပိရည္နဲ႔ တို႔စားတတ္တဲ့ မင္းကို ကိုယ္ကႏွာေခါင္း ႐ႈံ႕ျပန္ေတာ့ “အမယ္... အဲ့ဒီမႊန္တက္ သြားတာေလးကိုက မိုက္တာဗ်” ဆိုပဲ..။<br /><br /></div><div style="text-align: justify;"><i style="color: #274e13;"><b>P </b>- pin,pencil</i> ကိုယ့္အနားမွာ တြယ္ခ်ိပ္ေလးတစ္ခုလို ကပ္ကာလိုက္ပါဖို႔ ရမယ္႐ွာ႐ွာေနတတ္သူဟာ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့ မင္းပါပဲ... ကိုယ္စာေရးခ်ိန္မွာ သံုးတတ္တဲ့ ခဲတံေလးလည္း ျဖစ္ခ်င္ျပန္ေသးသတဲ့ေလ... <i>ကို... ပို... ေလး...!! </i></div><div style="color: #274e13; text-align: justify;"><b><i><br /></i></b></div><div style="text-align: justify;"><i style="color: #274e13;"><b>Q </b>- queen </i> “မင္းသာဘုရင္ႀကီး တစ္ပါးဆိုခဲ့ရင္ ကိုယ္ဟာ မင္းကို အလိုက္သိနားလည္ ေဖးမစာနာ ကူညီေပးႏိုင္မဲ့ ဘုရင္မေလာက္ေတာ့ ျဖစ္ခ်င္တာေပါ့ကြာ..” လို႔ ကိုယ္က ခပ္တည္တည္နဲ႔ ေျပာေတာ့ တဟားဟား ေၾသာ္ရယ္ရင္း.. “အမယ္ မ.. သာ ဘုရင္မႀကီးလုပ္ၿပီး ေမာင့္ ကို သနားစိတ္ေလးနဲ႔ မ.. ေဘးမွာ တသက္လံုးေနလို႔ ရႏိုင္မယ့္ ေနရာေလးတစ္ခုသာ အပ္ႏွံစမ္းပါေနာ္..” တဲ့။ ကဲ... ဘယ္ေလာက္မ်ား လူလည္က်တတ္တဲ့ ကိုယ့္ခ်စ္သူလည္းေနာ္..!!</div><div style="color: #274e13; text-align: justify;"><b><i><br /></i></b></div><div style="text-align: justify;"><i style="color: #274e13;"><b>R</b> = rabbit</i> ယုန္ျဖဴျဖဴေလး တစ္ေကာင္ေလာက္ ကိုယ္ခ်စ္လို႔ အလွေမြးဖို႔ ဝယ္ေပးပါ ပူဆာထားတာကို သက္သက္မဲ့ ေမ့ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ ေနသူဟာ မင္းပဲ မဟုတ္လား..!! မသိရင္ခက္မယ္ သူ႔ကို ဂ႐ုစိုက္ေလ်ာ့မွာ စိုးတဲ့ ေလာ ဘ ႀကီး သူ ေလး..။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><i style="color: #274e13;"><b>S</b> – shirt</i> အျဖဴေရာင္ ႐ွပ္အက်ႌ ပါးလ်လ်ေလးေတြကို ႏွစ္သက္ခံုမင္စြာ ဝတ္တတ္တဲ့ မင္းလို ေကာင္ေလးေတြ ျမင္တိုင္း မင္းမ်ားလားလို႔ ကိုယ္ၾကည့္မိတယ္ေျပာေတာ့ ကိုယ့္ကို စူပုတ္ပုတ္ၾကည့္ၿပီး “ဟြန္းးး ႐ွပ္အက်ႌ ကယ္ေပလို႔ေပါ့ကြာ...” တဲ့</div><div style="text-align: justify;"><b><br /></b></div><div style="text-align: justify;"><i style="color: #274e13;"><b>T </b>- table, tree </i>ကိုယ္နဲ႔မင္း ထမင္းလက္ဆံုစားရင္း ထမင္းစားပြဲမွာ ျငင္းခုန္ၾကတာ မွတ္မိေသးရဲ႕.. ကိုယ္တို႔ အသက္ေတြႀကီးလာရင္ ခုလုပ္ေနတဲ့ အလုပ္မ်ိဳးေတြ မလုပ္ပဲ အပင္စိုက္စားမယ္ေျပာရင္း ကိုယ္က ႏွင္းဆီၿခံစိုက္ခ်င္သူ... မင္းကေတာ့ သစ္ခြမ်ိဳးစံု ပ်ိဳးခ်င္သူေပါ့.. အဲ့လိုနဲ႔ အရည္မရ အဖတ္မရ ျငင္းခုန္ရင္း ကိုယ္စိတ္ေကာက္လိုက္တာ ႏွစ္ ရက္ ခြဲ တိ တိ...။</div><div style="color: #274e13; text-align: justify;"><i><br /></i></div><div style="text-align: justify;"><i style="color: #274e13;"><b>U</b> - umbrella</i> မိန္းကေလး ျဖစ္ၿပီး ေနပူပူ မိုး႐ြာ႐ြာ ထီးသယ္ဖို႔ ပ်င္းလြန္းတဲ့ ကိုယ့္ ေပေတမႈကို ျပင္ဖို႔ ေခ်ာ့ေမာ့ေျပာရတာ “ေမာင္... စိတ္ညစ္တယ္ကြာ.” လို႔ မင္းေျပာတုန္းက ကိုယ္နည္းနည္းေတာ့ လန္႔သြားမိတာ အမွန္ပဲ.. အဲ့ဒီ စိတ္ေလးကလည္း ခဏပါ.. ေနာက္ေတာ့ ကိုယ့္႐ဲ႕ မဟာထံုးစံအတိုင္း ဒံုရင္းက ဒံုရင္း <i>င... ေပ... မ... ေပါ့...!!</i></div><div style="color: #274e13; text-align: justify;"><i><br /></i></div><div style="text-align: justify;"><i style="color: #274e13;"><b>V</b> - violin</i> ဂြတီးဂြက် ဘုဆတ္ဆတ္ေျပာတတ္တဲ့ ကိုယ့္ကို အသနားခံတဲ့ အၾကည့္ေလးနဲ႔&nbsp; “ဟိုး အရင္ကလို တေယာသံေလးနဲ႔ ခၽြဲခၽြဲႏြဲ႕ႏြဲ႕ တီတီတာတာေလးေတြ ေျပာစမ္းပါကြာ...” လို႔ မင္းေျပာလာတိုင္း ကိုယ္ေတြးမိပါတယ္.. တခါတေလေတာ့ <i>ခၽြဲ... ႏြဲ႕... ဦး... မွ... ပါ...</i> လို႔ေလ..။ :P</div><div style="text-align: justify;"><b><br /></b></div><div style="text-align: justify;"><i style="color: #274e13;"><b>W</b> – water</i>&nbsp; အာသီး ခဏခဏေယာင္တတ္တဲ့ ကိုယ္ဟာ ေရခဲေတြနဲ႔ ေအးစက္စက္ေရက လံုးဝကို မတည့္တာပါ.. မတည့္မွန္းသိလည္း လက္အစံုက လွမ္းမိတာ ေအးစက္ေနတဲ့ ေရခဲေရခြက္ဆီကိုေပါ့.. သူ႔မွာလည္း ကိုယ္ေရဆာတယ္ ေျပာတိုင္း ႐ိုး႐ိုးေရ.. ႐ိုး႐ိုးေရ.. ႐ိုး႐ိုးေရေနာ္လို႔ သတိေပးေပး ေနတတ္ေတာ့ ကိုယ့္နံမည္ကိုေတာင္ ႐ိုး႐ိုးေရ လို႔ ေျပာင္းမလား စိတ္ကူးမိေသး.. :)</div><div style="color: #274e13; text-align: justify;"><i><br /></i></div><div style="text-align: justify;"><i style="color: #274e13;"><b>X</b> - xylophone</i>&nbsp; သူငယ္တန္းဖတ္စာအုပ္ကို ခိုးၿပီးကိုးကားေရးလာခဲ့တာ ခ်စ္သူနဲ႔ ကိုယ့္အေၾကာင္းေပါ့..။ A to W အထိၿပီးေနၿပီ.. အဲ... X... X... ေရာက္လာခဲ့ၿပီ.. ပတၱလားတဲ့.. ေခါင္းေတြပူသြားတယ္ ပတၱလားနဲ႔ အခ်စ္ကို ဘယ္လိုမ်ား ဆက္စပ္ယူရမွာပါလိမ့္..!! ဟိုဟိုဒီဒီ ေယာင္ေပေပ ေဝ့ဝဲၾကည့္လိုက္တယ္ဆိုမွ တန္းတိုးတာ ခ်စ္သူ႔မ်က္လံုးေတြ..။ ကိုယ့္အာ႐ံုနဲ႔ ကိုယ္ W အထိေတာက္ေလွ်ာက္ ေရးလာခဲ့ေတာ့ ကိုယ့္ေနာက္ကို မင္းက ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက ေရာက္ၿပီး ကိုယ္ေရးသမွ်ကို ဖတ္လာခဲ့တယ္မသိ.. ခပ္႐ွက္႐ွက္ျဖစ္သြားတဲ့ စိတ္ေလးနဲ႔ သူ႔မ်က္ႏွာကို ေသခ်ာၾကည့္မိမွ ၿပံဳးရင္း ကိုယ့္ကို ေမးတစ္ခ်က္ ဆပ္ျပတယ္.. ကဲ... လုပ္ပါဦး ဘယ္လိုေရးမလဲ ပတၱလားနဲ႔ အခ်စ္ဆိုတဲ့ ဒီဇိုင္းနဲ႔ေပါ့.. ကိုယ္ေခါင္းကုတ္ရင္း အဆီမဆိုင္ ဟီးးး လို႔ ရယ္ျပလိုက္မိတယ္ ေၾသာ္... သူငယ္တန္း အဂၤလိပ္စာရယ္.. ပတၱလားရယ္.. ကိုယ္ရယ္.. မင္းရယ္.. အခ်စ္အေၾကာင္းရယ္..... :P :P :P</div><br /><div style="text-align: justify;"><i style="color: #274e13;"><b>Y</b> - yoke</i>&nbsp; ကိုယ္တို႔႐ဲ႕ အခ်စ္ေတြကို ဟိုး ဘဝ အဆံုးထိ&nbsp; ခိုင္မာသထက္ ခိုင္မာေအာင္ ယူေဆာင္သြားဖို႔ အေပးအယူေတြ နားလည္မႈေတြနဲ႔ ဖလွယ္စရာေတြ အမ်ားႀကီးပဲ မဟုတ္လားကြယ္... ကိုယ္တို႔ ဘဝဟာ ထမ္းပိုးေလးတစ္ခု ဆိုခဲ့ရင္... ထမ္းပိုးေလး တစ္ဖက္တစ္ျခမ္းမွာ ကိုယ္တို႔႐ဲ႕ ခ်စ္ျခင္းေတြကို ထုပ္ပိုး ထားတဲ့ အထုပ္ကေလးႏွစ္ထုပ္ ႐ွိေနမွာေပါ့..။ မင္းဖက္က ထမ္းပိုးအစြန္းမွာ ခ်ည္ထားတဲ့ အထုပ္ေလးထဲကို နားလည္မႈေတြ&nbsp; ထည့္ေပးသလို ကိုယ္ကလည္း စာနာညွာတာမႈေတြကို ကိုယ့္အထုပ္ေလးထဲကို ျဖည့္ေပးရမွာေပါ့.. မင္း႐ဲ႕ အၾကင္နာေတြ ႏူးညံ့မႈေတြကို ကိုယ္ရ႐ွိခ်ိန္မွာ ေခါင္းမာစြာ ဆိုးတတ္တဲ့ ကိုယ့္အက်င့္ေတြကို ေဖ်ာက္ေပးရမွာေပါ့..။ ကိုယ္တို႔ အခ်စ္ေတြ ဘက္ညီမွ ျဖစ္မွာေလ..။ ဒါမွသာ ကိုယ္တို႔႐ဲ႕ ဘဝ ထမ္းပိုးေလး ညီညာစြာ ပခံုးထက္မွာ ႐ွိေနမွာေပါ့ေနာ္... <br /><br /></div><div style="text-align: justify;"><i style="color: #274e13;"><b>Z </b>- Zoo</i>&nbsp; မႏွစ္က ေႏြရာသီဦး ခ်ယ္ရီပန္းၾကည့္ပြဲေလးကို ကိုယ္မွတ္မိေနတယ္.. ကိုယ္တို႔သြားခဲ့တဲ့ ပန္းၿခံနဲ႔ တြဲရက္က နံမည္ႀကီး တိရစၧာန္႐ံုႀကီးေပါ့..။ ကိုယ့္ညာဖက္ လက္ေလးကို တင္းေနေအာင္ ဆုပ္ထားတဲ့ မင္းဘယ္လက္ေမာင္းမွာ ပါးေလးကပ္ရင္း အေကာင္ေတြကို ေငးေမာခဲ့ၾကတာေလေနာ္.. တကယ္တမ္းသြားတာက ခ်ယ္ရီၾကည့္ပြဲ... အခ်ိန္ေတြကုန္ခဲ့တာက တိရစၧာန္ေပါင္းစံု ၾကည့္ရင္းေပါ့.. ငွက္ေလးေတြေတာင္ ကိုယ္တို႔ကို ကြက္ၾကည့္ ကြက္ၾကည့္နဲ႔ အတင္းတုပ္ေနပံုရတယ္.. တက်ိက်ိနဲ႔ ဆူလို႔ ညံလို႔... ေလွာင္အိမ္ထဲမွာလို႔ ေျပာလို႔မရေအာင္ေတာင္ သူတို႔ ေလွာင္အိမ္ႀကီးက တေမွ်ာ္တေခၚ ႀကီးမား က်ယ္ျပန္႔ လိုက္တာ... ေတာအုပ္ႀကီးတစ္ခုလိုပဲ..။ “တိရစၧာန္ဘဝနဲ႔ ငွက္ေလးေတြ ျဖစ္ခဲ့ရင္ေတာင္ မခြဲခ်င္ဖူး ေမာင္ ရယ္.. အတူတူေနာ္..” လို႔ ကိုယ္က ခပ္ခၽြဲခၽြဲေလး ေျပာလိုက္ေတာ့ ကမၻာမွာ အၾကင္နာဆံုး လူသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ အၿပံဳးမ်ိဳးနဲ႔ ကိုယ့္နဖူးေလးကို ဖြဖြေလး ငံု႔ၿပီးအနမ္းမွာ မင္းႏႈတ္ခမ္းေလးရဲ႕ မေျပာင္းလဲတဲ့ ေႏြးေထြးမႈေတြက ကိုယ့္ကို ကေလးေလး တစ္ေယာက္လို <i>႐ွက္... ကိုး... ႐ွက္...ကန္း...</i>။<br /><br />ဤတြင္ သူငယ္တန္းဖတ္စာ A to... Z သင္၍ ၿပီး၏..။။ အ ဟက္... :)<br /><br /><br /><div style="color: #990000;"><b>(ခင္ေလးငယ္)<br /></b></div></div><div style="color: #990000; text-align: justify;"><div style="color: #990000;"><br /></div><div style="color: blue;"><i><b>ဖြင့္ဟခ်က္။&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ။</b></i> <i>သူငယ္တန္း အဂၤလိပ္စာ ျပဌာန္းစာအုပ္ ထဲမွာပါတဲ့ စကားလံုးေလး တခ်ိဳ႕ကို ယူၿပီး ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေလး ေရးဖြဲ႕ပါတယ္..။ ကၽြန္မ ခ်စ္ရတဲ့ <a href="http://www.manorhary.net/">“</a><a href="http://www.manorhary.net/">မ” မမေနာ္ </a>ေက်နပ္ႏိုင္ပါေစ.. အခ်ိန္အၾကာႀကီးေနမွ ဆပ္ႏိုင္တဲ့ အေၾကြးေလးမို႔ အတိုးမ်ားမ်ား တိုးမယူရန္ အားလံုး၏ ေ႐ွ႕တြင္ အသိေပးကာ ေတာင္းပန္အပ္ပါေၾကာင္း.... :P</i></div><div style="color: blue;"><i><br /></i></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4149570214000273546-3131390696347218681?l=www.koyinnawkhinlaynge.com' alt='' /></div>ကိုရင္ေနာ္ခင္ေလးငယ္http://www.blogger.com/profile/00527729002977133984noreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-4149570214000273546.post-60808201373190354842010-04-30T09:23:00.002+08:002010-05-05T07:40:18.870+08:00<div style="text-align: justify;">ကၽြႏု္ပ္တို႔သည္ သဘာဝတရား၏ အေျမာ္အျမင္ႀကီးစြာ တပ္ဆင္ေပးလိုက္ေသာ ေမြးရာပါ ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းေၾကာင့္ နားရသည္မ႐ွိ သြားၿပီးရင္း သြားေနၾကရသည္။ လူတို႔တြင္ ေျခေထာက္ဆိုေသာ ႏွစ္ေခ်ာင္းေထာက္မ်ားသာ မပါ႐ွိလွ်င္လည္း တံုးတိတိႏွင့္ အေတာ္ မခ်ိစရာေကာင္းေပလိမ္႔မည္။ လွမ္းစရာ မလို သြားစရာ မလိုႏွင့္ လူငုတ္တုတ္မ်ား ျဖစ္ၾကေပမည္။ ထိုႏွစ္ေခ်ာင္းေထာက္မ်ား ႐ွိျပန္ေတာ႔လည္း ဘယ္တစ္လွမ္း၊ ညာတစ္လွမ္းျဖင့္ လွမ္းၿပီးရင္း လွမ္းေနရျပန္သည္။ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး မတူညီေသာ ဦးတည္ရာမ်ားသို႔ သြားလာေနၾကသည္ဟု ထင္ရေသာ္လည္း အမွန္မွာ ကၽြႏု္ပ္တို႔သည္ တစ္ခရီးထဲ သြားေနၾကေသာ ေျခလ်င္ေလွ်ာက္သူမ်ားပင္။ ျမန္ျမန္ေလွ်ာက္ေလွ်ာက္၊ ေႏွးေႏွးေလွ်ာက္ေလွ်ာက္ အခ်ိန္တန္လွ်င္ေတာ႔ ထိုပန္းတိုင္သို႔ ေရာက္ၾကရမည္။<br /><br />ကၽြႏု္ပ္သည္ အလြန္ေပါက္ကရႏိုင္ေသာ ေၾကာင္စီစီေတြးတတ္သူ ျဖစ္သည့္အေလ်ာက္ ထိုႏွစ္ေခ်ာင္းေထာက္မ်ား၏ သြားနည္းသြားဟန္မ်ားအား သ႐ုပ္ခြဲ၍ ေတြးၾကည့္ေနမိသည္။ ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းခ်င္း အတူတူ ေလွ်ာက္ပံုေလွ်ာက္ဟန္မ်ား တူညီမႈမ႐ွိပဲ မသိမသာ ကြဲျပားေနၾကေၾကာင္းလည္း ေတြးေလေလ ျမင္ေလေလျဖစ္သည္။ ျမင္ေလေလ (ရီ) ရယ္ခ်င္ပက္က်ိ ျဖစ္ေလေလျဖစ္သည္။ လူတို႔တြင္ ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းသာ႐ွိ၍ ေတာ္ေတာ႔သည္ ထိုႏွစ္ေခ်ာင္းကိုပင္ ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳး ထြင္ေလွ်ာက္ၾကသည္။ ေလးေခ်ာင္းမ်ားသာ႐ွိလွ်င္ ပို၍ အဆန္းထြင္ေလွ်ာက္၍ ေကာင္းမည္ထင္သည္။<br /><br />ကၽြႏု္ပ္ပထမဆံုး ေျပာျပလိုေသာ လမ္းေလွ်ာက္ဟန္မွာ ကၽြႏု္ပ္၏ ငယ္ေပါင္း သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္၏ လမ္းေလွ်ာက္ဟန္ကိုပင္။ အေတာ္ငယ္ငယ္ ကေလးဘဝမွစ၍ ထိုအတိုင္းသာ ေလွ်ာက္လာခဲ႔သူျဖစ္၍ ဒင္း၏ လမ္းေလွ်ာက္ဟန္အား စတိုင္ထုတ္၍ ေလွ်ာက္သည္ဟူ၍ ကၽြႏု္ပ္မထင္မိေပ။ ဒင္းလမ္းေလွ်ာက္ပံုမွာ.. ခါးအား မတ္မတ္ထား၍ ရင္အား ေကာ႔ထားသည္။ ေခါင္းလည္း ေမာ႔ထားသည္။ လက္ႏွစ္ဖက္အား လႊဲေလွ်ာက္ ေလွ်ာက္ရာတြင္ အ႐ွိန္အေတာ္မ်ားမ်ားျဖင့္ လႊဲတတ္ေသာေၾကာင့္ လက္ႀကီးမွာ အလြန္ရမ္းေနသည္။ ေျခေထာက္သည္လည္း ဒူးေခါင္း (တံေကာက္ေကြး) အား ေကြးသည္ဟု မထင္ရေလာက္ေအာင္ ေတာင့္ေတာင့္ႀကီးျဖစ္သည္။ ဆန္းျပားသည္မွာ ေျခဖဝါး ႏွစ္ခုအား အျပင္သို႔ ကား၍ ေလွ်ာက္ျခင္းျဖစ္သည္။ သတိအေနအထားျဖင့္ ေျခအစံုးပူး၍ေနလွ်င္ ဒင္းေျခေထာက္မွာ အဂၤလိပ္အကၤၡရာ (V) ပံုသ႑ာန္မ်ိဳး ဖေနာင့္ႏွစ္ဖက္ပူး၍ ေျခမႏွစ္ဖက္ အေတာ္ေဝးေနသည္။ ထိုသို႔ ေျခဖဝါးႏွစ္ဖက္အား အျပင္သို႔ကား၍ တစ္ကိုယ္လံုး ေတာင့္ေတာင့္ႀကီးေလွ်ာက္ေသာ လမ္းေလွ်ာက္ဟန္မွာ ရယ္ခ်င္ပက္က်ိျဖစ္စရာပင္။ ဆိုေတာ႔ျဖင့္ ဒင္းလမ္းေလွ်ာက္ပံုမွာ လက္ႀကီး ဝွီးကနဲ ဝွီးကနဲႏွင့္။ ဖိနပ္သံ ပလပ္ပလပ္ႏွင့္။ ေျခကားရား လက္ကားရားႏိုင္လွသည္။<br /><br />ဒုတိယ ေျပာျပလိုေသာ ေလွ်ာက္နည္းေလွ်ာက္ဟန္မွာ ဆန္းျပား၍ ကဗ်ာဆန္ေနသည္။ ထိုသူမွာ အျခားသူ မဟုတ္ေပ အထက္တြင္ ေဖာ္ျပခဲ႔ေသာ ကားရားပံုစံေလွ်ာက္ သူငယ္ခ်င္း၏ ခ်စ္လွစြာေသာ ရည္းစားျဖစ္သည္။ သူမ၏ လမ္းေလွ်ာက္ဟန္မွာလည္း စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းလွသည္။ အတိအက် ပံုေဖာ္ျပရေသာ္.. ခါးအား ခပ္ကိုင္းကိုင္းထား၍ ဒူးေခါင္းအား ေကြးကာေလွ်ာက္သည္။ လက္ႏွစ္ဘက္မွာ လြဲသည္ဟု မထင္ရေလာက္ေအာင္ လႈပ္႐ံုသာ လႈပ္သည္။ လက္ႏွစ္ဖက္အား ခႏၶာကိုယ္ေဘးတြင္ အေသကပ္၍ ေခါင္းငံု႔ေလွ်ာက္တတ္သည္။ တစ္ကိုယ္လံုးၿခံဳၾကည့္လွ်င္ ခါးကုန္းကုန္းႏွင့္ အားမ႐ွိသူဟု ထင္ရေလာက္ေအာင္ ေပ်ာ႔ေခြဟန္ ေပါက္ေနသည္။ ဆန္းျပားသည္မွာ ေျခဖဝါးႏွစ္ဖက္အား အတြင္းသို႔ ခြင္၍ေလွ်ာက္တတ္ျခင္းပင္။ ႐ိုး႐ိုး ခြင္ျခင္းမ်ိဳး မဟုတ္ပဲ ေျခလွမ္းလိုက္လွ်င္ ဝိုက္၍ ဝိုက္၍ ခြင္ျခင္းမ်ိဳး ျဖစ္သည္။ စတိုင္ထုတ္သည္ဟု ထင္စရာ ႐ွိေသာ္လည္း သူမလမ္းေလွ်ာက္ဟန္လည္း (ရီ) ရယ္ခ်င္ပက္က်ိ။<br /><br />ဒင္းတို႔ စံုတြဲ အတူမ်ားတြဲလာလွ်င္ လူတိုင္း သတိထားမိေလာက္ေအာင္ ဆန္႔က်င္ဘက္ ဆန္လွသည္။ အလြယ္ေျပာရလွ်င္ တစ္ေယာက္သည္ ေတာင့္ေတာင့္ႀကီးႏွင့္ ကားကားႀကီး၊ ေနာက္တစ္ေယာက္သည္ ကုန္းကုန္း ေပ်ာ႔ေပ်ာ႔ႏွင့္ ခပ္ခြင္ခြင္။ ဒင္းတို႔အတြဲ လူေျပာမ်ား၍ နာမည္ေက်ာ္လွေပသည္။ ကေလးမ်ားေမြးလွ်င္ မည္သို႔ေလွ်ာက္မည္မသိ။ ေမြးမည့္ကေလး အတည့္ျပန္၍ ျဖစ္သြားႏိုင္ေကာင္းသည္။ <br /><br />ကၽြႏု္ပ္စိတ္ပ်က္မိေသာ လမ္းေလွ်ာက္ပံု တစ္ခု႐ွိေသးသည္။ တျခားေတာ႔ မဟုတ္ေပ ေၾကာင္ေလွ်ာက္ဆိုလား Cat Walk ဆိုလား နာမည္ေက်ာ္ လမ္းေလွ်ာက္ဟန္မ်ိဳးပင္။ အမွန္အတိုင္း ေျပာျပရလွ်င္ ကၽြႏု္ပ္လည္း ေခသူမဟုတ္ေပ။ ေခသူ မဟုတ္ဆို၍ မေခသူဟူ၍လည္း အထင္မေရာက္ေစလိုေပ။ ကၽြႏု္ပ္ ရည္းစားမ်ားမ်ားစားစား မထားခဲ႔ဖူးေပ။ ထားခဲ႔ဖူးေသာ အေခ်ာအလွ ၁၀ ေယာက္ ၁၅ ေယာက္ေက်ာ္ထဲတြင္ ေမာ္ဒယ္မေလး တစ္ေယာက္ပါဖူးသည္။ ကၽြႏု္ပ္ႏွင့္ဒင္းကေလး စတင္ ကၽြမ္းဝင္ခါစက ပိန္သြယ္သြယ္ႏွင့္ ခ်စ္စရာေလးျဖစ္သည္။ လမ္းေလွ်ာက္ဟန္သည္လည္း သာမန္အရပ္သူမ်ားကဲ႔သို႔ ႐ိုး႐ိုးယဥ္ယဥ္ေလးသာျဖစ္သည္။ ကၽြႏု္ပ္ႏွင့္ႀကိဳက္ၿပီး သံုးေလးလအၾကာတြင္ ျဖတ္ျဖတ္လူး၍ ႐ူးေလေတာ႔သည္။ ႐ူးသည္ဆို၍ အံ႔ၾသမေစာၾကေစလိုေပ။ ဒင္း႐ူးျခင္းမွာ ေမာ္ဒယ္႐ူး ႐ူးျခင္းျဖစ္ေတာ႔သည္။ ဘယ္သူက ဘယ္လို ေျမာက္ေပးလိုက္သည္ မသိ ေမာ္ဒယ္သင္တန္း ေရာက္သြားေတာ႔သည္။ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ သူ၏ လမ္းေလွ်ာက္ပံုမွာ ေျပာင္းလဲလာသည္။ ေဒါက္ျမင့္ဖိနပ္လည္း မခၽြတ္တမ္း စီးလာသည္။ ဝတ္စားပံုလည္း ေျပာင္းလဲလာသည္။ အတူတြဲေလွ်ာက္ရန္ ကၽြႏ္ုပ္ ႐ွက္ဖြယ္အတိ ျဖစ္မိေလေတာ႔သည္။<br /><br />ဒင္းကေလး၏ လမ္းေလွ်ာက္ပံုအား ခပ္ပါးပါး ပံုေဖာ္ျပရေသာ္.. ေျခလွမ္းက ခပ္က်ဲက်ဲျဖစ္သည္။ ပ်ဥ္တစ္ျပားတည္း ခင္းထားေသာ တံတားေပၚေလွ်ာက္သကဲ႔သို႔ ဘယ္ေျခလွမ္း၊ ညာေျခလွမ္း တစ္ထပ္တည္းက်သည္။ ေျမာက္ႂကြေျမာက္ႂကြေလးလည္း ျဖစ္သည္။ ေၾကာင္ေလွ်ာက္ဆိုသည္မွာ တကယ္ပင္မွန္လွသည္။ လက္ႏွစ္ဖက္လႊဲသည္ကလည္း စည္းခ်က္ညီသည္။ လွလည္း အလြန္လွေပသည္။ ရင္ခုန္လိႈက္ေမာ ေလထဲလႊင့္ေနသလိုျဖစ္သည္။ ဒင္းကေလး၏ ေမာ္ဒယ္လမ္းေလွ်ာက္ ေလ႔က်င့္ပံုမွာလည္း အဆန္းပင္။ ဒင္းတို႔အိမ္အနီး ရထားသံလမ္းေပၚတက္၍ ေျခလွမ္းၿငိမ္ေအာင္ ေလွ်ာက္သည္ဟူ၏။ ရထားတိုက္မေသသည္မွာ ကံႀကီးလွသည္။ အလြန္ စိတ္ပ်က္စရာ ေကာင္းသည္မွာ စင္ေပၚေလွ်ာက္ၿပီးလွ်င္ အားမရေသးပဲ အရပ္ထဲ၊ ရပ္ကြက္ထဲ၊ လမ္းထဲ ထိုပံုစံအတိုင္းသာ ေလွ်ာက္ေနေလေတာ႔ ကၽြႏု္ပ္႐ွက္လြန္လြန္းလွသည္။ ကၽြႏု္ပ္လက္ေမာင္အား ခ်ိတ္၍ ေလွ်ာက္ေနျပန္လွ်င္လည္း ကၽြႏု္ပ္မွာ ဒ႐ြတ္တြဲလိုက္ရေတာ႔မလို အေနခက္လွသည္။ ဤသို႔ျဖင့္ ကၽြႏ္ုပ္လည္း စိတ္မေကာင္းစြာ “ဒုန္းး” ကနဲ ျဖတ္ခ်လိုက္ေတာ႔သည္။ <span style="color: #999999;"><br />(“ျဖတ္သည္” ဆိုျခင္းအား တလြဲမေတြးေစလို.. ဒင္းကေလးအား ခ်စ္မိေသာစိတ္ႏွင့္ သံေယာဇဥ္အမွ်င္တန္းမ်ားအား ျဖတ္ျခင္းသာျဖစ္သည္။)</span><br /><br />ထိုေမာ္ဒယ္မေလးကဲ႔သို႔ပင္ ကၽြႏု္ပ္သည္ လွတပတ ခ်ာတိတ္မေလး တစ္ေယာက္ႏွင့္ စံုတြဲခုတ္ဖူးျပန္သည္။ ဒင္းကေလးသည္လည္း ေခသူမဟုတ္ေပ။ မယ္ၿပိဳင္ပြဲတြင္ မယ္ဘြဲ႕ရဖူးသည္။ ဒင္းကေလး၏ လမ္းေလွ်ာက္ဟန္မွာ ကၽြႏု္ပ္အား မထိတထိႏွင့္ ကလိကလိ ျဖစ္ေစသည္။ ၿပိဳင္ပြဲေလွ်ာက္ဟန္အား ကၽြန္ုပ္ မ်က္ဝါးထင္ထင္ မျမင္ဖူးေသာ္လည္း အတူတြဲသြားလွ်င္ ေလွ်ာက္တတ္ေသာ လမ္းေလွ်ာက္ဟန္အား အမွန္ပင္ စြဲလမ္းမိသည္။ ေလွ်ာက္ပံုမွာ.. ခ်စ္စရာေကာင္းလြန္းသည္။ ေျခငါးလွမ္း လွမ္းၿပီးလွ်င္ တစ္ႀကိမ္ ေျခဖဝါးေလးအား ႂကြ၍ ခုန္ဆြဆြေလး လုပ္တတ္သည္။ ပံုမွန္ ေျခလွမ္း လွမ္းေနရာမွာ ေလးငါးလွမ္းကို ေျခလွမ္းစိပ္စိပ္ေျပး၍ သြားတတ္ေသးသည္။ ခုန္ဆြဆြေလး လုပ္ျပန္သည္။ ၿပီးလွ်င္ ခပ္လွမ္းလွမ္း ေျပးသြားရာမွ မ်က္ႏွာျခင္းဆိုင္ ေနာက္ျပန္ေလွ်ာက္ေတာ႔သည္။ ေနာက္ျပန္ေလွ်ာက္လွ်င္လည္း ေျခကို ၿငိမ္ၿငိမ္မေလွ်ာက္ ကေလးေလးလို ခုန္ဆြခုန္ဆြ လုပ္ေနတတ္သည္။ ဒင္းအေျပာအရ “မ်က္ႏွာၾကည့္၍ လမ္းေလွ်ာက္ခ်င္သည္” ဟူ၏။ ကၽြႏု္ပ္မွာလည္း ထိုခုန္ဆြမေလးကို အူလိႈက္သည္းလိႈက္ ျဖစ္သြားေတာ႔သည္။<br /><span style="color: #999999;">(ရည္းစားမ်ား၏ လမ္းေလွ်ာက္ပံုမ်ားအား တစ္ေယာက္ျခင္းေရးေနလွ်င္ ကၽြႏု္ပ္အား ျမင္ျပင္းကပ္ၾကမည္ထင္သည္။ ဤတြင္ ရပ္လိုက္ပါမည္။)</span><br /><br />ေလွ်ာက္နည္းေလွ်ာက္ဟန္မ်ားတြင္ ၿပံဳးခ်င္စဖြယ္ လမ္းေလွ်ာက္ဟန္တစ္ခု ႐ွိေသးသည္။ “ရင္ဘတ္ျဖင့္ လမ္းေလွ်ာက္သည္” “ေခါင္းျဖင့္ လမ္းေလွ်ာက္သည္” ဟု ဆိုလွ်င္ ထူးဆန္းေပလိမ္႔မည္။ အမွန္ပင္ ထိုသို႔ တင္စားထိုက္ေသာ လမ္းေလွ်ာက္ဟန္ ႐ွိသည္။ အျခားမဟုတ္ေပ ေျပးရမည္လည္း႐ွက္၊ ေႏွးလို႔လည္း မျဖစ္ေသာ အခ်ိန္မ်ိဳးတြင္ ထိုသို႔ ေလွ်ာက္တတ္ၾကသည္။ ဥပမာ အလုပ္ခ်ိန္ေနာက္က်၊ ေက်ာင္းခ်ိန္ေနာက္က်၊ ရထားမမီမွာစိုး၊ ကားမမီမွာစိုး စသည့္အခ်ိန္မ်ားတြင္ ေတြ႕ရတတ္သည္။ အထူးသျဖင့္ ရထားဘူတာမ်ားတြင္ အေတြ႕မ်ားသည္။ ေလွ်ာက္ပံုမွာ.. ခါးအား အစြမ္းကုန္ ကုန္းထားသည္။ စိတ္က ေျခေထာက္ထက္ ပိုျမန္ေနေသာေၾကာင့္ ဟတ္ထိုးဟတ္ထိုးျဖင့္ ေျခလွမ္းက ေနာက္က်ေနသည္။ ျမင္ျမင္ရာ ဝင္တိုက္ေတာ႔မေယာင္ အလြန္ျမန္ႏႈန္းျမင့္ေလွ်ာက္သည္။ လက္တြင္လည္း အထုပ္အပိုး၊ အိတ္၊ ဖိုင္တြဲ၊ ထမင္းဘူး စသည္ျဖင့္ ပါတတ္သည္။ အေသအခ်ာၾကည့္လွ်င္ ရင္ဘတ္ႀကီးျဖင့္ သြားေတာ႔မေယာင္၊ အ႐ွိန္လြန္၍ ေခါင္းစိုက္ေတာ႔မေယာင္။ ေလွ်ာက္သူ မသိေသာ္လည္း ေဘးမွၾကည့္သူအဖို႔ အလြန္ (ရီ) ရယ္ခ်င္စဖြယ္ေကာင္းေပသည္။<br /><br />သြားျခင္းအား အထူးျပဳရာတြင္ “လႈပ္လီလႈပ္လဲ႔” ဆိုေသာ စကားလံုးသည္ အာ႐ံုတြင္ ပံုေပၚလာေအာင္ အလြန္က်စ္လစ္ေသာ သ႐ုပ္ေဖာ္ စကားလံုး တစ္ခုျဖစ္သည္။ ထိုစကားလံုးအား ဖတ္မိ႐ံုျဖင့္ အမ်ိဳးသားမ်ားအေနျဖင့္ မိန္မပ်ိဳေလးမ်ားအား ျမင္ေယာင္ လာတတ္ၾကသည္။ ျမင္လွ်င္လည္း မ်ားေသာ အားျဖင့္ ေနာက္ေက်ာဘက္မွသာ ျမင္ေယာင္တတ္ၾကသည္။ ဤသည္မွာ က်ားသဘာဝ သို႔တည္းမဟုတ္ ဆြဲအားေၾကာင့္ ျဖစ္ႏိုင္သည္။ ကြမ္းေတာင္ကိုင္ေလး၏ လႈပ္လီလႈပ္လဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္ဟန္၊ ေရခပ္သူေလး၏ ေရအိုး႐ြက္၍ လႈပ္လီလႈပ္လဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္ဟန္၊ ျမန္မာဆန္ဆန္ ယဥ္သူေလး၏ လႈပ္လီလႈပ္လဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္ဟန္၊ စသည္ျဖင့္ နိမ္႔တံုျမင့္တံု ေလွ်ာက္ပံုမ်ိဳး ျမင္တတ္ၾကသည္။ ဆိုလိုသည္မွာ လႈပ္လီလႈပ္လဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္ဟန္သည္ ေၾကာင္ေလွ်ာက္ႏွင့္ မတူေသာ္လည္း “လွပါသည္” ဟူ၍သာ ရယ္က်ဲက်ဲျဖင့္ “ဂလု” ကနဲ ေျပာျပလိုျခင္း ျဖစ္သည္။ <span style="color: #999999;">(ဤေနရာတြင္ စိုင္းစိုင္းခမ္းလိႈင္ ၏ “အိုးကေလး လႈပ္ပါေဟ႔ ေရအိုးေလး လႈပ္ပါေဟ႔” ဆိုသည့္အေၾကာင္းအား အက်ယ္ မေရးလိုေတာ႔ေပ။ ထိုသို႔ ေလွ်ာက္ဟန္မ်ားအေၾကာင္း ေတြး၍သာ ျမင္ၾကည့္ၾကပါကုန္။)</span><br /><br />အေတာ္အေနခက္မည္ ထင္ရေသာ လမ္းေလွ်ာက္ဟန္ တစ္ခု ႐ွိေသးသည္။ ေျပာရမည္ကိုလည္း စိုးေတာ႔ စိုးရိမ္ေနမိေသးသည္။ ကၽြႏု္ပ္အား “ဒါေတြပဲ လိုက္ၾကည့္ေနတယ္” လို႔ ေျပာမည့္သူမ်ား ႐ွိေၾကာင္းလည္း သိေနသည္။ သို႔ေသာ္လည္း “သြားနည္းသြားဟန္ သ႐ုပ္မွန္” ဆိုေသာေၾကာင့္ သ႐ုပ္မွန္အတိုင္း ေျပာျပဖို႔ေတာ႔ လိုေနသည္။ အျခားမဟုတ္ေပ.. ကၽြႏ္ုပ္တို႔ ေ႐ႊျပည္ႀကီးတြင္ ႏွမငယ္ေလးမ်ား၊ အမႀကီးမ်ား၊ အန္တီႀကီးမ်ား၊ ဘြားဘြားႀကီးမ်ား အထိ စကက္မ်ား ဝတ္တတ္ၾကသည္။ ထိုထဲတြင္ A စကက္၊ ထမီစကက္၊ ဖိစကက္ စသည္တို႔ အလြန္အဝတ္မ်ားသည္။ ပတ္႐ံုသာ ပတ္ထားေသာ ပတ္ထမီမ်ားလည္း ႐ွိေသးသည္။ တည္ထြင္သူမ်ား အလြန္ေတာ္လွသည္။ ျမန္မာထမီကို ေမာ္ဒယ္ျမင့္ လိုက္သလိုပင္။<br /><br />ကိုယ္လံုးႏွင့္ ကြက္တိထက္ ပို၍ တင္းက်ပ္စြာ ခ်ဳပ္ဝတ္ၾကသည္။ ေကာက္ညႇင္းထုပ္အား ႏွီးႀကိဳးျဖင့္ တင္းေနေအာင္ ထုပ္ထားသကဲ႔သို႔ တင္းလြန္းသည္။ လမ္းေလွ်ာက္လွ်င္ စကက္ အနားသားကို ကန္၍ တ႐ႊမ္း႐ႊမ္း ကန္ေလွ်ာက္ေလွ်ာက္ၾကသည္။ အေရးအေၾကာင္း ေျပးလႊားစရာမ်ားေပၚလွ်င္ စိုးရိမ္စရာ ေကာင္းသလို၊ ရယ္ခ်င္စရာလည္း ေကာင္းလွသည္။ ဒူးေကြး၍ မရေလာက္ေအာင္ တုပ္ေႏွာင္ထားေသာေၾကာင့္ ေျခသလံုးေလးသာ လႈပ္႐ံုလႈပ္၍ တုပ္တုပ္တုပ္တုပ္ႏွင့္ ခုန္ဆြဆြ ေျပးရသည္။ တခ်ိဳ႕ ေျပးရမည္ကို စိုးၾကသည္။ တခ်ိဳ႕လည္း ေလတိုက္မည္ကို စိုးရိမ္ၾကသည္။ ေလလည္းလာ လန္လည္းလန္ လန္႔လည္းလန္႔ ဆိုသည္မ်ိဳး ျဖစ္မည္။ “လန္ထြက္ေနတာပဲ” ဆိုေသာစကား ေပၚေပါက္လာပံုႏွင့္ သက္ဆိုင္ေကာင္း သက္ဆိုင္ႏိုင္သည္။ စိတ္က်ဥ္းက်ပ္စရာပင္။<br /><br />သို႔ေသာ္လည္း ေလွ်ာက္သူ ေလွ်ာက္၍ ေျပးသူ ေျပးၾကသည္။ အခ်ိဳ႕ ကားေပၚေက်ာ္ခြ တက္ၾကသည္။ အခ်ိဳ႕လည္း ေျချဖင့္ စတက္၍ မရေသာေၾကာင့္ ခံုေပၚအရင္ထိုင္၍ ၿပီးမွ ေျခကို တုပ္ကာ မၿပီး တက္ရသည္။ လွခ်င္စိတ္၏ ဒုကၡပင္။ ဆိုေတာ႔ျဖင့္ ေခတ္ကာလ ႏွမငယ္မ်ား ဝတ္စားဆင္ယင္မႈ အလိုက္ လမ္းေလွ်ာက္ပံုမ်ား၊ ေနပံုထိုင္ပံုမ်ား ေျပာင္းလဲတတ္ေၾကာင္း ဤေနရာတြင္ သတိထားမိေတာ႔သည္။ ေဘာင္းဘီဝတ္၍ ေပါ႔ေပါ႔ပါးပါး ေလွ်ာက္ဟန္၊ စကပ္ဝတ္၍ သတိထားေလွ်ာက္ဟန္၊ လံုျခည္ဝတ္၍ ေလွ်ာက္ဟန္၊ ေဒါက္ဖိနပ္အျမင့္ႀကီးစီး၍ စိုးရိမ္ထိတ္လန္႔စြာ ေလွ်ာက္ဟန္၊ တစ္စံုတစ္ေယာက္ ၾကည့္ေနမည္စိုး၍ ေျခလွမ္းမွားေသာ လမ္းေလွ်ာက္ဟန္၊ စသည္ျဖင့္ ေျပာခ်င္စရာ အေတာ္မ်ားသည္။<br /><br />ေတြးမိတိုင္းသာ အက်ယ္ခ်ဲ႕ သ႐ုပ္ေဖာ္ေနလွ်င္ ကၽြႏု္ပ္လည္း ႐ိုက္ေပါက္ျဖစ္မည္။ ဆိုေတာ႔ျဖင့္ သတိထားမိေလာက္ေအာင္ ထူးဆန္းေသာ ေလွ်ာက္နည္းေလွ်ာက္ဟန္းမ်ား ႐ွိေသးေၾကာင္း အတိုခ်ံဳ႕၍ ေျပာခ်င္သည္။ လမ္းေလွ်ာက္တတ္စ ကေလးငယ္ေလး၏ လွမ္းလိုက္၊ ယိုင္လိုက္၊ ထိုင္ခ်လိုက္ ျပန္ထလိုက္ စေသာ လမ္းေလွ်ာက္ဟန္၊ ကၽြႏု္ပ္တို႔ ဘဘႀကီး၏ တုန္ခ်ိတုန္ခ်ိ လမ္းေလွ်ာက္ဟန္၊ ဘယ္ညာ ဖိနပ္သံခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ထီမထင္ေသာ လမ္းေလွ်ာက္ဟန္၊ အစုအဖြဲ႔ ခ်ီတက္ လမ္းေလွ်ာက္ဟန္၊ ထီးမိုးသူ၏ ေၾကာက္ဒူးတုန္ေနေသာ လမ္းေလွ်ာက္ဟန္၊ အေႏွးေလွ်ာက္ အျမန္ေလွ်ာက္ ေလွ်ာက္ဟန္၊ က်ီးၾကည့္ ေၾကာင္ၾကည့္ ေလွ်ာက္ဟန္၊ ခ်ည့္နဲ႔ေနေသာ လမ္းေလွ်ာက္ဟန္၊ တက္ႂကြေနေသာ လမ္းေလွ်ာက္ဟန္၊ ရဟန္းသံဃာမ်ား၏ ဝိနည္းႏွင့္အညီ လမ္းေလွ်ာက္ဟန္၊ ေဒါသထြက္သူ၏ ေျခလွမ္းက်ဲႀကီးျဖင့္ ေလွ်ာက္ဟန္၊ လူမိုက္၏ လက္ေနာက္လြဲ ႐ိုက္ေပါက္ေလွ်ာက္ဟန္၊ လွယဥ္ေက်းမယ္၏ ႂကြႂကြ႐ြ႐ြ လမ္းေလွ်ာက္ဟန္၊ မ်က္မျမင္ တစ္ေယာက္၏ စမ္းတဝါးဝါး ေလွ်ာက္ဟန္၊ “က်ား” မဟုတ္ “မ” မဟုတ္ အေျခာက္တစ္ေယာက္၏ ေလွ်ာက္ဟန္၊ ဝလြန္းသူ၏ ေပါင္းခပ္ကားကား ေလွ်ာက္ဟန္၊ စသည္တို႔အျပင္ ပင့္ကြင္းငွက္ႀကီး၏ ဝဝလိမ္လိမ္ လမ္းေလွ်ာက္ဟန္၊ ေမ်ာက္မ်ား၏ ခုန္ေပါက္၍ လမ္းေလွ်ာက္ဟန္၊ ဂဏန္းေကာင္တို႔၏ ကန္႔လန္႔သြားေသာ လမ္းေလွ်ာက္ဟန္၊ ပက္က်ိ၊ လိပ္၊ ေႁမြ၊ ေၾကာင္၊ ပင့္ကူ၊ ပ႐ြက္ဆိတ္ စေသာ တိရိစာၦန္မ်ား၏ ေလွ်ာက္ဟန္၊ ထို႔ျပင္ ဖေနာင့္ျဖင့္ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ဖိေလွ်ာက္ဟန္၊ ေျခဖဝါးျဖင့္ ခပ္ဖြဖြေလွ်ာက္ဟန္၊ ဖိနပ္တ႐ွပ္႐ွပ္ ေလွ်ာက္ဟန္၊ ႀကိဳးတန္းေပၚေလွ်ာက္ဟန္၊ အရက္သမား၏ ယိမ္းထိုးေလွ်ာက္ဟန္၊ ခ်ာလီခ်က္ပလင္၏ ေလွ်ာက္ဟန္၊ ငတက္ျပား၏ ေလွ်ာက္ဟန္၊&nbsp; ရာဇာေနဝင္း၏ ေလွ်ာက္ဟန္၊ ကိုရင္ေနာ္၏ ေလွ်ာက္ဟန္... စသည္ျဖင့္ စံုလြန္းလွသည္။ <span style="color: #999999;"><br />(ကိုရင္ေနာ္၏ ေလွ်ာက္ဟန္ ဆို၍ စာဖတ္သူ ၿပံဳးခ်ိခ်ိႏွင့္ စိတ္ဝင္စားသြားမည္ထင္သည္။)</span><br /><br />ကၽြႏု္ပ္၏ လမ္းေလွ်ာက္ဟန္မွာ “စတိုင္က်က် ေမာ္ဒယ္ဘိြဳင္းကဲ႔သို႔” ဟု မေျပာလိုေပ။ အမွန္အတိုင္း ေျပာရလွ်င္ ကၽြႏု္ပ္လည္း ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းသာပါ၍ သူလိုကိုယ္လိုသာ ဘယ္တစ္လွမ္း ညာတစ္လွမ္း လွမ္းေနသည္။ ရံဖန္ရံခါ ေျမာက္ႂကြႂကြ၊ ကားရားကားရား။ ရံဖန္ရံခါ ခုန္ဆြဆြ၊ ေထာ႔နင့္နင့္။ ရံဖန္ရံခါ ကုပ္ေခ်ာင္းေခ်ာင္း။ ေရခ်ိန္ကိုက္လွ်င္ ဒယီးဒယိုင္၊ ဟတ္ထိုးဟတ္ထိုး၊ ေလးဖက္ေထာက္၊ ဝမ္းလ်ားထိုး။ တခါတရံ ေတြ႕ကရာ ကန္၍ စေသာ ေလွ်ာက္ဟန္မ်ား အလ်င္းသင့္သလို ေလွ်ာက္တတ္သည္။ ဘယ္ေျခ လွမ္း ဘယ္လက္လႊဲ၊ ညာေျခ လွမ္း ညာလက္လႊဲေသာ ကိုး႐ိုးကားရား ပံုမ်ိဳးေတာ႔ မေလွ်ာက္တတ္ေပ။ ေသခ်ာသည္မွာ ကၽြႏ္ုပ္ လႈပ္စရာ မ႐ွိ၍ လႈပ္လီလႈပ္လဲ႔ေတာ႔ မေလွ်ာက္႐ိုး အမွန္ပင္။<br /><br />အတည္ေျပာလွ်င္ ကၽြႏ္ုပ္အေနျဖင့္ မူပိုင္ေလွ်ာက္ဟန္ ထူးထူးျခားျခား မ႐ွိေသာ္လည္း သြားေနေသာ လမ္းေၾကာင့္ ေျခလွမ္းပ်က္ရသည္မ်ား၊ ခလုပ္တိုက္ရသည္မ်ား၊ ေျခေခ်ာ္လက္ေခ်ာ္ ျဖစ္ရသည္မ်ားေတာ႔ ႀကံဳေတြ႕ရသည္။ ထိုသို႔ ႀကံဳေတြရျခင္းမွာလည္း အဆန္းေတာ႔ မဟုတ္ေပ။ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ ေလွ်ာက္လွမ္းေနၾကေသာ ဘဝခရီးလမ္း ဆိုသည္မွာ တစ္ခရီးထဲ ျဖစ္၍ လူတိုင္းႀကံဳေတြ႕ေနရသလို ကၽြႏ္ုပ္လည္း ႀကံဳေတြ႕ေနရျခင္းပင္ျဖစ္သည္။<br /><br />အေသအခ်ာ ျပန္ေတြးၾကည့္လွ်င္ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ အားလံုးသည္ လမ္းစေလွ်ာက္တတ္စ ကေလးငယ္လို လဲလိုက္ ျပန္ထလိုက္ႏွင့္ ကိုယ္႔အားကိုယ္ကိုးေနၾကရသည္။ ေ႐ွ႕လွမ္းမလိုလိုႏွင့္ ေျခလွမ္းက ေနာက္ျပန္ေရာက္တတ္ေသာ အရက္သမား တစ္ေယာက္လိုလည္း ဒယီးဒယိုင္ ေျခလမ္းမ်ား မွားၾကသည္။ တစ္ခါတေလ ဘယ္ေျခ ညာေျခ ခလုပ္တိုက္၍ ေမွာက္လ်က္ လဲၾကသည္။ တခါတေလ အတက္လမ္းတြင္ ေလးဖက္ေထာက္၍ သြားၾကရသည္။ အဆင္းလမ္းတြင္ ေျခေခ်ာ္လဲရသည္လည္း႐ွိသည္။ တခါတေလ မ်က္မျမင္တစ္ေယာက္လို စမ္းတဝါးဝါးႏွင့္ လမ္းေပ်ာက္ေနတတ္သည္။ တခါတေလ ႀကိဳးတန္းေပၚ ေလွ်ာက္ေနသလို ဟန္ခ်က္ညီေအာင္ စြန္႔စားေနရသည္။ တခါတေလ ေခ်ာက္ကမ္းပါးနား ေလွ်ာက္ေနသလို သည္းထိတ္ရင္ဖို ဆန္လွသည္။<br /><br />ထိုသို႔ ပံုသ႑ာန္ အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ အေတြ႕အႀကံဳအမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင့္ ေလွ်ာက္ေနၾက၊ သြားေနၾကသူမ်ားတြင္ လက္တြဲေဖးကူတတ္သူမ်ား ႐ွိသလို အတၱႀကီးစြာ တြန္းတိုက္တိုးေဝွ႔ သြားသူမ်ားလည္း ႐ွိသည္။ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ တစ္ခရီးထဲ သြားေနၾကေသာ ခရီးသြားေဖာ္ခ်င္းအတူတူ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး ေမတၱာမထား ရန္သူမ်ားလို ကိုက္ရင္းဖဲ႔ရင္း သြားေနၾကျခင္းမွာ စိတ္ပ်က္စရာ ေကာင္းလွသည္။ ကၽြႏ္ုပ္တို႔၏ ေလွ်ာက္ပံုေလွ်ာက္ဟန္မ်ား ပံုစံမတူ ကြဲျပားတတ္ၾကေသာ္လည္း သြားနည္းသြားဟန္မ်ား သ႐ုပ္မွန္ရန္ လိုအပ္ေနသည္။<br /><br />ကၽြႏ္ုပ္တို႔ ေလွ်ာက္လွမ္းေနၾကေသာ ေျခလွမ္းတုိင္း၏ ဦးတည္ရာသည္ “ေသဆံုးျခင္း” ဆိုေသာ သိပ္မေဝးလွသည့္ ပန္းတိုင္တစ္ခု ျဖစ္ေၾကာင္း သတိခ်ပ္၍ မ်ားေနေသာ အတၱမ်ား ေလ်ာ႔၍ မွားေနေသာ ေျခလွမ္းမ်ား ျပင္ရေပေတာ႔မည္...။<br /><br /><span style="color: #660000; font-weight: bold;">(ကိုရင္ေနာ္)</span><br /><br /><span style="color: #000099;">မွတ္ခ်က္။ ။ ရည္းစားမ်ားေၾကာင္း လူအထင္ႀကီးေအာင္ ႂကြားေရးထားသည္မ်ားအား မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္၍သာ ဖတ္ေပးၾကပါကုန္။ အမွန္မွာ ေဂၚမစြံ အသိုးႀကီးျဖစ္ေၾကာင္း ဝန္ခံပါသည္။ <span style="color: #666666;">(ကၽြႏ္ုပ္ ဝန္မခံလွ်င္ ဖြမည့္သူမ်ား႐ွိ၍ ဝန္ခံလိုက္ျခင္း ျဖစ္သည္။) </span></span><span style="color: #000099;">&nbsp;</span><br /><span style="color: #000099;">ခင္ေလးငယ္၏ လမ္းေလွ်ာက္ဟန္အား ေရးျပလိုေသာ္လည္း စာဖတ္သူတို႔ လြန္စြာ စိတ္ပ်က္ အံ႔ၾသ သနားဂ႐ုဏာသက္ၾကမည္စိုး၍ ခ်န္လွပ္ထားခဲ႔ပါသည္။</span><br /><br /><span style="color: #000099;">သ႐ုပ္မွန္ပိုစ္႔မ်ား။ &nbsp; &nbsp; &nbsp; ။ <a href="http://www.koyinnawkhinlaynge.com/2009/09/blog-post_09.html" style="color: blue;">အိပ္နည္း</a>၊ <a href="http://www.koyinnawkhinlaynge.com/2009/09/blog-post_22.html" style="color: blue;">ေယာင္နည္း</a>၊ <a href="http://www.koyinnawkhinlaynge.com/2010/02/blog-post.html" style="color: blue;">စားနည္း</a>၊ <a href="http://www.koyinnawkhinlaynge.com/2010/03/blog-post_23.html" style="color: blue;">ေသနည္း</a> </span><br /><span style="color: #000099;"><span style="color: #666666;"> </span></span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4149570214000273546-6080820137319035484?l=www.koyinnawkhinlaynge.com' alt='' /></div>ကိုရင္ေနာ္ခင္ေလးငယ္http://www.blogger.com/profile/00527729002977133984noreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-4149570214000273546.post-22556019434936483922010-04-19T09:19:00.001+08:002010-04-23T10:05:57.088+08:00<div style="text-align: justify;">ကိုယ့္အတြက္ အင္မတိ အင္မတန္ ထူးထူးျခားျခားနဲ႔ အားအားယားယား ႐ွိေနတဲ့ ေန႔ခင္းေလးျဖစ္ပါတယ္..။ ေတာင္ၾကည့္ ေျမာက္ၾကည့္ ဟိုဝင္ဒီထြက္ ထိုင္လိုက္ထလိုက္ ကြန္ျပဴတာဖြင့္လိုက္ ရီစတတ္လိုက္ ေရေသာက္လိုက္ ေရခ်ိဳးခန္း ဝင္လိုက္နဲ႔ ေတာင္လုပ္ေျမာက္လုပ္ ဘဝကေန ေျပာင္းလဲကုန္တဲ့ မိုးခပ္အံု႔အံု႔ ေန႔လယ္တစ္ခင္း ဆိုလည္း မမွားပါဘူး..။ ဒီလိုနဲ႔ ထိုင္ျခင္းထျခင္း ဖြင့္ျခင္းပိတ္ျခင္းေတြ ပတ္လည္႐ိုက္ၿပီး သကာလ စာေရးမယ္ စိတ္ကူးရင္း ကြန္ျပဴတာ အဖံုးကိုဖြင့္ ဟီတာက အပူခ်ိန္ကိုျမႇင့္လို႔ ေနရာမွာ အပီမွီကာ အာ႐ံုကိုယူ လိုက္တယ္ ဆိုပါေတာ့...။ ကၽြန္မတစ္ခန္းလံုး တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္လို႔ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ဘဝင္ေတြေခြ႕ေနတုန္းေပါ့.... အဲ... ဘာစျဖစ္တယ္ထင္လဲ...!!<br /><br />ကၽြန္မေနထိုင္ရာ အရပ္ေဒသမွာ အလြန္႔အလြန္ ရွားပါးလြန္းေသာ အေကာင္တမ်ိဳးက ကၽြန္မအခန္းမွာ တဝီဝီနဲ႔ ဟာမိုနီကာေတြ လာက်င့္ေနပါေလရဲ႕..။ ဒီေလာက္တံခါးေတြ အထပ္ထပ္ပိတ္ၿပီး လံုၿခံဳမႈ႐ွိေနတဲ့ ကိုယ့္အိပ္ခန္းေလးကို နည္းနည္းေတာ့ ၿငိဳျငင္သြားမိတာ အမွန္ပါ..။ ကိုယ္တိုင္ လႈပ္လႈပ္႐ွား႐ွား ျဖစ္ေနခဲ့တုန္းက သတိမထားမိခဲ့တဲ့ ဒင္းက အသံကုန္ျမႇင့္လို႔ အတက္အက် အဆြဲအငင္ မွန္မွန္နဲ႔ သူ႔ဗိုကယ္လ္ ထရိန္နင္သူ ဆက္ယူေနဟန္ တူပါတယ္..။ တင္းကနဲ ျဖစ္သြားတဲ့ စိတ္နဲ႔ ေရးမယ္ႀကံထားတဲ့ အႏုအ႐ြေလးေတြက ၾကက္ပ်ံငွက္ပ်ံ ထြက္ေျပးသြားၾကေရာ ဆိုပါေတာ့..။ ဒင္းမ်က္လံုးေတြကို တည့္တည့္ႀကီး ၿဂိဳလ္ၾကည့္႐ွိဳးဖို႔ လိုက္႐ွာတာနဲ႔တင္ မေသာက္ပါပဲ ေခါင္းေတြစမူး လာတာေပါ့..။ အဲ့လိုနဲ႔ ကၽြန္မ႐ဲ႕ ႐ွားပါးေန႔လည္ေလးဟာ မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ရင္း အသြင္ေတြ ေျပာင္းလာတယ္..။<br /><br />ၿငိမ္ၿငိမ္ေနဖို႔ ကံပါမလာတဲ့ ျခင္ဆိုတဲ့ သတၱဝါက ကမၻာဦးအစမွာ ဘယ္လို ေပၚေပါက္လာလည္းဆိုတာ ေခါင္းထဲေရာက္လာေရာ...။ အသံေတြသာၾကားေနရၿပီး ထင္ထင္႐ွား႐ွား ကိုယ္ထင္မျပပဲ သရဲတေကာင္နဲ႔ တူေနတဲ့ ဒင္းေၾကာင့္ ေဒါသက ငယ္ထိပ္ေရာက္ေနၿပီ...။ ဒီလိုယွဥ္ျပလို႔ သရဲကိုေတြ႕ဖူးသလား မေမးပါနဲ႔ ဘုရားစူး မေတြ႕ဖူးပါဘူး.. ႀကံဳလည္း မႀကံဳဖူးတာပါ..။ သူမ်ားေတြ ေျပာတဲ့ ၾကားဖူးနားဝေလးနဲ႔ ႏိႈင္းေျပာတဲ့ သေဘာေလာက္ပါ..။ ထားပါေလ... ကၽြန္မကလည္း ကေလးဘဝက လက္သြက္လြန္းလို႔ ကိုယ့္မိသားစုမွာ ျခင္ဖမ္းခ်န္ပီယံ ရထားဖူးသူ မဟုတ္လား..!! လာစမ္းပါေစ.. ဒီႏိုင္ငံက ျခင္ဆိုတာ ကၽြန္မတို႔ေမြးရပ္ေျမက ျခင္ေတြေလာက္ ျခင္ပီသခြင့္ရၿပီး ပါးရည္နားရည္နပ္လို႔ ျခင္လည္က် တတ္ေလာက္မယ္ မထင္ပါဘူး.။ အို... ဒင္းေလာက္ေတာ့ ေအးေဆးေပါ့.. အေသးအဖြဲပါ။ ကိုယ့္မာနနဲ႔ကိုယ္ စိတ္ေလးကို ဟန္ေဆာင္ေလွ်ာ့ခ်ၿပီး ဒီေကာင္ကိုယ့္အနား ေရာက္အလာကို မိန္႔မိန္႔ႀကီး ေစာင့္ေနလိုက္တယ္..။<br /><br />အမယ္ ၾကာၾကာမေစာင့္လိုက္ရပါဘူး... ဘသားေခ်ာက ကီးဘုတ္ေပၚမွာ တင္ထားတဲ့ ညာလက္ဖမိုးနားကို ေပေစာင္းေစာင္းနဲ႔ ေရာက္လာတယ္..။ သူကလည္း အလာသား.. ကိုယ့္လက္ေပၚမွာ နားၿပီး ကိုယ့္ေသြးကို စုပ္ယူဖို႔ကို မသိမသာ အကဲခတ္ရင္း ေဝ့ကာဝိုက္ကာနဲ႔ ပ်ံပံုပ်ံနည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ပဲေတြမ်ားလို႔ ကိုယ္ဟန္ေတြ&nbsp; ျပၿပီး ကိုယ့္လက္အေျခအေနကို ေလ့လာေနလိုက္တာ ဘယ္ေလာက္ အသဲယားဖို႔ေကာင္းလဲ..။ အူယားလာတဲ့ စိတ္ေတြကို မ်ိဳခ်ၿပီး အသက္ဝဝမ႐ွဴပဲ ေစာင့္ေနလိုက္တယ္..။ ဒင္းအသံတိတ္သြားၿပီ...။ ကိုယ့္လက္ေပၚ သူလာနားၿပီ.. ကၽြန္မေအာင့္ၿပီး ဆက္ၿငိမ္ေနလိုက္တယ္..။ ဒီေကာင္ ဘာစိတ္ကူး ေပါက္သြားတယ္မသိ.. သူ႔ႏႈတ္သီးကို ကိုယ့္အရည္ျပားေပၚ စိုက္မခ်လိုက္ပဲ ႐ုတ္ကနဲ ထပ်ံေျပးလို႔ ကီးေပါင္းစံုနဲ႔ နိမ့္ျမင့္တက္က် ဗိုကယ္လ္ေတြ ထပ္က်င့္ရင္း&nbsp; ကၽြန္မကို ခ်က္ကင္းေတြ လိုက္ေနျပန္ၿပီ...။ ထၿပီးလိုက္ဖမ္းမယ္ မထင္နဲ႔ေနာ္.. ထစရာလား..!! ဟြန္း.. ပ်င္းေတာင္ပ်င္းေသးတယ္..။ နင္ငါ့ဆီ ျပန္လာမွာ ငါသိေနတာပဲ လို႔ စိတ္ထဲက ေျပာရင္း ႐ုပ္တည္ႀကီးနဲ႔ ေနလိုက္တာေပါ႔..။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အံကိုႀကိတ္ၿပီး တံေတြးကို အသံမျမည္ေအာင္ မ်ိဳခ်ရင္း.. စိတ္ေတာ့ နည္းနည္းထပ္႐ွည္ေပး ရဦးမွာေပါ့..။ ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ ဒင္းက တိကနဲ အသံကိုျဖတ္လို႔ ႐ုတ္ကနဲ ဘာမေျပာ ညာမေျပာ ေစြ႕ကနဲ လက္ဖမိုးေပၚ တက္ရပ္လိုက္တယ္.. စကၠန္႔ပိုင္းေလးပါပဲ ဒင္းႏႈတ္သီး စအစိုက္မွာပဲ “ျဖန္း” ကနဲ.. အဟက္..!!&nbsp; ဘယ္ရမလဲ တစ္ခ်က္ဆိုမွ တခ်က္တည္းပါ.. သြားေလေရာ့.. သနားဖို႔ စိတ္ေတာင္ မကူးလိုက္မိခင္မွာပဲ ဒင္းခမ်ာ အတံုးအ႐ံုး က်ဆံုး႐ွာေပါ့..။&nbsp; ခံႏိုင္႐ိုးလား.. ဒါေတာင္ ဒီေကာင့္ကို ကစ္လိုက္တာ ဘယ္လက္နဲ႔ေနာ္.. ။ ကၽြန္မ ဘယ္ေက်ာ္မဟုတ္ပါဘူး ညာေက်ာ္သမားပါ..။ အသက္သာႀကီးလာေပမယ္႔ ေလ့က်င့္မႈ မ႐ွိေတာ့ပါပဲ က် မသြားတဲ့ ကိုယ့္လက္ရည္ကို ကိုယ္ သေဘာေတြေတြ႕လို႔..။ စိတ္ထဲကေတာ့ ခုမွ တိတ္တိတ္ေလး ႀကိတ္ၿပီး ေတာင္းပန္မိေသးတယ္.. ေဆာရီးပါ ျခင္ေလးရယ္ေပါ့..။&nbsp; ရန္ေတာ့ေအးသြားၿပီ.. စိတ္မေကာင္းစြာနဲ႔ပဲ ကၽြန္မ လက္ထေဆးလိုက္တယ္..။ လက္ေဆးအၿပီး Hand Cream ေမႊးေမႊးေလးေတာင္ လိမ္းလိုက္ေသး..။ ကဲ... အေတြးႏုႏု လွလွေလးေတြနဲ႔ စာျပန္ေရးေတာ့မယ္ လုပ္တုန္းပဲ...။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">နားမခံသာေလာက္ေအာင္ တေဝါေဝါနဲ႔ အသံေတြေပးၿပီး ေမာင္းလာတဲ့ မီးသတ္ကားသံေတြ...။ ဘုရား ဘုရား..!! ကိုယ္တို႔ တိုက္ခန္းနားမွာ မီးေတြမ်ား ထေလာင္ေနပလား မသိ...။ ကိုယ္ေနတာက ငါးလႊာက တိုက္ခန္း.. ကိုယ့္အိပ္ခန္းက မွန္တံခါးကေနထြက္မွ ဝရံတာ..။ ေၾကာက္စိတ္နဲ႔ လန္႔ျဖန္႔ၿပီး စပ္စုဖို႔ ဝရံတာ ထြက္ရပ္လိုက္တယ္..။ စိမ့္ေအးေနတဲ့ ေအာ္ရီဂ်င္နယ္ ရာသီဥတု ေအးစက္စက္ႀကီးက ကိုယ့္အေႏြးထည္ ခပ္ပါးပါးကို မခန္႔ေလးစားေပါ့..။ ဆူညံေနတဲ့ တေဝါေဝါသံေတြရယ္... ခဏေလးနဲ႔ တခိုက္ခိုက္တုန္ ခ်မ္းလာတဲ့ ခႏၶာရယ္... ေၾကာက္စိတ္ေတြရယ္နဲ႔ ဘာလုပ္လို႔ လုပ္ရမွန္းမသိ..။ မီးသတ္ကားေတြ ငါးစင္းေလာက္ ရပ္ထားတာက ကၽြန္မတိုက္ခန္း႐ဲ႕ သံုးတိုက္ေက်ာ္ေလာက္မွာ... ရဲကားေတြလည္း ထပ္ေရာက္လာျပန္ၿပီ...။ ေျခမကိုင္မိ လက္မကိုင္မိ..&nbsp; အိပ္ခန္းထဲ ျပန္ဝင္ၿပီး အေႏြးထည္ ထူထူဝတ္ ျပန္ထြက္္.. ၾကာၾကာရပ္ၾကည့္ ႏိုင္ဖို႔ကလည္း ထပ္မဝတ္လို႔ မရ...။ </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">တစ္ေယာက္ထည္း ေၾကာက္လည္းေၾကာက္ ခ်မ္းကလည္းခ်မ္းနဲ႔ အလုပ္ေတြ႐ႈပ္ စိတ္ေတြ႐ႈပ္ နားေတြကအူေပါ့..။ ခဏေနေတာ့ ရဲကားေလာ္စပီကက စကားေျပာသံေတြ ထြက္လာတယ္..။ ေဝေဝဝါးဝါးမို႔ ေသခ်ာနားကို စြင့္ၿပီးနားေထာင္မွ ေတာင္းပန္သံေတြပါ..။ လူတစ္ေယာက္ကို နားခ်ေနတဲ့ အသံေတြပါပဲ..။ ကၽြန္မတိုက္ခန္းရဲ႕ သံုးတိုက္ေက်ာ္တိုက္က ႐ွစ္ထပ္ေလာက္ပဲ ျမင့္တဲ့တိုက္ပါ..။ ေအာ္ေျပာေနတဲ့ ရဲေတြ ေမာ့ၾကည့္ေနတာကလည္း အဲ့ဒီတိုက္ရဲ႕ ေခါင္မိုးေပၚကို..။ ေသခ်ာပါၿပီ ေနရင္းထိုင္ရင္း တေယာက္ေယာက္က ခုန္ခ်ဖို႔ ႀကိဳးစားေနၿပီဆိုတာ..။ ဒါဆို မီးသတ္ကားေတြကေကာ.. ဘာလို႔...!! စဥ္းစားေနရင္း သတိရသြားတာက ဖုန္းဆက္ဖို႔ကိုပါ..။ အခင္းျဖစ္ေနတဲ့တိုက္႐ဲ႕ ေ႐ွ႕တိုက္မွာ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္း လင္မယားေနတာ ေမ့ေနလိုက္တာ..။ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းရဲ႕ လက္ကိုင္ဖုန္းကို ေခၚလိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ ဆူညံသံေတြနဲ႔ ေအာ္ေျပာေနတဲ့ သူ႔အသံက ရဲကားေတြနားက လမ္းေပၚကပဲ ဆိုတာ မွန္းလိုက္မိၿပီးသား..။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူက ကိုယ္ဝန္ႀကီးနဲ႔ရယ္.. ဒါေတာင္ ျမန္လိုက္တာ လမ္းမေပၚ ေတာင္ေရာက္ေနၿပီ..။ ဖုန္းထဲက ကိုယ့္အသံေတြ ၾကားႏိုင္ဖို႔ေတာင္ သူ႔မွာအႏိုင္ႏိုင္ျဖစ္မယ္..။ ခပ္လွမ္းလွမ္းကို ေလွ်ာက္လိုက္ဖို႔&nbsp; ကၽြန္မေအာ္ေျပာမွ “ေအး... ခဏေစာင့္” တဲ့... သူ႔အသံကေတာ့ သိပ္ေၾကာက္လန္႔ ေနဟန္မရွိဘူး.. ခပ္ေအးေအးပါပဲ..။ ဘာျဖစ္တာလဲ ဆိုတာ သူငယ္ခ်င္းဆီမွာ စနည္းနာလိုက္ေတာ့မွ... သက္ျပင္းေကာ သက္မပါခ်ၿပီး အဲဒီလူကို စိတ္ထဲကေန က်ိန္ဆဲခ်င္ခ်င္ ျဖစ္သြားတာ ကၽြန္မ မညာပါဘူး..။ ေနာက္ဆံုး ေကာက္ခ်က္ခ်မိတဲ့ အက်ဥ္းခ်ံဳးကေတာ့ အမူးသမားတစ္ေယာက္ အရက္မူးၿပီး တိုက္ေခါင္မိုးေပၚ တက္ပါသည္..။ အရက္ပုလင္းကိုင္ကာ ေသာက္ရင္း သူ႔အိမ္မွာ႐ွိတဲ့ ၿခံဳေစာင္ေတြ ယူသြားၿပီး&nbsp; တိုက္ေခါင္မိုးေပၚထိုင္ကာ စိမ္ေျပနေျပ မီး႐ွိဳ႕ပါသည္...။ လက္ကိုင္ဖုန္းကို ကိုယ္တိုင္ယူသြားကာ မီးေလာင္ေနၿပီဟု မီးသတ္ဌာနကို ဖုန္းဆက္ေခၚပါသည္..။ မီးသတ္ကားမ်ား ေရာက္လာေသာ္ မူးမူးႏွင့္ ခုန္ခ်မည္ဟု ႀကိမ္းပါသည္..။ ရဲမ်ားျပာယာခတ္ေနသည္ကို အေပၚမွ ငံု႔ၾကည့္ရင္း ေအာ္ရယ္ေသးသည္..။ တကယ္တမ္းေတာ့ ထိုလူ ဟန္ေရးျပ႐ံုသာ ခုန္မခ်ခဲ့ပါ.။&nbsp; ဂလို ဂလိုပင္ ျဖစ္ေလ၏..။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">တိုက္ေခါင္မိုးေပၚအထိ လိုက္တက္သြားၾကတဲ႔ မီးသတ္မ်ားနဲ႔ ရဲအခ်ိဳ႕ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ဘယ္လို႐ွိေနမယ္ မသိ..။ ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ ၾကားရတဲ့ ကၽြန္မ က်ိမ္ဆဲခ်င္စိတ္ ေပါက္တာေတာင္ အေတာ္ေလး ႏုေနဦးမွာ..။ ခက္လိုက္တဲ့ လူေတြပါလားေနာ္..။ ဘယ္လိုအေတြးေတြပါလိမ့္..!! မူးသာမူးတာ အဖမ္းခံရၿပီး နံမည္က ေက်ာ္ခ်င္ေသးပါတကား..။ သူငယ္ခ်င္းလည္း သူ႔တိုက္ေပၚ ျပန္တက္သြားၿပီ...။ ေအးစက္ေနတဲ့ ကိုယ့္လက္ဖ်ားေလးေတြကိုေတာင္ ခုမွ သနားရေကာင္းမွန္း သတိရကာ ကၽြန္မလည္း စိတ္တိုတိုနဲ႔ အခန္းထဲ ျပန္ဝင္ခဲ့ပါတယ္..။ မိုးကေအးေအး.. ရာသီကခ်မ္းခ်မ္းတုန္.. ျခင္ကတမ်ိဳး.. အမူးသမားကတဖံု..&nbsp; သူတို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္မရဲ႕ ႐ွားပါး ေန႔လယ္ခင္းေလးလည္း ပ်က္သုန္းလို႔..။ အၾကင္နာေတြနဲ႔ အသာအယာေရးမဲ့ စာသား အႏုအ႐ြေလးေတြလည္း အသံေပါင္းစံုနဲ႔ အတူ ကိုယ့္ကို ဘိုင့္ ဘိုင္းး သြားၾကၿပီ..။<br /><div style="text-align: justify;"><br /></div></div><div style="text-align: justify;">ေန႔အခ်ိန္ေတြ ကုန္လြန္လို႔ ညေနခင္းလည္းေရာက္ခဲ့ေပါ့...။ ျဖစ္ေၾကာင္းရယ္ ကုန္စင္ၿပီးသကာလ တင္းေနတဲ့ ကိုယ့္မ်က္ႏွာေၾကာ ကိုယ္ျပန္ေလွ်ာ့... ေရတစ္ခြက္ကို ေမာ့ေသာက္.. ဆာေနတဲ့ ဗိုက္ကုိျဖည့္ဖို႔ လ်စ္လ်ဴ႐ႈ.. ကြန္ျပဴတာကို ႐ွပ္ေဒါင္း... ကုတင္ေပၚတက္.. ေစာင္ကိုေခါင္းၿမီးၿခံဳ... နားႏွစ္ဖက္ကိုပိတ္... အိပ္စက္ျခင္းသည္သာ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေတာ့မည္..။ ဒါေတာင္ ကိုယ္တိုင္ အျပစ္တင္ခ်င္ေနမိ သလိုလို သနားေနမိ သလိုလိုေတြက ျဖစ္မိေနေသး...။ ေအးေအးလူလူနဲ႔ စာေရးဖို႔ ဘာညာမေတြးေတာပဲ အစကတည္းက ဘာမီတြန္ေလးေသာက္ ေစာင္ထူထူေလးၿခံဳၿပီး ဇိမ္ေလးနဲ႔ အိပ္ခဲ့မိရင္ အေကာင္းသား...။ အို... ေတာ္ပါေလ ခုမွ ေနာင္တရေနလည္း အပိုပဲေပါ့..။ ဒီေတာ့ ျဖစ္သမွ်အေၾကာင္း အေကာင္းရယ္လို႔ မွတ္ယူရင္း မ်က္လံုးကို စံုမွိတ္အိပ္ကာ နားေအးပါးေအး အိပ္မက္ ခ်ိဳေအးေမႊးေလးမက္လို႔ လွပေစဖို႔ ဆုေတာင္း႐ံုသာ ႐ွိေလေတာ့၏..........။</div><div style="color: #990000; text-align: justify;"><b><br /></b></div><div style="color: #990000; text-align: justify;"><b>(ခင္ေလးငယ္)</b></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><i style="color: #38761d;"><b>ဝန္ခံခ်က္..။။</b></i> <i style="color: #38761d;">စာမေရး ပို႔စ္ေတြထြက္မလာလို႔ အျပစ္ဖို႔ေနၾကသူ ေဘာ္ေဘာ္အေပါင္းအား ဤသို႔ေသာ ကၽြန္မ၏ အျဖစ္မွန္မ်ားအား ေရးထုတ္ခ်ျပျခင္းအားျဖင့္ မုခ်ပင္ နားလည္ခြင့္လႊတ္ ၾကပါလိမ့္မည္..။ ခြင့္လႊတ္ေပး႐ံုတင္မကပဲ ကၽြန္မခင္ေလးငယ္ေလးအား သနား၍ေပ ေနၾကမည္ကိုလည္း ရင္မွ အလိုလိုသိေနပါေၾကာင္း..။။</i></div><div style="text-align: justify;"><i style="color: #38761d;">&nbsp; </i></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4149570214000273546-2255601943493648392?l=www.koyinnawkhinlaynge.com' alt='' /></div>ကိုရင္ေနာ္ခင္ေလးငယ္http://www.blogger.com/profile/00527729002977133984noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-4149570214000273546.post-23255026235053259092010-04-16T17:46:00.014+08:002010-04-19T09:34:09.245+08:00<div style="text-align: center;"><br /></div><div style="color: blue; text-align: center;">(၁၅-၄-၂၀၁၀) သႀကၤန္အၾကတ္ေန႔ ဗံုးေပါက္ကြဲမႈတြင္ အျပစ္မဲ႔ျပည္သူအခ်ိဳ႕ ေသဆံုးသြားရျခင္းအတြက္</div><div style="color: blue; text-align: center;"><br /></div><div style="color: blue; text-align: center;">က်န္ရစ္သူ မိသားစုမ်ားႏွင့္ ထပ္တူ ဝမ္းနည္းေၾကကြဲ ရပါသည္။</div><div style="color: blue;"><br /></div><div style="color: blue; text-align: center;">ထိုသို႔ လူမဆန္ေသာ ယုတ္မာ႐ိုင္းစိုင္း ရက္စက္မႈအား စက္ဆုပ္႐ြံ႐ွာစြာ ႐ႈတ္ခ်ပါသည္။</div><div style="color: blue;"><br /></div><div style="color: blue; text-align: right;">အသက္ဆံုး႐ံႈးသြားသူမ်ား ေကာင္းရာဘံုဘဝ ေရာက္ၾကပါေစ။</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="color: #660000; text-align: right;"><b>(ကိုရင္ေနာ္ခင္ေလးငယ္)</b></div><div style="color: #660000; text-align: right;"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4149570214000273546-2325502623505325909?l=www.koyinnawkhinlaynge.com' alt='' /></div>ကိုရင္ေနာ္ခင္ေလးငယ္http://www.blogger.com/profile/00527729002977133984noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4149570214000273546.post-16586888637830850672010-04-12T00:05:00.006+08:002011-02-06T13:07:38.312+08:00<div style="text-align: justify;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_aUgzeZbG0jI/S7_gPO2HJtI/AAAAAAAAAAU/hRTtoUWSj0w/s1600/old_and_new_2.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5458327825684047570" src="http://1.bp.blogspot.com/_aUgzeZbG0jI/S7_gPO2HJtI/AAAAAAAAAAU/hRTtoUWSj0w/s320/old_and_new_2.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 320px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 317px;" /></a>မိုးရိပ္ေတြသမ္းေနတဲ႔ သႀကၤန္အက်ေန႔ရဲ႕ နံနက္ခင္းတစ္ခုကို DJ ပြတ္သံေတြနဲ႔ ခပ္ျပင္းျပင္း လႈပ္ႏိုးလိုက္ေတာ႔ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ႔ <span style="font-weight: bold;">ပိေတာက္ပင္အိုႀကီး</span> လန္႔ကာ ျဖန္႔ကာ နားႏွစ္ဖက္ကို ပိတ္ထားလိုက္ေတာ႔တယ္။<br /><br /><span style="color: #000099;">“အလိုေလေလ နံနက္လင္းမယ္ မႀကံေသးဘူး ဆူညံသံေတြက စ ေနပါေပါ႔လား..”</span><br /><br />ပတ္ဝန္းက်င္ကို ေဝ႔ဝိုက္ၾကည့္မိေတာ႔ လမ္းမႀကီးေပၚမွာ ကားေတြ တတီတီနဲ႔။ လမ္းေဘး ဝဲယာမွာလည္း ေၾကာ္ျငာမ႑ပ္ႀကီးေတြ ဟီးလို႔။ ေရပက္မယ္႔ မ႑ပ္ေပါက္စေလးေတြကလည္း ေဘးခ်င္းကပ္၊ မွက္ႏွာခ်င္းဆိုင္၊ မ်က္ေစာင္းထိုး၊ ဖင္ခ်င္းေပါက္ ႁပြပ္သိပ္လို႔..။ စင္ေပၚမွာလည္း ခုန္ေပါက္သီဆိုၾကေတာ႔မယ္႔ ေခတ္လြန္ ကေလးငယ္ေတြ.. လန္လို႔ ပ်ံလို႔။ DJ အသြားနဲ႔ Hip Hop သီခ်င္းသံေတြက စစ္ပြဲတစ္ခု က်င္းပေတာ႔မလိုလို တဝုန္းဝုန္းနဲ႔။ လမ္းတဖက္ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ယိမ္းထိုး ျမဴးႂကြေနတာကေတာ႔ မေန႔တေန႔ကမွ အ႐ြယ္ေရာက္လာတဲ႔ <span style="font-weight: bold;">ပိေတာက္ပင္ပ်ိဳ</span>..။<br /><br />ပိေတာက္ပင္ပ်ိဳရဲ႕ ခပ္လန္လန္ဒီဇိုင္းက အပီကဲေတာ႔မယ္႔ပံု။ ေလအေဝ႔မွာ ယိမ္းကာ ႏြဲ႕ကာနဲ႔ ခုန္ေတာ႔မလို ေပါက္ေတာ႔မလို ျမဴးႂကြေနတယ္။ ပိေတာက္ပင္အိုႀကီးက ပိေတာက္ပင္ပ်ိဳေလးကို ၾကည့္ရင္း သက္ျပင္းခ်ကာ <span style="font-style: italic;">“ဒီ ပိေတာက္ပင္ေလး သႀကၤန္ရဲ႕ အႏွစ္သာရအမွန္ေတြကို မသိ႐ွာပါလား”</span> လို႔ ေတြးေနမိေတာ႔တယ္။<br /><br />အဲ႔ဒီလို ေတြးေနတုန္းမွာပဲ ပိေတာက္ပင္ပ်ိဳေလးက လမ္းတဖက္ကေန လွမ္းၿပီးႏႈတ္ဆက္ လာပါေတာ႔တယ္..<br /><br /><span style="color: #6600cc;">“Yo.. Yo... ဖိုးဖိုးပိေတာက္ပင္ႀကီး... ေမာနင္းဗ်ာ ဟက္ပီးသႀကၤန္..”</span><br /><span style="color: #000099;">“ေဟ.. ေအ႔.. ပိေတာက္ပင္ေလး... မဂၤလာနံနက္ခင္းပါကြယ္..”</span><br /><br /><span style="color: #6600cc;">“ဖိုးဖိုးပိေတာက္ႀကီးေရ ဒီလမ္းက ခါတိုင္းႏွစ္ထက္ စည္မယ္႔ အထာပဲဗ်.. မ႑ပ္ေတြကလည္း ေရလည္ လန္းတယ္.. DJ ေတြကလည္း ဆြဲသလား မေမးနဲ႔.. ခဏေနဆို Rapper ေတြ အပီၿဖဲေတာ႔မယ္..”</span><br /><br />ပိေတာက္ပင္အိုႀကီးက စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ေခါင္းခါရင္း..<br /><span style="color: #000099;">“ပိေတာက္ပင္ေလးရယ္.. ဖိုးဖိုးေတာ႔ မေနတတ္ပါဘူးကြာ နားေတြလည္း ၿငီး.. မ်က္ေစ႔ေတြလည္း ႐ႈပ္ပါတယ္.. ေခါင္းေတြလည္း ကိုက္လာတယ္.. ဒီအသံေတြ နားမယဥ္ပါဘူးကြာ.. သႀကၤန္ဒိုးေလးနဲ႔ ျမန္မာဆန္ဆန္ သႀကၤန္ေတြကိုပဲ သတိရမိတယ္..”</span><br /><br /><span style="color: #6600cc;">“ဖိုးဖိုးႀကီးကလည္းဗ်ာ Date Out လိုက္တာ.. သႀကၤန္ဆိုတာ ဒီလို ျမဴးေနမွ မိုက္တာေပါ႔ဗ်..”</span><br /><br /><span style="color: #000099;">“ပိေတာက္ေလးရယ္.. မင္းက ေ႐ွးက သႀကၤန္ေတြကို မီမွ မမီခဲ႔တာ.. မင္းတို႔ DJ ေတြ ျမဴးတာေလာက္ေတာ႔ သႀကၤန္ဒိုးက ထိုင္ (ရီ) ရယ္တယ္ကြ.. ဒို႔ ဒိုးသံၾကားရင္ကို ဘယ္သူမဆို အလိုလို ယိမ္းကြက္ လိုက္ကၿပီးသားပဲ.. စည္းခ်က္ညီညီ လက္ခုပ္လိုက္ၿပီးသားပဲကြ.. မင္းတို႔ အသံေတြကေတာ႔ ၾကားတာနဲ႔ နားကြဲမတတ္ပဲ.. ဖိုးဖိုးကေတာ႔ သႀကၤန္မွာ ဒီအသံေတြ လႊမ္းမိုးလာတာ ႀကိဳက္ကို မႀကိဳက္ဘူး..”</span><br /><br /><span style="color: #6600cc;">“ဖိုးဖိုးႀကီး.. ေဝးသြားၿပီဗ်ာ အေဝးႀကီးမွာ က်န္ခဲ႔ၿပီ.. အသစ္ဗ် ဒါေတြက အသစ္ေတြ..”</span><br />ပိေတာက္ပင္ပ်ိဳေလးက ေျပာေျပာဆိုဆိုနဲ႔ ဦးထုပ္ကို ေျပာင္းျပန္လည့္ ေနာက္ျပန္ေစာင္းရင္း တစ္ပင္လံုး ရမ္းခါသြားေအာင္ လႈပ္ရမ္းေနေတာ႔တယ္..။<br /><br />အခ်ိန္ကလည္း ေနပြင့္လာၿပီမို႔ သႀကၤန္ေပ်ာ္ေတြ ကားကိုယ္စီနဲ႔ ေရာက္လာလိုက္ၾကတာ လမ္းတစ္ခုလံုး ျပည့္သိပ္သြားတဲ႔ အထိပါပဲ..။ ကားတန္းႀကီးနဲ႔ ေခတ္ဆန္ဆန္ လူသားေတြ ေအာ္သံ ဟစ္သံေတြ ဆူညံစြာ အသက္ဝင္လာတယ္။<br /><span style="font-style: italic;">ပိေတာက္ပင္အိုႀကီး အတြက္ေတာ႔ ခုေခတ္သႀကၤန္ဆိုတာ င႐ုပ္သီး ထည့္ထားတဲ႔ မံု႔လံုးေရေပၚလို စပ္ဖ်ဥ္းဖ်ဥ္း..</span>။<br /><br />ေရာင္စံုေၾကာ္ျငာ မ႑ပ္ေသးေသး ေတြကလည္း ေရပက္မလို႔တဲ႔ ေရလာဖို႔ ေစာင့္ေနၾကတာ ပိုက္တန္းလန္းနဲ႔..။ မ႑ပ္ တစ္ခုနဲ႔ တစ္ခုကေတာ႔ ငါးစိမ္းသည္မ ႏွစ္ေယာက္ အျပန္အလွန္ ရန္ျဖစ္ေနသလို သူေအာ္ ငါေအာ္နဲ႔ Rap သီခ်င္းေတြ အၿပိဳင္ကို ေအာ္ေနၾကေတာ႔တယ္..။ တပ္ဆင္ထားတဲ႔ စက္ေတြကလည္း မနည္းမေနာ.. အသံေတြကလည္း ဆူညံေပါက္ကြဲလို႔..။ Rapper ေတြ ဆိုေနတဲ႔ သီခ်င္းေတြကလည္း သႀကၤန္နဲ႔ မဆိုင္တဲ႔ ဝူးဝူးဝါးဝါး ေအာ္သံေတြ.. မပီမသ ဆဲသံေတြ..။ စတိုင္ခပ္႐ိုင္း႐ိုင္းနဲ႔ ရန္ျဖစ္ေနသလိုလို..။ သတ္ေတာ႔မလို ျဖတ္ေတာ႔မလို..။<br /><br /><span style="color: #000099;">“ေတြ႕လားကြ ပိေတာက္ပင္ေလး ဟိုစင္ေပၚမွာ မင္းေျပာတဲ႔ Rapper ေတြဆိုလား ဘာဆိုလား.. ခုန္ေပါက္ ေအာ္ဟစ္ေနၾကတာ လူ႐ိုင္းေတြလိုလိုပဲ ျမန္မာယဥ္ေက်းမႈနဲ႔ မညီေတာ႔ပါလား..”</span><br /><br /><span style="color: #6600cc;">“ဖိုးဖိုးႀကီးကလည္း ျမန္မာဆန္ဖို႔ မလိုေတာ႔ဘူးေလဗ်ာ ကမၻာဆန္ဖို႔ လိုေနၿပီဗ်.. ဂလိုဗယ္လိုက္ေဇး႐ွင္းဆိုတာ ဖိုးဖိုးႀကီး မၾကာဖူးဘူးထင္တယ္..”</span><br /><br /><span style="color: #000099;">“ဟ.. ကေလးရ... ျမန္မာ မဆန္ေတာ႔ရင္ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ျမန္မာ႔ယဥ္ေက်းမႈဆိုတာ ေပ်ာက္သြားမွာေပါ႔ကြ.. ကုိယ္႔ ယဥ္ေက်းမႈ ကိုယ္႔ဖာသာ ထိန္းမွ ရမွာကြ.. ယဥ္ေက်းမႈေပ်ာက္ရင္ လူမ်ိဳးပါေပ်ာက္မယ္ဆိုလား ဘာဆိုလား ၾကားဖူးတာပဲ.. ခုေတာ႔ ကိုယ္႔အလွ ကိုယ္ဖ်က္ေနၾကတာ.. အားလံုး ဖ်က္စီးေနၾကတာပဲ.. ဒို႔ ၿမိဳ႕မၿငိမ္း သီခ်င္းလည္း ၾကည့္ေလ ဒီေကာင္ေတြ လုပ္မွ မူရင္း အရသာပ်က္ကုန္တယ္.. သႀကၤန္သီခ်င္းမွ ဟုတ္ရဲ႕လားလို႔ မနည္းကို နားေထာင္ေနရတယ္ကြာ.. ဆရာၿငိမ္းမ်ား ျပန္ၾကားရင္ နားရင္းထ႐ိုက္ခ်င္မလား မသိ..”</span><br /><br /><span style="color: #6600cc;">“ဖိုးဖိုးႀကီး.. မလုပ္နဲ႔ေနာ္ ဒီေကာင္ေတြ ဆရာေတြေနာ္.. ေတာ႔ကီေတြက လန္ထြက္ေနတာပဲ.. ဒီေကာင္ေတြေ႐ွ႕မွာ ကိုးယိုးကားယား သြားမလုပ္နဲ႔ သီခ်င္းျဖစ္သြားမယ္..”</span><br /><br /><span style="color: #000099;">“ေအးပါကြာ ယံုပါတယ္.. ပါးစပ္ထဲေတြ႕ရာ ကဗ်ာ႐ြတ္သလို ကာရန္ေလးခ်ိတ္ၿပီး ႐ြတ္တာနဲ႔ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ျဖစ္တဲ႔ ပညာက ေလးစားစရာပါပဲ.. တကယ္ေတာ႔ ဒီေကာင္ေတြက သီခ်င္း မဆိုရဘူးကြ သံခ်ပ္ထိုးသင့္တာ.. ေခတ္ကို သေရာ္ၿပီး အျဖစ္မွန္ေတြကို သံခ်ပ္ထိုးရမွာ.. ခုေတာ႔ကြာ </span><span style="color: #000099;">အထင္ကရ ဂႏၲဝင္သီခ်င္းေတြကို ပံုပ်က္ပန္းပ်က္ ဖ်က္လိုဖ်က္စီး လုပ္တာမ်ိဳးေတြ ေတြ႕ရတာေတာ႔ စိတ္ပ်က္စရာပဲ..</span><span style="color: #000099;">”</span><br /><br /><span style="color: #6600cc;">“ဖိုးဖိုးႀကီး.. ဖိုးဖိုး မႀကိဳက္ရင္လည္း မေဝဖန္နဲ႔ဗ်ာ.. ဒီေကာင္ေတြ ၾကားရင္ ဖိုးဖိုးႀကီးကို ဝိုင္းဖဲ႔လိမ္႔မယ္.. က်ေနာ္ကေတာ႔ ခိုက္တယ္ဗ်ာ.. ဒီေကာင္ေတြကို ေလးစားတယ္ဗ်ာ... ဒီဘဲေတြ ေရလည္ ဒြန္းး တယ္..”</span><br /><br />သႀကၤန္က အ႐ွိန္ရလာတဲ႔ အရက္သမား တစ္ေယာက္လို.. မူးမူး႐ူး႐ူးနဲ႔ ဆူညံေနေတာ႔တယ္..။<br /><br /><span style="color: #000099;">“ေဟ႔ေဟ႔ ပိေတာက္ပင္ေလး ဟိုမွာ ၾကည့္စမ္းကြ ခ်ာတိတ္မေလးေတြ ကဲေနလိုက္ၾကတာ.. ဆိုးပါ႔ကြာ..”</span><br /><br /><span style="color: #6600cc;">“ေရ႕ေရး... ယို႔ယိုး... ဟုတ္တယ္ ဖိုးဖိုး.. ဟိုဘက္ စင္ေပၚမွာလည္း ေကာင္မေလးေတြ အမ်ားႀကီးဗ် လန္းလိုက္တာ..”</span><br /><br /><span style="color: #000099;">“မင္း ေျပာေျပာေနတဲ႔ “လန္းတယ္.. လန္းတယ္” ဆိုတာ ဘာလဲကြ.. ဖိုးဖိုးေတြ႕တာေတာ႔ “လန္” ေတာ႔မလိုလိုဟာေတြပဲ ေတြ႕ပါလား..”</span><br /><br /><span style="color: #6600cc;">“ဖိုးဖိုး ကလည္း Out ျပန္ၿပီဗ်ာ အဲ႔လို လန္ေတာ႔မလိုကိုက လန္းတာဗ်ာ ဟဲဟဲဟဲ..”</span><br /><br />ပိေတာက္ပင္အိုႀကီးက မ်က္မွန္ကို ပင့္တင္ကာ ပါးစပ္အေဟာင္းသားနဲ႔ အလန္းေလးေတြကို ၾကည့္ရင္း..<br /><br /><span style="color: #000099;">“ဟ.. ပိေတာက္ပင္ေလးရ မင္းဟာက သႀကၤန္ပြဲလုပ္မွာလား ႏိုက္ကလပ္ေတြ စင္ေပၚ တင္လာတာလားကြ.. ေဟ.. တစ္ႏွစ္ထက္ တစ္ႏွစ္ ပိုပို ပ်က္လာလိုက္တာ ေနာက္သိပ္မၾကာခင္ ႏွစ္ေတြဆို အဝတ္အစားမွ ဝတ္ၾကေတာ႔ပါ႔မလား..”</span><br /><br /><span style="color: #6600cc;">“ဖိုးဖိုးရာ.. ဘာလို႔ ဒီနားမွာ လာေပါက္တာလဲဗ်ာ တကယ္ဆို ဖိုးဖိုးက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းထဲမွာ ေပါက္ရမယ္႔ ပိေတာက္ပင္ႀကီး..”</span><br /><br /><span style="color: #000099;">“ဟေကာင္ရ.. မင္းက မေန႕တစ္ေန႔ကမွ ေပါက္လာတဲ႔ေကာင္.. ဖိုးဖိုးက ဒီေနရာမွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာရပ္ေနတာကြ.. ဖိုးဖိုးက သႀကၤန္နဲ႔ ယွဥ္တြဲၿပီးေနေနတာ.. သႀကၤန္ေရာက္တိုင္း ပိေတာက္ေတြ လိႈင္လိႈင္ ပြင့္ေပးေနက်ကြ.. သႀကၤန္ေတြကိုလည္း ႏွစ္တိုင္း ေတြ႕ေနရတယ္.. လြန္ခဲ႔တဲ႔ ႏွစ္ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာကဆို ဒီေနရာက မ႑ပ္ေတြက ဒီလိုမွ မဟုတ္တာကြ.. သႀကၤန္ဒိုးေတြနဲ႔ တူးပို႔တူးပို႔နဲ႔ ယိမ္းသမေတြရဲ႕ ျမဴးႂကြတဲ႔ သႀကၤန္ယိမ္းေတြနဲ႔ကြ.. ယိမ္းသမေတြကလည္း ပိေတာက္ပန္းေတြနဲ႔ လန္းဆန္းတက္ႂကြေနၾကတာကြ.. </span><span style="color: #000099;">ယိမ္းသမေတြရဲ႕ သႀကၤန္ယိမ္းကလည္း ကခ်ိဳးကကြက္ေတြနဲ႔ ျမန္မာဆန္တယ္ကြ.. ခုေခတ္လို သႀကၤန္သီခ်င္း DJ ေရာထားတဲ႔ ဆတ္စလူးယိမ္းေတြ မဟုတ္ဘူး.. </span><span style="color: #000099;">သႀကၤန္ေပ်ာ္ေတြကလည္း ယဥ္ေက်းတယ္ကြ.. ေအာ္ဟစ္ဆဲဆိုသံေတြ မၾကားရဘူးကြ.. ဝတ္စားၾကတာလည္း ယဥ္ေက်းမႈနဲ႔ ကိုက္ညီတယ္ကြ.. ခုေခတ္လို ဖင္ေပၚေခါင္းေပၚ မဟုတ္ဘူးကြ..”</span><br /><br /><span style="color: #6600cc;">“ဖိုးဖိုးေျပာတဲ႔ ဆပ္စလူး ယိမ္းေတြကမွ တုန္တုန္တုန္တုန္နဲ႔ မိုက္တာဗ်.. ဟဲဟဲ.. ေ႐ွးက သႀကၤန္ကကြက္ေတြက ႐ိုးပါၿပီဗ်ာ မလန္းေတာ႔ဘူး.. ေနာက္ ေကာင္မေလးေတြ ဝတ္တာေတြ ဘာညာကြိကြ ေပၚတာေတြကလည္း နည္းနည္းပါးပါး ေပၚမွ လန္းမွာေပါ႔ဗ်.. ဒါမွလည္း သူတို႔ကို လူေတြၾကည့္မယ္.. စိတ္ဝင္စားမယ္ေလ.. က်ေနာ္ကေတာ႔ ႀကံဳတုန္း ႐ွိဴးမွာပဲ..”</span><br /><br /><span style="color: #000099;">“ဟ.. ၾကည့္စမ္းပါဦးကြ မင္းဟာလား နည္းနည္းပါးပါးေပၚတာ... ဟိုမွာေတြ႕လား ဟိုေကာင္မေလးဆို စြပ္က်ယ္ပြပြ ဝတ္ထားတာ ခုန္လိုက္ရင္ ထြက္က်ေတာ႔မလိုပဲ.. ဟိုမွာလည္းေတြ႕လား ေဘာင္းဘီခ်က္ျပဳတ္က ဗိုက္သား တျပင္လံုး႐ွင္းေနတာ.. ခ်က္မွာေတာင္ သံကြင္း တပ္ထားေသးတယ္.. ခ်က္ျပဳတ္က ဒီထက္ထပ္ျပဳတ္ရင္ မေတြးရဲဘူး.. ဟိုစင္ေပၚမွာလည္း ေနာက္တစ္ေယာက္.. ၾကည့္စမ္းကြာ.. စကပ္တိုတိုဝတ္ထားတာမ်ား တစ္ထြာမွ ႐ွိရဲ႕လားကြ.. ခုန္လိုက္ေပါက္လိုက္.. ကုန္းလိုက္ ကြလိုက္နဲ႔.. စင္ေအာက္ကလူေတြ ပါးစပ္အေဟာင္းသား ျဖစ္ကုန္တာဆန္းလို႔လား.. ၾကည့္စမ္းပါဦး.. ဟိုခ်ာတိတ္နဲ႔ ဟိုကေလးမလည္း ဖက္ေန.. နမ္းေနလိုက္က်တာ လူျမင္ကြင္းကြာ သူတို႔မို႔ မ႐ွက္တယ္.. စိတ္ပ်က္ပါတယ္ကြာ ေခတ္ကာလ ကေလးေတြ သႀကၤန္ကို ဖ်က္စီးေနလိုက္က်တာ..”</span><br /><br /><span style="color: #6600cc;">“ဖိုဖိုး ကလည္းဗ်ာ... နားအေဟာင္းႀကီးနဲ႔ မနားေထာင္နဲ႔.. မ်က္ေစ႔ အေဟာင္းႀကီးနဲ႔ မၾကည့္နဲ႔ ေလဗ်ာ ေခတ္နဲ႔အညီ ျမင္လိုက္စမ္းပါ.. က်ေနာ္ကေတာ႔ ခုလို သႀကၤန္ကို ႀကိဳက္တယ္ဗ်ာ..”</span><br /><br /><span style="color: #000099;">“မင္းက ဒီသႀကၤန္ေလာက္ပဲ ျမင္ဖူးလို႔ ဒီသႀကၤန္ကိုပဲ ႀကိဳက္မွာေပါ႔ကြ.. မင္းအ႐ြယ္ ဖိုးဖိုးခပ္ငယ္ငယ္က သႀကၤန္မယ္ေတြက ခုေခတ္လို မဟုတ္ဘူးကြ.. ဝတ္ထားတာလည္း လံုၿခံဳတယ္ကြ.. ဗမာအက်ႌရင္ဖံုးလည္ေထာင္နဲ႔.. ခ်ည္လံုခ်ည္ ခပ္ထူထူနဲ႔.. သနပ္ခါး ပါးကြက္နဲ႔ ဆံ႐ွည္ေတြကို က်စ္ထားတဲ႔ က်စ္ဆံၿမီး ခပ္ေခြေခြ ဆံထံုးနဲ႔.. ေနာက္.. အဲ႔ဒီေခတ္ေတြက မိန္းမပ်ိဳေတြက ဒို႔ ပိေတာက္ပန္းေတြကို သိပ္တန္ဘိုးထားတာကြ.. ေခါင္းတစ္ခုလံုးမွာလည္း ပိေတာက္ပန္းေတြ ေဝလို႔ကြ.. ယဥ္ယဥ္ေလးေတြကြာ ျမင္သူေငးေလာက္တဲ႔ မဟာဆန္တဲ႔ အလွမ်ိဳးေတြကြ.. ဝတ္ထားတာ လံုၿခံဳတာမွ မင္းျမင္ခ်င္ရင္ေတာင္ ျမင္လို႔ မရဘူးကြာ.. ဗိုက္သား.. ရင္သား မေျပာနဲ႔ လည္ပင္းသားေလးေတာင္ မျမင္ရဘူး.. အဲ႔ေလာက္ ျမန္မာဆန္တာကြ.. ခုေခတ္လို အတင္း မျမင္ ျမင္ေအာင္.. မၾကည့္ ၾကည့္ေအာင္ ေဖာ္ေန ျပေနတာမ်ိဳး မဟုတ္ဘူးကြ.. ခုေခတ္ကေတာ႔ကြာ မေျပာခ်င္ေတာ႔ပါဘူး..”</span><br /><br /><span style="color: #6600cc;">“ဖိုးဖိုးကလည္းဗ်ာ အဲ႔လိုေတြ ဝတ္ထားရင္ ဘယ္လြတ္လပ္မလဲဗ်.. သနပ္ခါးေတြ လိမ္းရင္လည္း ပ်က္သြားမွာေပါ႔..”</span><br /><br /><span style="color: #000099;">“ဒို႔ အရင္က သႀကၤန္ေတြက ႐ိုးရာနဲ႔ ညီတယ္ကြ ယဥ္ေက်းတယ္.. ေရေလာင္းရင္ေတာင္ ခြင့္ေတာင္းၿပီးမွ ေလာင္းတာကြ.. သနပ္ခါး ပ်က္ေလာက္ေအာင္ ေလာင္းတာမ်ိဳးေတြ ခပ္႐ွား႐ွားပဲ.. ခု မင္းတို႔ေခတ္မ်ား မီးသတ္ပိုက္နဲ႔ ထိုးတာတဲ႔ မိန္းကေလးေတြကိုကြာ တကယ္႔ေနရာေတြထိုးတာ လုပ္သင့္သလား ျဖစ္သင့္သလားကြာ... ႏွမခ်င္းမစာမနာ.. ဟိုဟာမေလးေတြကလည္း မထိုးထိုးေအာင္ ဝတ္ထားေတာ႔ ထိုးၾကေရာေပါ႔..”</span><br /><br /><span style="color: #6600cc;">“ဖိုးဖိုးေျပာတဲ႔ က်စ္ဆံၿမီးကေတာ႔ ခုေခတ္လည္း က်စ္ၾကတာပဲေလ.. ဟိုမွာ ၾကည့္ပါလား ဟိုေကာင္မေလး က်စ္ဆံၿမီး က်စ္ထားတယ္..”</span></div><div style="text-align: justify;">ပိေတာက္ပင္ကေလးက လက္ညိဳးတထိုးထိုးနဲ႔ ဂ်စ္ကားေဘာနက္ေပၚတက္ကာ ေအာက္တစ္ပိုင္းလံုး ျပဳတ္ထြက္မတတ္ လႈပ္ခါရမ္းေနတဲ႔ နီေၾကာင္ေၾကာင္ က်စ္ဆံၿမီး႐ွည္ အလန္မေလးကို ျပျပန္တယ္..</div><div style="text-align: justify;"><br /><span style="color: #000099;">“ဟေကာင္ရ အဲ႔ဒါ ျမန္မာ က်စ္ဆံၿမီး မဟုတ္ဘူးကြ.. အာဖရိကအၿမီးေတြ.. ဘယ္႔နယ္ကြာ.. မဟူရာဆံႏြယ္ နက္ေမွာင္ေမွာင္ကို အေရာင္ေတြဆိုး.. ဖြတ္ၿမီးေတြ ထိုးၿပီး အလွဆင္ၾကတယ္လို႔.. ၾကည့္စမ္း.. လႈပ္ေနရမ္းေနလိုက္တာလည္း တစ္ကိုယ္လံုး ျပဳတ္ပ်က္ထြက္ေတာ႔မလိုပဲ.. ဟိုမွာလည္းၾကည့္.. ခ်ာတိတ္ေတြ ဆံပင္ေတြ အေရာင္ဆိုးထားတာ ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္ေတြနဲ႔ လမ္းသရဲေတြလိုလို ၿဂိဳလ္သားေတြလိုလို.. သ႐ုပ္ပ်က္ပါ႔ကြာ..”</span><br /><br />အဲ႔ဒီအခ်ိန္မွာပဲ လူအုပ္ထဲ ေျပးၾကလႊားၾက ေက်ာ္ၾကခြၾကနဲ႔...<br /><br /><span style="color: #6600cc;">“ဟား... ဖိုးဖိုး ဟိုမွာ လူေတြ စု႐ံုးစု႐ံုးနဲ႔ ရန္ျဖစ္ကုန္ၿပီထင္တယ္..”</span><br /><br /><span style="color: #000099;">“ေအ... သႀကၤန္မွာ စိတ္ပ်က္တာ အဲ႔ဒါလည္း ပါတယ္ကြ.. ဘာမွန္း မသိဘူး.. အဲ႔ဒီအရည္ေတြေသာက္ ၿပီးရင္ လူမွန္းမသိ သူမွန္းမသိ.. မူးၿပီးရမ္း.. ဘာမဟုတ္တဲ႔ ကိစၥေလးနဲ႔ ရန္ေတြျဖစ္ ထိုးၾကႀကိတ္ၾကနဲ႔.. ျမန္မာ အခ်င္းခ်င္းကြာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ႏွစ္သစ္ကူးေနၾကတာ.. ႏွစ္ေဟာင္းက အညစ္အေၾကးေတြ အတာေရနဲ႔ ေဆးေၾကာၿပီး ႏွစ္သစ္ကို စိတ္သစ္လူသစ္နဲ႔ သြားဖို႔ ျပင္ၾကရမွာ ခုေတာ႔ ေဆာ္ပေလာ္တီးေနၾကတယ္.. ကြဲၾကၿပဲၾကနဲ႔ ကားေတြတိုက္.. ဆိုက္ကယ္ေတြတိုက္ အနိ႒ာ႐ံုေတြနဲ႔ ႏွစ္သစ္ကူးတယ္ ျဖစ္သင့္သလား.. ဒို႔ျမန္မာေတြ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ အေတာ္နည္းကုန္ၾကၿပီထင္တယ္ကြ.. သည္းခံစိတ္ေတြ ခြင့္လႊတ္စိတ္ေတြ မ႐ွိၾကေတာ႔ဘူး.. ထစ္ကနဲဆို လက္က ပါခ်င္ၾကၿပီ.. ခက္ပါတယ္ကြာ..”</span><br /><br />ပိေတာက္ပင္အိုႀကီး စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႔ ေခါင္းခါရမ္းလိုက္တယ္..<br /><br /><span style="color: #6600cc;">“က်ေနာ္က ရန္ပြဲဆိုလို႔ လက္ခုပ္တီးၿပီး အားေပးမလို႔.. ဖိုးဖိုး ေျပာသလိုဆိုရင္ ရန္ျဖစ္တာ ဘယ္ေကာင္းမလဲေနာ္.. အခ်င္းခ်င္း ေမတၱာထားၿပီး ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ေနသင့္တာေပါ႔..”</span><br /><br /><span style="color: #000099;">“ဒါေပါ႔.. ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ေနသင့္တယ္.. လွပတဲ႔ သႀကၤန္ႏွစ္ကူးကို အလွပဆံုး ျဖစ္ေအာင္ ဖန္တီးသင့္တယ္.. စိတ္ပ်က္စရာ သႀကၤန္ေတြဆုိရင္ ဖိုးဖိုးလည္း ပိေတာက္ပန္းေတြ မပြင့္ေပးခ်င္ေတာ႔ဘူး..”</span><br /><br /><span style="color: #6600cc;">“မပြင့္လို႔ေတာ႔ ဘယ္ျဖစ္မလဲ ဖိုးဖိုးရဲ႕ က်ေနာ္တို႔ ပိေတာက္ပန္းဆိုတာ အတာႏွစ္ကူးမွာ မ႐ွိမျဖစ္ေတြပဲ..”</span><br /><br /><span style="color: #000099;">“ေသခ်ာတာေပါ႔ ပိေတာက္ကေလးရဲ႕ သႀကၤန္ဆိုတာ ဒို႔ ပိေတာက္ေတြရဲ႕ ေမြးေန႔ပြဲလိုပဲကြ.. ဒို႔ကလည္း အလွပဆံုး ပြင့္ၾကမယ္.. အေမႊးပ်ံ႕ဆံုး အနံ႔ေတြေပးမယ္.. ဒို႔ကိုလည္း လူေတြက ခူးၿပီး ပန္ၾကမယ္.. အလွဆင္ၾကမယ္.. ဒို႔အေၾကာင္း သီခ်င္းေတြ ဆိုၾကမယ္.. ဒို႔အေၾကာင္း ကဗ်ာေတြ ေရးၾကမယ္.. ခ်စ္သူေတြကို လက္ေဆာင္ ေပးၾကတယ္.. ဘယ္ေလာက္ ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းလဲ..”</span><br /><br /><span style="color: #6600cc;">“ဟုတ္တယ္ေနာ္ ဖိုးဖိုး.. က်ေနာ္လည္း က်ေနာ္႔ ပန္းေတြကို သူမ်ားေတြ ခူးၿပီးပန္ရင္ သိပ္ေပ်ာ္တာပဲ.. ”</span><br /><br />ပိေတာက္ပင္အိုႀကီးက ပိေတာက္ပင္ပ်ိဳေလးကို ၾကည့္ရင္း ၿပံဳးလိုက္တယ္..<br /><br /><span style="color: #000099;">“မင္းရဲ႕ ပန္းေတြကို မင္းက ပန္ေစခ်င္တာေတာ႔ ဟုတ္ပါၿပီ.. အခု ေခတ္ကာလ ေကာင္မေလးေတြ.. မင္းေျပာတဲ႔ မင္းရဲ႕ အလန္းေလးေတြက မင္းကို ပန္ၾကလို႔လား မင္းကို ဂ႐ုစိုက္ၾကလို႔လား..”</span><br /><br />ပိေတာက္ပင္ပ်ိဳေလး မ်က္လံုးေလး ကလယ္ကလယ္နဲ႔<br /><br /><span style="color: #6600cc;">“အင္း ဖိုးဖိုး သူတို႔ က်ေနာ္႔ကို မပန္ၾကဘူး..”</span><br /><br /><span style="color: #000099;">“ေအးကြ ပိေတာက္ပန္းဆိုတာ အခူးခံရမွ.. ပန္ခံရမွ.. တန္ဖိုး ပို႐ွိတာကြ.. မင္းက ႀကိဳက္ပါတယ္ လွပါတယ္ ဆိုတဲ႔ ေခတ္ဆန္ဆန္ ဟာမေလးေတြက မင္းကို ပန္မွာ မဟုတ္ဘူးကြ.. ပန္တယ္ဆိုရင္လည္း မင္း သူတို႔ ေခါင္းေပၚမွာ လွမွာ မဟုတ္ဘူးကြ.. ပိေတာက္ပန္းဆိုတာ ျမန္မာဆန္ဆန္ ဝတ္စားထားတဲ႔ ျမန္မာမိန္းကေလးေတြနဲ႔မွ လွပတင့္တယ္မွာ.. တန္ဖိုး႐ွိမွာကြ.. မင္းကြာ... အခု ဟိုစင္ေပၚက ေရပက္ေနတဲ႔ အလန္းမေလးေတြ ၾကားထဲမွာ ျမန္မာဆန္ဆန္ ႐ိုး႐ိုးယဥ္ယဥ္ေလး ဝတ္ထားတဲ႔ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္က ပိေတာက္ပန္းေတြ ေဝေနေအာင္ ပန္ထားမယ္ဆိုရင္.. ၿပီးေတာ႔ အဲ႔ဒီ ဟိုေပၚဒီေပၚ ေခတ္လြန္မေလးေတြနဲ႔ ေရာေနမယ္ဆိုရင္.. ဘယ္သူ ထင္ေပၚမယ္ထင္သလဲ... ဘယ္သူ ပိုလွမယ္ ထင္သလဲ.. မင္းစကားနဲ႔ေျပာရင္.. ဘယ္သူ ပိုလန္းမယ္ ထင္သလဲ..”</span><br /><br /><span style="color: #6600cc;">“ဟုတ္တယ္ ဖိုးဖိုး က်ေနာ္ သေဘာေပါက္ၿပီ.. က်ေနာ္တို႔ ပိေတာက္ရဲ႕ တန္ဖိုးကိုလည္း သိၿပီ.. ျမန္မာ႔ဂီတနဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈ ဆိုတာကိုလည္း က်ေနာ္ သေဘာေပါက္ၿပီ... ႐ိုးရာယဥ္ေက်းမႈကို မေပ်ာက္ပ်က္ေအာင္ ထိန္းသင့္တာလည္း က်ေနာ္ နားလည္ပါၿပီ.. ဘယ္အရာမဆို ေခတ္မီတာ ေကာင္းေပမယ္႔.. အရမ္းေခတ္လြန္သြားရင္.. ယဥ္ေက်းမႈေတြ ေပ်ာက္သြားႏိုင္တယ္ ဆိုတာ က်ေနာ္ သေဘာေပါက္ၿပီ..”</span><br /><br /><span style="color: #000099;">“ဒါပဲေပါ႔ကြာ.. ဒါေတြကို မင္းတို႔လို ေခတ္လူငယ္ေတြ သိမွ ျဖစ္မယ္.. ဒို႔မွာ ကိုယ္ပိုင္ယဥ္ေက်းမႈ ႐ွိတယ္ဆိုတာ သိမွ ျဖစ္မယ္.. ဒို႔ယဥ္ေက်းမႈက ဟိုး.. ေ႐ွးေခတ္အဆက္ဆက္တည္းက ပံုစံတက် ႐ွိခဲ႔ၿပီးသားပဲ.. ဒါေတြကို ဆက္လက္ထိန္းသိမ္းရမွာက မင္းတို႔ တာဝန္ပဲေလ.. အသစ္အဆန္းေတြ.. တိုင္းတပါးက ယဥ္ေက်းမႈေတြကို တုပၿပီး ကိုယ္႔ယဥ္ေက်းမႈကို အေရာင္ဆိုးလိုက္ေတာ႔ နဂို႐ွိၿပီးသား လွပမႈေတြ ေပ်ာက္ကုန္ေရာေပါ႔ကြာ..”</span><br /><br /><span style="color: #6600cc;">“က်ေနာ္႔ ပိေတာက္ပန္းေတြ ျမန္မာမေလးေတြ ပန္ေအာင္ က်ေနာ္ ခါခ်လိုက္မယ္ ဖိုးဖိုး..”</span><br /><br /><span style="color: #000099;">“ေအးေအး... ေကာင္းတယ္ကြယ္... ဖိုးဖိုးလည္း ၾကားေနရတဲ႔ အသံေတြနဲ႔ ျမင္ေနရတာေတြေၾကာင့္ ဥပုဒ္လည္း က်ိဳးပါၿပီကြယ္..”</span><br /><br />ပိေတာက္ႏွစ္ပင္လံုး တဟားဟားနဲ႔ ရယ္လိုက္ၾကေတာ႔တယ္..<br /><br />အဲ႔ဒီအခ်ိန္မွာပဲ DJ သံေတြ Hip Hop သံေတြကိုထိုးေဖာက္ၿပီး ဘယ္ကဖြင့္လိုက္မွန္း မသိတဲ႔ မန္းေတာင္ရိပ္ခို သီခ်င္းက သႀကၤန္ဒိုးနဲ႔အတူ ခပ္ေဝးေဝးဆီက လႊင့္ပ်ံလာတယ္..။ ပိေတာက္အိုနဲ႔ ပိေတာက္ပ်ိဳ ႏွစ္ပင္လံုးလည္း သႀကၤန္သံစစ္စစ္နဲ႔အတူ ေလယူရာ ေဝ႔ယိမ္းႏြဲ႕ရင္း စည္းခ်က္ညီ လႈပ္ရမ္းကခုန္လိုက္ေတာ႔ ကိုယ္ေပၚက မိုးစက္ေလးေတြ ဖြာလႊင့္က်ဲ လမ္းတစ္ခုလံုး ပိေတာက္နံ႔ေတြ သင္းသြားေလေတာ႔တယ္..။<br /><br /><span style="color: #000099;">ႏွစ္သစ္မွာ႐ႊင္လန္းခ်မ္းေျမ႕ၾကပါေစ</span><br /><span style="color: #000099;">ခင္မင္ေလးစားခ်စ္ျခင္းအားျဖင့္</span><br /><br /><span style="color: #660000; font-weight: bold;">(ကိုရင္ေနာ္)</span><br /><br /><span style="color: #000099;">မွတ္ခ်က္။ ။ သႀကၤန္မွာ ကဲဖို႔ျပင္ေနၾကတဲ႔ ညီမငယ္တို႔ေရ.. ေခတ္ေတာ႔ မလြန္ၾကပါနဲ႔လားကြယ္.. သႀကၤန္ၿပီးရင္ အင္တာနက္ေပၚ ကိုယ္႔ဓါတ္ပံုေတြ ေရာက္ကုန္မွျဖင့္ ဟုတ္ေပ႔ ျဖစ္ေနမယ္..။ ျမန္မာမေလးေတြဆိုတာ ျမန္မာဆန္ဆန္ လွတာပဲ ေကာင္းပါတယ္ကြယ္..။ ဒီႏွစ္သႀကၤန္မွာ ျမန္မာဆန္ဆန္ေလး ဝတ္ၿပီး ပိေတာက္ပန္းေတြ ပန္ထားမယ္ဆိုရင္ ေသခ်ာေပါက္ လန္းမယ္ ဆိုတာ ေျပာရဲပါတယ္..။ ျမန္မာဆန္ဆန္ ယဥ္သူေလးကို မီးထြန္းၿပီး လိုက္႐ွာပါဦးမယ္..။ ေတြ႕ရင္လည္း ေျပာၾကပါ..။</span><br /><br /><span style="color: #000099;">က်ေနာ္ အပူကပ္လို႔ ပိုစ္႔အတြက္ ပံုဆြဲေပးတဲ႔ မပန္<span style="color: #660000;"> (</span></span><a href="http://pandora-and-pandora.blogspot.com/" style="color: #660000;">ပန္ဒိုရာ</a><span style="color: #000099;"><span style="color: #660000;">) </span>ကို အထူးပဲ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္..။</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4149570214000273546-1658688863783085067?l=www.koyinnawkhinlaynge.com' alt='' /></div>ကိုရင္ေနာ္ခင္ေလးငယ္http://www.blogger.com/profile/00527729002977133984noreply@blogger.com41tag:blogger.com,1999:blog-4149570214000273546.post-6216860115553420642010-03-30T11:32:00.015+08:002010-04-08T21:49:08.549+08:00<div style="text-align: justify;">ကၽြႏု္ပ္ ငရင္ေနာ္ အိမ္ျပန္ေရာက္ကတည္းက ထိုင္ရမလို၊ ထရမလိုႏွင့္ ေရာဂါထႂကြေနသည္။ ႏွစ္အေတာ္ၾကာ စြဲကပ္ခဲ႔ေသာ ေရာဂါႀကီးသည္လည္း မဟားဒယား ရင့္မာေနၿပီ။ ထိုေရာဂါစိတ္ျဖင့္ မစားခ်င္ မေသာက္ခ်င္ႏွင့္ သြားၿပီးရင္း သြားခ်င္ေနမိသည္။ ေရာဂါကလည္း ယားက်ိယားက်ိႏွင့္ အားမ႐ွိသလို ျဖစ္ေနသည္။ ေအးသလိုလို၊ ေႏြးသလိုလိုႏွင့္ ေကြးရင္းသာ ေတြးေတြးေနမိသည္။ ေတြးၿပီး ျပန္လွ်င္လည္း ခ်က္ခ်င္း ဖြင့္ခ်လိုက္ခ်င္ေသာ စိတ္ေၾကာင့္ အားမလိုအားမရ ျဖစ္ေနမိသည္။ ေရးလိုက္ရ၊ ဖတ္လိုက္ရမွ ေနသာထိုင္သာ ႐ွိသြားတတ္သည္။<br /><br />ဆိုေတာ႔ျဖင့္ ကၽြႏု္ပ္ခံစားေနရေသာ ေရာဂါအား စာဖတ္သူတို႔ ရိပ္မိေလာက္ၿပီ။ ေသခ်ာပါသည္ ကၽြႏု္ပ္၏ေရာဂါမွာ အျခားေတာ႔မဟုတ္ေပ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာကပင္ ကူးစက္ျပန္႔ပြားေနေသာ ဘေလာ႔ေရာဂါပင္ ျဖစ္ေတာ႔သည္။ ကၽြႏု္ပ္ဘေလာ႔ဂင္းခ်ိန္လည္း မနည္းေတာ႔ၿပီမို႔ ေရာဂါရင့္ေနသည္မွာ ဆန္းေတာ႔မဆန္းေပ။ အိမ္အျပင္မွာေတာ႔ ေဆးမွန္မွန္ေသာက္ရင္း ကုစားလို႔ ရေနသည္။ အိမ္တြင္း ျပန္ေရာက္ေတာ႔ အစစအရာရာ ႐ွားပါးေနသည္။ ခက္ခဲေနသည္။ အဝင္အထြက္ ခက္ေနသည္။ ျပင္ပကမၻာႀကီးႏွင့္ ကၽြႏု္ပ္ေနထိုင္ရာ ဘေလာ႔ေလာကႀကီးအား အဆက္အသြယ္ ျပတ္ေနသည္။ လွမ္း၍ မမွီ၊ ၾကည့္၍ မျမင္ႏွင့္ တံတိုင္းႀကီးကာထားသလို ျဖစ္ေနသည္။ ၿခံစည္း႐ိုးမွာ အေတာ္ျမင့္သည္။ ေနာက္ဆံုးေတာ႔ မထူးေတာ႔ၿပီ ကၽြႏု္ပ္လည္း ဝါသနာပါရာလုပ္ခ်င္သူမို႔ က်ီးၾကည့္ေၾကာင္ၾကည့္ႏွင့္ သူမ်ားေက်ာ္သလို ေက်ာ္ရင္းခြရင္း ေရာဂါကုေနရပါေတာ႔သည္။<br /><br />ဆိုက္ဘာကေဖး ဆိုေသာ ေနရာမ်ားလည္း လမ္းေဘး ဖုန္းဆိုင္လို မိႈလိုေပါက္ေနသည္။ ကၽြႏု္ပ္လည္း မိုးလင္းၿပီဆိုလွ်င္ ဖင္တႂကြႂကြႏွင့္ ရင္တမမ ေက်ာ္ခြရေသာ ဆိုက္ဘာကေဖးသို႔သာ သြားခ်င္ေနေတာ႔သည္။ ကမၻာႀကီးကို ဆိုက္ကားစီးရင္း ပတ္ရသည္မွာ ကဗ်ာဆန္လွသည္။ ဘေလာ႔တစ္ခုဝင္ရန္ ေစာင့္ရင္း တေရးအိပ္ရသည္မွာလည္း အရသာ႐ွိလွသည္။ မဖတ္ေစခ်င္ေသာ ကန္႔သတ္စာ ခိုးဖတ္ရသည္မွာလည္း ရင္တထိတ္ထိတ္ႏွင့္၊ ဝင္ခြင့္မျပဳတဲ႔အခန္း ေက်ာ္ဝင္ရသည္မွာလည္း စြန္႔စြန္႔စားစားႏွင့္၊ ဆိုက္ဘာကင္းသမား ေ႐ွာင္ရသည္မွာလည္း က်ီးလန္႔စာစားႏွင့္။ တကယ္ကို လွ်ိဳ႕ဝွက္သည္းဖိုပင္။ ထိုသို႔ စိတ္လႈပ္႐ွားစရာေနရာမ်ိဳး သြားလိုက္ရမွ ကၽြႏု္ပ္၏ ယားက်ိက်ိေရာဂါ သက္သာသြားသလို ခံစားရသည္။ ဒူးပြန္း တံေတာင္ပြန္း ေက်ာ္လိုက္ခြလိုက္ရမွာ ေနသာထိုင္သာ႐ွိသြားသည္။<br /><br />ကၽြႏု္ပ္ေနထိုင္ရာ ရပ္ကြက္ပုစိေကြးေလးတြင္ပင္ ဆိုက္ဘာကေဖး သံုးေလးခု႐ွိသည္။ လြန္ခဲ႔ေသာ ႏွစ္အစိတ္ ရပ္ကြက္ဗီဒီယို႐ံုမ်ား ေခတ္စားသလို ဆိုက္ဘာကေဖးမ်ား ေခတ္စားေနသည္။ ယေန႔တြင္ေတာ႔ အိမ္တိုင္းနီးပါး တီဗီြ၊ ဗီဒီယို ဆိုတာေလာက္ေတာ႔ ႐ွိၾကသည္။ ဤပံုအတိုင္းဆိုလွ်င္ ေနာင္ႏွစ္ အစိတ္တြင္ အိမ္တိုင္း အင္တာနက္သံုးႏိုင္မည္ဟု ခန္႔မွန္းႏိုင္သည္။ စိတ္ပူရန္ မ႐ွိပါ ႏွစ္အစိတ္ဆိုသည္မွာ ဟိုလိုလိုသည္လိုလိုႏွင့္ ႐ုန္းရင္းကန္ရင္း ေရာက္လာဦးမည္။ ေလာေလာဆယ္ေတာ႔ ဆိုက္ဘာကေဖးႏွင့္သာ ႏွစ္ပါးသြားေနၾက႐ံုသာ႐ွိသည္။<br /><br />ဆိုက္ဘာကေဖးမ်ား မိႈလိုေပါက္ေနသလို ဆိုက္ဘာကေဖးထဲတြင္လည္း ကြန္ပ်ဴတာမ်ား မိႈလိုပင္ ေပါက္ေနသည္။ အခန္းက်ဥ္းက်ဥ္းထဲတြင္ ကြန္ပ်ဴတာ အလံုး (၂၀) ေက်ာ္ ႐ွိသည္။ ခံုမ်ားမွာ မဂၤလာေစ်းတြင္းမွ ဆိုင္ခန္းမ်ားကဲ႔သို႔ ဖင္ခ်င္းေပါက္ ပူးကပ္ေနသည္။ ဝင္ထြက္ရန္ပင္ အေတာ္ခက္သည္။ နံရံေက်ာကပ္ထိုင္လွ်င္ သံသယအၾကည့္ျဖင့္ ၾကည့္ခံရသည္။ ၾကားခံုထိုင္လွ်င္ သံုးသူခ်င္း ေက်ာကပ္၍ မီွထားႏိုင္သည္။ ေဘးမွ ခ်ာတိတ္မႏွင့္ လက္ေမာင္းခ်င္း ထိေနသည္။ အင္တာနက္ကို “တခိခိ” “တဟိဟိ” ႏွင့္ အက်ိဳး႐ွိ႐ွိ ၾကဴေနသည္မ်ား ျမင္ရသည္။ ကၽြႏု္ပ္ ေတာင္ဖတ္၊ ေျမာက္ဖတ္ ဖတ္ေနသည္ကိုလည္း တျခားသူ ျမင္ႏိုင္သည္။ ေဘးမွကေလး Game Play ရင္း “တေဟးေဟး” ေအာ္ေနသံ နားကြဲသြားႏိုင္သည္။ ရယ္ရယ္ေမာေမာႏွင့္ ေအာ္ဟစ္ ေျပာေနသူမ်ားလည္း ႐ွိသည္။ တီးတိုးတီးတိုးႏွင့္<i> </i>သဖန္းပိုးသူလည္း ႐ွိသည္။ နည္းပညာ ေလ႔လာလိုသူမ်ား၊ ပညာေရး စံုစမ္းလိုသူမ်ား၊ ဗဟုသုတ ႐ွာေဖြလိုသူမ်ား၊ အေတြ႕အႀကံဳ မွ်ေဝလိုသူမ်ား ေက်ာ္ခြဝင္ေရာက္ၾကရသည္။ ခံုမလြတ္၍ ေစာင့္ေနသူမ်ားလည္း တန္စီေနၾကသည္။ မီးျပတ္မည္လည္း စိုးရေသးသည္။<br /><br />ကၽြႏု္ပ္မွာေတာ႔ ဘေလာ႔ဂါတို႔ ထံုးစံအတိုင္း ဘေလာ႔ထဲ ဝင္ၾကည့္ခ်င္သည္။ ကိုယ္႔စက္မဟုတ္၍ Password မ်ား ႐ိုက္ရမည္ကိုလည္း လက္တြန္႔ေနမိသည္။ သံုးေနသည္မ်ားကို ကိုယ္ေပ်ာက္ပညာသံုးၿပီး ဖမ္းယူ မွတ္တမ္းတင္ေနမွာလည္း ေတြးလန္႔မိသည္။ ကၽြႏု္ပ္ ဘေလာ႔ေရးသည္ကိုလည္း သူမ်ားသိမွာ ေၾကာက္ေသးသည္။ ပုန္းလွ်ိဳးကြယ္လွ်ိဳးႏွင့္ ႐ွက္က႐ွက္ေသးသည္။ ဘေလာ႔ေလာကကို သတိရသည္။ ဘေလာ႔ေဖာ္ဘေလာ႔ဖက္မ်ား အသစ္ေရးတာ ဖတ္ခ်င္သည္။ ဘာညာကြိကြ ေကာ္မန္႔ေလး ေရးခ်င္မိသည္။ ဆီပံုးမ်ားကို ဖတ္ခ်င္မိသည္။ စိတ္ထဲ႐ွိတာမ်ား ခ်ေရးခ်င္မိသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ဝင္မရျပဳမရႏွင့္ အေတာ္ပင္ အခ်ိန္ေတြ ကုန္ေနသည္။ တစ္ခုဝင္လိုက္လွ်င္ ကန္႔သတ္နယ္ေျမအျဖစ္သာ ေတြ႕ေနရသည္။ ခိုးေခ်ာင္ခိုးဝွက္ႏွင့္ ေက်ာ္ခြနည္းမ်ား ေလ႔လာခဲ႔၍ ေတာ္ေတာ႔သည္။ အိမ္တြင္းဘေလာ႔ဂါ မိတ္ေဆြမ်ား ခက္ခဲ ပင္ပန္းစြာ ဝင္ထြက္ေရးသားေနသည္ကို ခ်ီးက်ဴးေလးစားမိသည္။<br /><span style="color: #999999;">(ေၾကာ္ျငာ။ ။ ဆိုက္ဘာကေဖး ႏွင့္ပတ္သက္၍ <a href="http://www.koyinnawkhinlaynge.com/2009/09/blog-post_27.html">ကလိတိတိကဗ်ာ</a> တစ္ပုဒ္ေရးခဲ႔ဖူးသည္။)</span><br /><br />ကိုယ္တိုင္ အိမ္ျပန္ေရာက္မွ ဤခရီးမနီးမွန္း သိေတာ႔သည္။ ေရးခ်င္စိတ္ကလည္း ႐ွိေသးသည္။ ေရာဂါႀကီး မေပ်ာက္သ၍ ဆိုက္ဘာကေဖးသို႔ လာေနရဦးမည္။ ေရးခ်င္တာမ်ား ေရးေနႏိုင္ေအာင္ ဘေလာ႔အား လြယ္လြယ္ႏွင့္ ဝင္ခြင့္ရခ်င္မိသည္။ ေက်ာ္ခြရျခင္းကိုလည္း လြန္ေျမာက္ခ်င္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အိမ္ျပင္ေရာက္ ေရာင္းရင္း မိတ္ေဆြမ်ားႏွင့္ ဆက္သြယ္ကာ ကၽြႏု္ပ္တို႔ဘေလာ႔အား လိပ္စာ ေျပာင္းရန္ ႀကံေတာ႔သည္။ ေျပာင္းစမို႔ အဆင္မေျပသည္မ်ား ႐ွိေနေသးသည္။ မိတ္ေဆြမ်ား၏ Link မ်ား ျပန္ခ်ိတ္ရဦးမည္။ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ ဘေလာ႔အား <span style="color: #000099;">Link ခ်ိတ္ထားေသာ မိတ္ေဆြမ်ား အေနျဖင့္လည္း <a href="http://www.koyinnawkhinlaynge.com/" style="background-color: #d9ead3; color: #660000;">www.koyinnawkhinlaynge.com</a><span style="color: #660000;"> </span>ဟု Link ေျပာင္းခ်ိတ္ေပးဖို႔ ေမတၱာရပ္ပါသည္။ </span><br /><br />ကၽြႏု္ပ္ အခ်ိန္ေပး၍ စာမ်ား ဆက္ေရးေနပါဦးမည္။ ကၽြႏု္ပ္၏ေဘာ္ဒါႀကီး ေဒၚခင္ေလးငယ္လည္း ေရးပါလိမ္႔ဦးမည္။ ကၽြႏု္ပ္တို႔၏ ဆီမပါ၊ ဆားမပါ၊ အနံ႔အရသာ မပါေသာ ေပါ႔ေပါ႔ပါးပါးစာမ်ားအား အခ်ိန္ေပး ဖတ္႐ႈေဝဖန္ေပးေသာ ခ်စ္မိတ္ေဆြမ်ားအား ရင္ဘတ္ႀကီးျဖင့္ ေက်းဇူးအထူးတင္႐ွိပါသည္။<br /><br /><span style="color: #000099;">ခင္မင္ေလးစားခ်စ္ျခင္းအားျဖင့္</span><br /><span style="color: #660000; font-weight: bold;">(ကိုရင္ေနာ္)</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4149570214000273546-621686011555342064?l=www.koyinnawkhinlaynge.com' alt='' /></div>ကိုရင္ေနာ္ခင္ေလးငယ္http://www.blogger.com/profile/00527729002977133984noreply@blogger.com33tag:blogger.com,1999:blog-4149570214000273546.post-56277887898009916262010-03-23T06:45:00.021+08:002010-05-11T14:35:53.692+08:00<div style="text-align: justify;">အေလာင္းေကာင္ႀကီးေဘးတြင္ ငုတ္တုတ္ထိုင္ခ်၍ မ်က္ႏွာေပၚမွ ပိတ္ျဖဴစကို အသာဟၾကည့္လိုက္သည္။ ဝါဖန္႔ဖန္႔၊ ညိဳညစ္ညစ္၊ အေသေကာင္မ်က္ႏွာက ထိန္႔လန္႔စရာေကာင္းေနသည္။ ပုပ္ပြသြားေသာေၾကာင့္ ထင္သည္ မ်က္ႏွာမွာ ေရာင္အန္းအန္းႏွင့္ ျပည့္ေဖာင္းေဖာသြပ္ေနသည္။ ႏွာေခါင္းထဲ လံုးကနဲ တိုးဝင္လာေသာ အပုပ္နံ႔က အေတာ္ပင္ ေအာ္ဂလီဆန္သြားသည္။ ၾကက္သီးမ်ား တျဖန္းျဖန္းထလာကာ ႏွာေခါင္းအား ခ်က္ခ်င္း လွမ္းအုပ္လိုက္မိသည္။ ယင္စိမ္းေကာင္ တစ္ေကာင္ႏွစ္ေကာင္ပင္ အေလာင္းနား ဝဲပ်ံေနေလၿပီ။ စိတ္မေကာင္းစြာျဖင့္ ပိတ္ျဖဴအား ျပန္ဖံုးထားလိုက္ေတာ႔သည္။</div><br /><div style="text-align: justify;">“အန္ကယ္တိုနီ”..။ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္သည္႔ အန္ကယ္ႀကီး အခုေတာ႔ အသက္မဲ႔ေနေလၿပီ။ အပုပ္ေကာင္ ႐ုပ္ေဆာင္လို႔ ေနေလၿပီ။ ေသျခင္းတရား ဆိုတာႀကီးကို မိန္႔မိန္႔ႀကီး ခံစားေနေလၿပီ။ ဟိုတေန႔က ေဆး႐ံုသြားၾကည့္ေတာ႔ ၿပံဳးၿပံဳးႀကီး ႏႈတ္ဆက္ေနေသးသည္။ ဒီေန႔ေတာ႔ ဆန္႔ဆန္႔ႀကီး ေသေနေလၿပီ။ မၾကာမီ အေခါင္းထဲထည့္၍ သခ်ႋဳင္းပို႔ရေတာ႔မည္။ ေျမျမဳပ္ရေတာ႔မည္။ ကိစၥတုန္းေလၿပီ။ နိဂံုးခ်ဳပ္ေလၿပီ။</div><br /><div style="text-align: justify;">အသုဘအိမ္သည္ အသုဘတို႔ ထံုးစံအတိုင္း လူမ်ား ဝင္လိုက္ထြက္လိုက္ႏွင့္ စည္ကားေနသည္။ မသာတစ္ေခါက္ ေက်ာင္းဆယ္ေခါက္ ဆိုေသာ စကားအား အေကာင္အထည္ ေဖာ္ေနၾကၿပီ။ ကူသူမ်ားလည္း ကိုယ္စီအလုပ္မ်ားေနၾကသည္။ ပရိတ္သတ္လည္း ၿခံထဲတြင္ စကားဝိုင္းဖြဲ႔ေျပာသူ ေျပာ၍ လဖက္သုပ္စားသူ စားေနၾကသည္။ အိမ္ေပၚတြင္ မိသားစုအား အားေပးႏွစ္သိမ္႔သူ ႏွစ္သိမ္႔၍ ငိုေဖာ္ျပဳသူမ်ားလည္း အေဖာ္ျပဳ၍ ငိုေပးေနၾကသည္။ အခန္းေဒါင့္ ဖ်ာၾကမ္းႀကီးေပၚတြင္ေတာ႔ ခရစ္ေတာ္၌ အိပ္ေပ်ာ္ေလေသာ ေသဆံုးသူႀကီး ထာဝရ အိပ္စက္ေနေလၿပီ။ သူ႔ အသက္မဲ႔ခႏၶာ ေပၚတြင္ေတာ႔ တစ္သက္တာလံုး ညစ္ႏြမ္းခဲ႔သည္မ်ားကို ပိတ္ျဖဴႏွင့္ ဖံုးအုပ္၍ ျဖဴစင္ျခင္းသို႔ ေရာက္ေစသည္။</div><br /><div style="text-align: justify;">အသုဘပို႔ခ်ိန္လည္း နီးၿပီမို႔ အေလာင္းေကာင္ႀကီးအား အေခါင္းတြင္း ထည့္ရေတာ႔မည္။ ရပ္ကြက္မွ လူငယ္အခ်ိဳ႕ႏွင့္အတူ အေလာင္းႀကီးအား ဝိုင္းကူမလိုက္သည္။ နဂိုဝသူ အေလာင္းႀကီးသည္ ေသၿပီးမွ ပို၍ ဝလာသည္ ထင္ရ၏။ ေရဖ်င္းစြဲေသသူမို႔ ထင္သည္ ေဖာသြပ္သြပ္ႏွင့္ ေလးလြန္းေနသည္။ ေအးစက္စက္ႏွင့္ ေတာင့္တင္းတင္းႀကီးျဖစ္သည္။ လက္ႏွစ္ဖက္အား အေလာင္းေကာင္၏ ေက်ာျပင္သို႔ ထိုးထည့္လိုက္ခ်ိန္တြင္ တကိုယ္လံုး ၾကက္သီးမ်ား တျဖန္းျဖန္း ထလာေတာ႔သည္။ အပုပ္ရည္တို႕ျဖင့္ ႏူးအိေနေသာ ေက်ာျပင္ႀကီးတြင္းသို႔ လက္ႏွစ္ဖက္မွာ နစ္ဝင္သြားမတတ္ ေပ်ာ႔အိေနသည္။ အေပၚယံတင္းေနေသာ အသားအရည္တို႔က အတြင္းတြင္ေတာ႔ ေပ်ာ႔စိေနေလၿပီ။ လက္ႏွစ္ဖက္လည္း ေစးပ်စ္ပ်စ္အရည္မ်ားနွင့္ စုိစိစိႀကီး ျဖစ္သြားသည္။ အပုပ္နံ႔လည္း မခံႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ေဟာင္ထြက္လာသည္။ အေလာင္းႀကီးမွာ အေခါင္းတြင္း ျပည့္က်ပ္သြားသည္အထိ ဝေဖာင္းေဖာသြပ္ ပုပ္ပြေနေလၿပီ။</div><br /><div style="text-align: justify;">သမီးႀကီး၏ အိကနဲ ငိုသံ တစ္ခ်က္ထြက္လာသည္။ အီးကနဲ ျဖစ္လာသည္။ ထို႔ေနာက္ အီးဟီးးဟီးးးးး ဆိုၿပီး အ႐ွိန္ျမင့္၍ ငိုေလေတာ႔သည္။ တစ္သံထြက္ ႏွစ္သံထြက္ႏွင့္ ေဆြမ်ိဳးမ်ား၏ တ႐ႈံ႐ႈံ ငိုသံမ်ားပါ ထြက္လာသည္။ အေလာင္းအား အိမ္မွထုတ္၍ သယ္သြားေတာ႔မည့္ အခ်ိန္သည္ အသုဘတစ္ခု၏ ေၾကကြဲစရာ အေကာင္းဆံုးအခ်ိန္ျဖစ္သည္။ ပတ္ဝန္းက်င္ တစ္ခုလံုးလည္း မိသားစုႏွင့္ ထပ္တူခံစားမိ၍ လြန္စြာဝမ္းနည္းရခ်ိန္ျဖစ္သည္။ အသုဘအိမ္၏ ပံုရိပ္မ်ား ပိုမိုပီျပင္လာခ်ိန္ျဖစ္ေလသည္။</div><br /><div style="text-align: justify;">အေခါင္းႀကီးအား မ၍ လွည္းႀကီးေပၚ တင္လိုက္ၾကၿပီ။ လွည္းေပၚတြင္ ၿငိမ္ေနေစရန္ အေခါင္းအား ႀကိဳးျဖင့္ တုပ္ထားလိုက္သည္။ ၿမိဳ႕မွာကဲ႔သို နိဗၺာန္ယာဥ္ျဖင့္ ပို႔ျခင္း မဟုတ္ပဲ အသုဘလွည္းျဖင့္သာ ပိ႔ုျခင္းျဖစ္၍ အသုဘပို႔သူမ်ားလည္း ေျခလ်င္သာ ေလွ်ာက္ၾကရသည္။ “လွည္း” မွာလည္း ႏြားလွည္းဘီးႀကီးကဲ႔သို႔ သံခြာတပ္ထားေသာ လွည္းမ်ိဳးျဖစ္သည္။ အုန္းဆံႀကိဳး႐ွည္ႀကီးျဖင့္ အေ႐ွ႕မွ ဆြဲသူဆြဲ၍ အေနာက္မွ ထိန္းသူ ထိန္းရသည္။ အတက္လမ္းတြင္ အေ႐ွ႕မွ ဆြဲသူမ်ား အားစိုက္ဆြဲရသည္။ အဆင္းလမ္းတြင္ လွည္းႀကီး အ႐ွိန္ႏွင့္ လိမ္႔မသြားေစရန္ အေနာက္မွ ဆြဲထားရသည္။ ကတၱရာ လမ္းပ်က္ေပၚတြင္ တဒုန္းဒုန္း ျမည္ေသာ ဘီးလိမ္႔သံႏွင့္ တကၽြီကၽြီ ျမည္ေနေသာ ဝင္႐ိုးဆီငတ္သံသည္ ဝမ္းနည္းစရာလိုလို ထိတ္လန္႔စရာလိုလိုပင္။ အေလာင္ႀကီးမွာေတာ႔ ဘာမွမသိ ပကတိ ပုပ္ပြၿငိမ္းခ်မ္းေနေလၿပီ။</div><br /><div style="text-align: justify;">RIP (Rest In Peace) ဦးတိုနီ အသက္ (၇၃) ႏွစ္ ဟု ေရးထားေသာ လက္ဝါးကပ္တိုင္ႀကီး၏ ေနာက္တြင္ ဓမၼေတးဆိုသူမ်ား၏ ဓမၼေတးသံမ်ားႏွင့္ ပ်ံ႕လြင့္ေနသည္။ ခပ္ပုပ္ပုပ္အနံ႕လည္း ေလႏွင့္အတူ လႊင့္ပ်ံ႕ေနသည္။ အသုဘ ပို႔သူမ်ား ဝမ္းနည္းရိပ္မ်ားႏွင့္အတူ ႏွာေခါင္း ပိတ္သူ ပိတ္ထားၾကသည္။ လမ္းေဘး အိမ္မ်ားမွ ထြက္ၾကည့္ၾကသည္။ အၾကည့္မ်ားမွာ နႈတ္ဆက္ေနသလိုလို၊ ဝမ္းနည္းေနသလိုလို၊ ထိန္လန္႔ေၾကာက္႐ြ႔ံ႕ေနၾကသလိုလိုႏွင့္။ သဘာဝတရားႀကီး ဆိုသည္မွာ အခ်ိန္တစ္ခုသာ ျဖစ္ေလသည္။ အခ်ိန္ေစ႔လွ်င္ ေသျခင္းတရာ ေရာက္လာ၍ သခ်ႋဳင္းကုန္းသို႔ သြားၾကရမည္။ အလွည့္က်လွ်င္ သြားကို သြားရမည္။ ကိုယ္႔အလွည့္လည္း အေႏွးႏွင့္အျမန္ ေရာက္လာဦးမည္။</div><br /><div style="text-align: justify;">သခ်ႋဳင္းသည္ သခ်ႋဳင္းတို႔ သဘာဝအတိုင္း ၿမိဳ႕ျပင္ခပ္လွမ္းလွမ္း တိတ္ဆိတ္ေအးခ်မ္းေသာ ေနရာတြင္ျဖစ္သည္။ ၿမိဳ႕ျပင္ေရာက္ေလ လမ္းကဆိုးေလမို႔ လွည္းႀကီး ထိန္းရခက္ေနၿပီ။ ပို၍ဆိုးသည္မွာ အသုဘတို႔၏ ထံုးစံအတိုင္း မိုးက ခပ္ဖြဲဖြဲက်လာသည္။ ေအးစက္စက္ေလမ်ား စိမ္႔၍တိုက္ခတ္လာသည္။ ဝါးပင္ႀကီးမ်ား၏ ေလတိုးသံမ်ားကလည္း စိတ္လႈပ္႐ွားဖြယ္ေကာင္းေနသည္။ သဘာဝတရားႀကီးလည္း အံု႕အံု႕ဆိုင္းဆိုင္းႏွင့္ ေသေသာသူအတြက္ ဝမ္းနည္းေပးေနဟန္တူသည္။</div><br /><div style="text-align: justify;">သခ်ႋဳင္းမွာ ၿမိဳ႕သခ်ႋဳင္းမ်ားကဲ႔သို႔ ႐ွင္းလင္းေနျခင္းမဟုတ္ပဲ သစ္ရိပ္၊ ဝါးရိပ္၊ ၿခံဳႏြယ္မ်ားျဖင့္ ဖံုးအုပ္ေနသည္။ သုသာန္တစျပင္ ဆိုသည့္အတိုင္း တိတ္ဆိတ္၍ ထိတ္လန္႔ဖြယ္အသြင္ ေဆာင္ေနသည္။ အခ်ိဳ႕တတ္ႏိုင္သူမ်ား အုပ္ဂူမ်ားျဖင့္ ေနသကဲ႔သို႔ မတတ္ႏိုင္သူမ်ားမွာ ေျမပံုေလးမ်ားျဖင့္ပင္ ေနေနရသည္။ ေသသည္အထိ အဆင့္အတန္းက ကြဲေနေသးသည္။ အခ်ိဳ႕ ေျမပံုမ်ား လက္ဝါးကပ္တိုင္ပင္ ေဆြးေနၿပီ။ နာမည္ပင္ ေပ်ာက္ေနေလၿပီ။ မိသားစုမ်ား အေတာ္ တရားက်ဖို႔ေကာင္းသည္။ ေသသူအား ေသၿပီးေနာက္ ေမ႔လိုက္ၾကၿပီထင္သည္။ တစ္လတစ္ခါ မဟုတ္သည့္တိုင္ သံုးေလးလ တစ္ခါေလာက္ေတာ႔ မိမိေဆြမ်ိဳးမိဘ၏ ေျမပံု (သို႔) အုပ္ဂူအား ႐ွင္းလင္းသင့္သည္။ ေသသူေသ႐ြာမွာ ေခါင္းတညိတ္ညိတ္ လုပ္ေနေတာ႔မည္။</div><br /><div style="text-align: justify;">လွည္းႀကီးကို သခ်ႋဳင္းအဝင္တြင္ ရပ္ကာ အေခါင္းႀကီးအား မ၍ သယ္ၾကရသည္။ ဦးတိုနီအတြက္ တူးထားေသာ ေျမတြင္းႀကီးမွာ ေဒါင့္က်က်တြင္ျဖစ္သည္။ ေျမပံုမ်ား၊ အုပ္ဂူမ်ားအား ေက်ာ္ခြ၍သြားရသည္။ သူ႔အား အပိုင္ေပးမည့္ ေျခာက္ေပက်င္း ေပၚတြင္ ပ်ဥ္ႏွစ္ခ်ပ္အား ကန္႔လန္႔ျဖတ္၍ အေခါင္းႀကီးအား တင္လိုက္သည္။ အသုဘလိုက္ပို႔ေသာ ပရိတ္သတ္လည္း အေခါင္းႀကီးေဘးဝိုင္း၍ ရပ္ေနၾကသည္။ အေခါင္းအဖံုးအား အသာဟ၍ ေနာက္ဆံုးအေနျဖင့္ အေလာင္းေကာင္၏ မ်က္ႏွာအား ၾကည့္ၾကသည္။ ငိုသံမ်ားပို၍ က်ယ္လာသည္။ အနံ႔ဆိုးမ်ား ပို၍ ထြက္လာသည္။ ခရစ္ယာန္ဘုန္းေတာ္ႀကီးမွ က်မ္းစာဖတ္ျခင္း၊ ဆုေတာင္းျခင္းမ်ားျပဳ၍ အသုဘအခမ္းအနားအား ဝမ္းနည္းစြာ က်င္းပေလသည္။&nbsp; ဓမၼေတးသံမ်ား ဆြဲဆြဲငင္ငင္ ေဆြးေျမ႕ေနသည္။ မိသားစုမ်ား ပို၍ ငိုၾကသည္။ ဦးတိုနီ၏ ဇနီးမွာ အသံတိတ္ႀကိတ္၍ ငိုေနသည္။ တရားသေဘာကို သိ၍ ေသျခင္းတရားကို စဥ္းစားဆင္ျခင္ေနပံုေပၚသည္။ သမီးမ်ားက ေအာ္ဟစ္ငိုယိုၾကသည္။ အသုဘ႐ႈသူမ်ားလည္း မိသားစုႏွင့္ထပ္တူ ေၾကကြဲဝမ္းနည္းေနၾကသည္။ အသုဘတစ္ခု၏ ဇာတ္႐ွိန္အျမင့္ဆံုးအခ်ိန္ပင္ ျဖစ္ေတာ႔သည္။<br /><br /></div><div style="text-align: justify;">အေခါင္းႀကီးအား ျပန္ပိတ္လိုက္သည္။ တူျဖင့္ တဒုန္းဒုန္း႐ိုက္၍ အေခါင္းဖံုးအား အေသပိတ္လိုက္သည္။ သံ႐ိုက္သံသည္ လိုက္ပို႔သူမ်ား၏ ရင္ကို ထိမွန္ေစေလာက္ေအာင္ ဝမ္းနည္းစရာ ေကာင္းလွသည္။ က်န္ရစ္သူ မိသားစုအတြက္ ဆိုလွ်င္ေတာ႔ ေျပာဖြယ္ရာ မ႐ွိေတာ႔ေပ။ ထို႔ေနာက္ အေခါင္းႀကီးအား အုန္းဆံႀကိဳးႏွင့္ သိုင္းကာ ေျမက်င္းထဲ တျဖည္းျဖည္း ခ်လိုက္ေတာ႔သည္။ က်င္းနက္နက္ထဲတြင္ အေခါင္းႀကီး ေဆြးေျမ႔၍ အ႐ိုးေဆြးသည္အထိ ရာသက္ပန္ ေနရေတာ႔မည္။ “ေျမမႈန္႔အျဖစ္ႏွင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းပါေစ” ဟု ဆုေတာင္းကာ ေျမႀကီးမ်ားအား လက္ႏွင့္ကိုင္၍ တြင္းထဲ ပစ္ခ်ၾကသည္။ ေဂၚျပားျဖင့္ ေျမမ်ား ဖို႔လိုက္သည္။ လက္ဝါးကပ္တိုင္အား ေျမတြင္ စိုက္လိုက္သည္။ အသက္တာတစ္ခု ခ်ဳပ္ၿငိမ္းသြားေလၿပီ။</div><br /><div style="text-align: justify;">သခ်ႋဳင္းတြင္းမွ ဝိညာဥ္မ်ား ေပ်ာ္႐ႊင္ေနလိမ္႔မည္။ သူတို႔အတြက္ အေဖာ္တစ္ေယာက္တိုးေလၿပီ။ အသုဘ ပို႔သူမ်ားအား ၾကည့္၍လည္း တရားရေနလိမ္႔မည္။ လူဆိုသည္မွာ ငိုလိုက္၊ ရယ္လိုက္ႏွင့္ ေသျခင္းတရားအား ေမ႔ေနၾကၿပီဟု ေတြးထင္ေနလိမ္႔မည္။ ေသေသာသူမ်ားအတြက္ ဆုေတာင္းျခင္း၊ အမွ်ေဝကုသိုလ္ျပဳျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ရန္ ေမ႔ေလ်ာ႔ေနၾကၿပီဟုလည္း အထင္ေရာက္ေနၾကမည္။</div><br /><div style="text-align: justify;">အျပန္လမ္းတြင္ေတာ႔ သံေဝဂ ရစရာမ်ားႏွင့္ ေလးလံထိုင္းမိႈင္းသလို ျဖစ္ေနသည္။ ေသဆံုးသူ၏ မိသားစုမွာလည္း အငိုမ်က္ႏွာမ်ားႏွင့္ စိတ္ခံစားမႈမ်ား ေပၚလြင္ေနသည္။ အသုဘပို႔သူမ်ားလည္း စိတ္မေကာင္းမႈမ်ား ကိုယ္စီႏွင့္ သံေဝဂတရားမ်ား ရေနၾကမည္ထင္သည္။ လူငယ္တစု ျပန္ဆြဲလာေသာ အသုဘ လွည္းႀကီးလည္း တဒုန္းဒုန္းႏွင့္ ျပန္လာသည္။ ေနာက္ေန႔ေသသူမ်ားကို ပို႔ဖို႔ သူစိတ္မပါေသာ္လည္း တာဝန္အရ သူထမ္းပို႔ရဦးမည္။ ခရစ္ယာန္ဘုန္းေတာ္ႀကီးလည္း ေဆး႐ံုသို႔သြား၍ ေမြးဖြားစ ကေလးငယ္အား မဂၤလာရည္ ပက္ျဖန္း၍ ဆုေတာင္းေပးရဦးမည္။ ယေန႔ပင္ ေသသူ႐ွိ၍ ယေန႔ပင္ ေမြးသူမ်ားလည္း ႐ွိေနသည္။</div><div style="text-align: justify;"><br />ညအိပ္ယာဝင္ခ်ိန္တြင္ ဟိုလည့္ဒီလည့္ႏွင့္ အိပ္မရပဲ လူးလိမ္႔ေနမိသည္။ ႏွာေခါင္းထဲ အပုပ္နံ႔ နံလာသလို ခံစားလာရသည္။ မ်က္လံုထဲတြင္လည္း ဝါဖန္႔ဖန္႔ အေလာင္းေကာင္ႀကီးအား ျမင္ေယာင္လာသည္။ မ်က္စိမွိတ္ထားေသာ အေမွာင္ထုထဲတြင္ ထိုမ်က္ႏွာႀကီးက ၿပံဳးျပလိုက္ မဲ႔ျပလိုက္ႏွင့္ စိတ္ေျခာက္ျခားဖြယ္ ျဖစ္ေနသည္။ သူ႔မ်က္ႏွာႀကီး တျဖည္းျဖည္း နီးလာသည္မွာလည္း Zoom ဆြဲသလို မ်က္ႏွာနား ကပ္လုမတတ္ ျဖစ္ေနသည္။ ငုတ္တုတ္ထထိုင္၍ ေရေသာက္လိုက္ေသာ္လည္း ေၾကာက္စိတ္က ေျပမသြားပဲ အနံ႔ရသလိုလို၊ အသံၾကားသလိုလို ခံစားေနရသည္။ နားထဲတြင္ ငိုသံမ်ား၊ ရယ္သံမ်ား ၾကားေနရသည္။ သံ႐ိုက္သံမ်ား ၾကားေယာင္လာသည္။ သရဲတေစၦ ေၾကာက္လန္႔တတ္သူမ်ိဳး မဟုတ္ေသာ္လည္း ၾကက္သီးမ်ား တျဖန္းျဖန္း ထေနမိသည္။ </div><br /><div style="text-align: justify;">အမွန္ဆိုလွ်င္ အသုဘဟုေခၚေသာ အပုပ္ေကာင္ ႐ုပ္ေဆာင္ေနသည့္ အေလာင္ေကာင္ႀကီးသည္ ထိတ္လန္႔ ေၾကာက္႐ြံစရာ မဟုတ္ေပ။ လမ္းေဘးတြင္ ေသေနေသာ ႂကြက္ေသပုပ္ တစ္ေကာင္၏ ေသျခင္းမ်ိဳးသည္လည္း အသုဘပင္ျဖစ္သည္။ ထိုႂကြက္ေသသည္လည္း အေလာင္းေကာင္ပင္ျဖစ္သည္။ လူေသေကာင္ႀကီးသည္ စက္ဆုပ္႐ြံ႐ွာဖြယ္ အနံ႔အသက္ ဆိုး႐ြားျခင္းမွအပ မည္သို႔မွ အႏၲရာယ္မျပဳႏိုင္ေပ။ ေၾကာက္လန္႔စရာ မဟုတ္ေပ။ အသုဘ၊ လူေသ၊ အေလာင္းေကာင္ ဟု ဆိုလိုက္လွ်င္ လူတို႔ ေၾကာက္လန္႔ေနၾကသည္မွာလည္း ေ႐ွး႐ိုးစြဲ အယူမွားမ်ားေၾကာင့္ ျဖစ္ႏိုင္သည္။ မဂၤလာမ႐ွိ၊ လာဘ္မ႐ွိ၊ နိမိတ္မ႐ွိ၊ စသည္ျဖင့္ သတ္မွတ္ေနၾကသည္မွာလည္း လြဲမွားေနသည္။ အမွန္မွာ ကိုယ္တိုင္လည္း ထိုဘဝ ေရာက္ၾကမည္ျဖစ္၍ သြားႏွင့္သူမ်ားအား ဆုေတာင္း အမွ်ေဝျခင္းျဖင့္သာ ၿငိမ္းေအးေစသင့္သည္။ စိတ္ထင္ရာ သတ္မွတ္ေနၾကျခင္းမွာ အဓိပၸါယ္မဲ႔ေနသည္။<br /><br />သရဲတေစၦ၊ ဖုတ္၊ နာနာဘာဝ ဆိုသည္မ်ား ႐ွိျခင္း၊ မ႐ွိျခင္းအား ထင္ျမင္ခ်က္ မေပးလိုေပ။ ေသခ်ာသည္မွာ ထိုဘံုသားမ်ားအား ေတြ႕ျမင္ဖူးသူ အလြန္႐ွားေပမည္။ လူတစ္ရာလွ်င္ ဆယ္ေယာက္ပင္ ျမင္ဖူၾကမည္ မထင္ေပ။ ျမင္ဖူးသည္ဟု ဆိုေနသူမ်ားသည္ စိတ္ေၾကာင့္ ျဖစ္ႏိုင္သလို၊ သူတပါးထိတ္လန္႔ေစရန္ ေျခာက္လန္႔ျခင္းသက္သက္သာ ျဖစ္ႏိုင္သည္။ ထိုသို႔ အေလာင္းေကာင္မ်ား ေျခာက္တတ္သည္၊ ဝိညာဥ္မ်ား ကပ္ပါလာတတ္သည္ဆိုပါက ေနစရာ ေနရာပင္႐ွိမည္မဟုတ္ေပ။ တစ္ရက္တစ္ရက္ ေသဆံုးသူမ်ား မရည္မတြက္ႏိုင္ေအာင္႐ွိ၍ ဤကမၻာတြင္လည္း သရဲတေစၦမ်ားႏွင့္သာ ျပည့္ေနေတာ႔မည္။<br /><br />အသုဘအား အစအဆံုး ကူညီလိုက္ရေသာေၾကာင့္ ကုသိုလ္မ်ားစြာ ရလိုက္ၿပီဟု ခံစားေနရသည္။ ေသဆံုးသူအတြက္ ေမတၱာပို႔ေပးေနမိသည္။ အသက္ႀကီးၿပီျဖစ္ေသာ မိဘမ်ားအေၾကာင္း ေတြးမိ၍ စိတ္ထဲမွာ စိုးရိမ္စိတ္မ်ား ျဖစ္လာသည္။ ယေန႔ႀကံဳေတြ႕ရေသာ အျဖစ္အပ်က္မ်ားအား တေန႔ေတာ႔ ကိုယ္တိုင္ႀကံဳေတြ႕ရဦးမည္။ ဘုရားထ႐ွိခိုး၍ ဆုေတာင္းေနေသာ္လည္း ဤကိစၥ ေ႐ွာင္လႊဲမရႏိုင္သည္မွာ ေသခ်ာေနသည္။ လူတိုင္း ေသၾကရမည္ျဖစ္ေသာၾကာင့္ ေသျခင္းတရားသည္ သိပ္မဆန္းက်ယ္လွေသာ ျဖစ္ၿမဲဓမၼတာ ျဖစ္သည္။ ထိုေသျခင္းႏွင့္ လက္တကမ္းအကြာတြင္ လူတိုင္း႐ွိေနၾကသည္။ မနက္ျဖန္လည္း ေသႏိုင္သည္။ ခုခ်က္ခ်င္းလည္း ေသႏိုင္သည္။ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟႀကီးသူမ်ား အတၱဆန္ေနၾကသူမ်ား မေသခင္စပ္ၾကား အျမင္မွန္ရ၍ ေမတၱာျဖင့္ ပတ္ဝန္းက်င္ ေကာင္းက်ိဳး ျပဳၾကလွ်င္ေကာင္းမည္။ အားငယ္သူ အားေပး၍ ႏွိမ္႔က်ေနသူကို ေဖးကူသင့္သည္။ ေသလွ်င္ပါႏိုင္ေသာ ေကာင္းမႈကုသိုလ္အား ယူႏိုင္သေလာက္ ယူသြားသင့္သည္။</div><br /><div style="text-align: justify;">ဤသို႔ ေသနည္းေသဟန္ႏွင့္ သ႐ုပ္မွန္စြာ အဆံုးသတ္သြားေသာ အသုဘတစ္ခုအား ကိုယ္တိုင္ပါဝင္ရင္း သံေဝဂေပါင္းမ်ားစြာ ရမိေလသည္။ ေမတၱာပြားမ်ား၍ ျဖဴစင္စြာ အသက္ဆက္ဖို႔လိုေၾကာင္းလည္း ဆင္ျခင္မိလာသည္။ မိဘမ်ားအား မေသခင္ အလုပ္အေကၽြးျပဳရန္လည္း အေလးအနက္ ေတြးေနမိသည္။ ကိုယ္တိုင္လည္း ပုပ္ပြေနေသာ အေလာင္းေကာင္ႀကီး ျဖစ္ရဦးမည္ျဖစ္၍ ႀကိဳတင္ ျပင္ဆင္ထားသင့္သည္မ်ား ျပင္ထားရေပေတာ႔မည္။ တြင္းနက္ႀကီးအတြင္း တစ္ကိုယ္တည္း အိပ္စက္တတ္ရန္ ညအိပ္တိုင္း ေသျခင္းတရားအား ဆင္ျခင္ ၾကည့္ရမည္။ ေသဆံုျခင္းႏွင့္အတူ ကိုယ္႔အသုဘေန႔ရက္ မေရာက္မီ စိတ္ေကာင္း၊ ႏွလံုးေကာင္း ထားကာ ေကာင္းမႈတစ္ခုေတာ႔ ေန႔စဥ္ျပဳလုပ္မွ ျဖစ္ေတာ႔မည္။</div><br /><span style="color: #660000; font-weight: bold;">(ကိုရင္ေနာ္)</span><br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="color: #000099;"><b>မွတ္ခ်က္</b>။ ။ ကၽြႏုု္ပ္ ေရးျဖစ္ခဲ႔ေသာ သ႐ုပ္မွန္ ပိုစ္႔မ်ားသည္ ရယ္႐ႊင္ၿပံဳးစရာ ျဖစ္ေစရန္သာ ရည္႐ြယ္ေရးသာခဲ႔ေသာ္လည္း ယခုပိုစ္႔သည္ စိတ္ညစ္စရာ (သို႔မဟုတ္) ထိတ္လန္႔႐ြံ႐ွာစရာ ေကာင္းေနပါလိမ္႔မည္။ ဤအျဖစ္အပ်က္သည္ ကိုယ္တိုင္ႀကံဳေတြ႕ဖူးေသာ ျဖစ္ရပ္မွန္ အသုဘ တစ္ခုျဖစ္သည္။ အျဖစ္အပ်က္အား ခ်ဲ႕ကား၍ ေၾကာက္လန္႔ေစရန္ သရဲေျခာက္ခန္းအား ဆက္ေရးရန္စဥ္းစားမိေသးသည္။ ေပ်ာ္စရာမ်ားသာ ေရး၍ ေပ်ာ္႐ႊင္ျခင္းကိုသာ ဖန္တီးေပးလိုေသာ စိတ္ရင္းေၾကာင့္ ထိုထိတ္လန္႔ဖြယ္ အခန္းအား ထည့္မေရးေတာ႔ပဲ ခ်န္ထားခဲ႔လိုက္ပါသည္။။ သရဲေျခာက္ျခင္းအား အယုံအၾကည္ မ႐ွိေသာေၾကာင့္ အယူလြဲမ်ားအား ထင္ေယာင္ ထင္မွား မေရးလို၍လည္း မေရးျခင္းျဖစ္သည္။&nbsp; ေခါင္းစဥ္အား အျခားေခါင္းစဥ္ျဖင့္ သပ္သပ္ခြဲေပးလိုေသာ္လည္း သ႐ုပ္မွန္ အေနႏွင့္သာ ေပးသင့္သည္ထင္၍ သ႐ုပ္မွန္ ေအာက္တြင္သာ ထည့္ေရးလိုက္ပါသည္။ ေနာက္ေရးရန္ ႐ွိေသာ “သြားနည္းသြားဟန္ သ႐ုပ္မွန္” ႏွင့္ ရယ္နည္းရယ္ဟန္၊ ငိုနည္းငိုဟန္၊ ခ်စ္နည္းခ်စ္ဟန္၊ ခိုးနည္းခိုးဟန္၊ ေရးနည္းေရးဟန္ စေသာသ႐ုပ္မွန္ ပိုစ္႔မ်ားအား စိတ္ညစ္စရာမ်ား ေ႐ွာင္၍ ေပ်ာ္စရာေပါ႔ေပါ႔ပါးပါး အျဖစ္သာ ပံုေဖာ္ေရးသားသြားပါမည္။</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4149570214000273546-5627788789800991626?l=www.koyinnawkhinlaynge.com' alt='' /></div>ကိုရင္ေနာ္ခင္ေလးငယ္http://www.blogger.com/profile/00527729002977133984noreply@blogger.com34tag:blogger.com,1999:blog-4149570214000273546.post-41580966465696991922010-03-15T06:51:00.017+08:002010-03-18T13:10:10.061+08:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: #6600cc;">“ဦးေနာ္... ဦးေနာ္..” </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #000099;">“ေဟ... ဟဲ႔.. ဟဲ႔.. ဘယ္သူလဲ..”</span></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">မ်က္မွန္ထူထူေပၚ ျဖာက်ေနေသာ ေနေရာင္အား လက္တစ္ဖက္ျဖင့္ အုပ္ကာရင္း အေသအခ်ာ ၾကည့္သည္အထိ မည္သူ၊ မည္ဝါ မသဲကြဲေသး။ ဝိုးတဝါးျမင္ေနရသည္မွာ မိန္းမငယ္တစ္ေယာက္ႏွင့္ အမယ္အိုတစ္ေယာက္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #6600cc;">“ဦးေနာ္.. သမီးေလ.. ကေလးေလး ေလ..”</span></div><div style="text-align: justify;">ကၽြႏု္ပ္ အံ႔ၾသဝမ္းသာျဖစ္လြန္း၍ တုတ္ေကာက္ကို အားျပဳရင္း ထိုင္ခံုမွ ထရပ္လိုက္သည္။</div><div style="color: blue; text-align: justify;">“ေဟ.. ကေလးေလး.. ဟား... သမီးကေလးေလး.. ဘယ္ကဘယ္လို ေရာက္လာတာလဲ.. သမီးေမေမခင္ေရာ..”</div><div style="text-align: justify;">အနီးနား လက္တစ္ကမ္းေရာက္သည္အထိ ငယ္႐ုပ္ေဖာ္မရေလာက္ေအာင္ ကေလးေလးမွာ အပ်ိဳႀကီးဖားဖားျဖစ္ေနၿပီ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #6600cc;">“ဦးေနာ္.. ဒီမွာေလ ေမေမခင္..”</span></div><div style="text-align: justify;">ကၽြႏု္ပ္ မ်က္မွန္ကို အသာပင့္ကာ မ်က္ေစ႔ကို ပြတ္ရင္း အေသအခ်ာၾကည့္မိျပန္သည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #000099;">“အလိုေလ.. ခင္ေလးငယ္..!!!!”</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ကၽြႏု္ပ္ မယံုၾကည္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အံ႔ၾသသြားရေတာ႔သည္။ ကေလးေလးႏွင့္ အတူပါလာေသာ အမယ္အိုႀကီး ဆိုသူမွာ အျခားသူမဟုတ္ ကၽြႏု္ပ္၏ ငယ္ေပါင္း ေဘာ္ဒါႀကီး <b><i>ခင္ေလးငယ္</i></b> ျဖစ္လို႔ေနသည္။ ဒင္းခမ်ာ သက္တူ႐ြယ္တူ ကၽြႏု္ပ္ထက္ပင္ မ်ားစြာ အိုမင္းရင့္ေရာ္ေနေလၿပီ။ ခါးလည္း အေတာ္ကိုင္း၍ နားလည္း အေတာ္ထိုင္းပံုေပါက္ေနၿပီ။ ပါးရည္မ်ား တြန္႔လိပ္၍ အသားမွာ မြဲေျခာက္ေျခာက္ ျဖစ္ေနၿပီ။ ပါး႐ိုးမ်ား ေငါထြက္၍ ေမးေစ႔လည္း ခၽြန္ထြက္ေနေလၿပီ။ သြားမ်ားက်ိဳးေနသည္မွာလည္း က်ိဳးတိုးက်ဲတဲႏွင့္ ေတာင္တစ္ေခ်ာင္း၊ ေျမာက္တစ္ေခ်ာင္း ျဖစ္လို႔ေနေလၿပီ။ သြားမ်ား မ႐ွိေတာ႔ေသာေၾကာင့္ ပါးႏွစ္ဘက္ခ်ိဳင့္ဝင္၍ ႏႈတ္ခမ္းလည္း အတြင္းသို႔ လိပ္ဝင္ေနေလၿပီ။ လည္ပင္းလည္း အနည္းငယ္တိုသြားသည္ဟု ထင္ရေလာက္ေအာင္ ပုခံုးႏွစ္ဘက္ၾကား ပုဝင္ေနေလၿပီ။ <i>“ေအာ္... ဇရာ.. ဇရာ ခင္ေလးငယ္ အိုစာသြားလိုက္ပုံမ်ား ငယ္ကလို ျပည့္ေဖာင္းေဖာင္းမဟုတ္ ေလေလ်ာ႔သြားသည့္ ပူစီေဖါင္းႏွယ္....”</i></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ကၽြႏု္ပ္ကိုယ္ ကၽြႏု္ပ္ အိုသြားၿပီဟု ထင္ေနသည္မွာ မွားေလၿပီ။ ဒင္းႏွင့္ႏိႈင္းလွ်င္ ကၽြႏ္ုပ္က အလတ္ႀကီး႐ွိေသးသည္။ ကၽြႏု္ပ္က ဆံပင္အနည္းငယ္ ျဖဴသြားသည္မွ အပ အသားအရည္လည္း စိုစိုေျပေျပ႐ွိေသးသည္။ မ်က္စိမႈန္သည္မွာလည္း ေျပာသေလာက္မဟုတ္ေသးေပ အေသအခ်ာၾကည့္လွ်င္&nbsp; ျမင္ရေသးသည္။ သြားလည္း အတုမစိုက္စရာ မလို မာလကာသီးေတာင္ ကိုက္ႏိုင္ေသးသည္။ တုတ္ေကာက္ျဖင့္ သြားျခင္းမွာလည္း ေျခမသန္၍ မဟုတ္ သက္ႀကီးစတိုင္ထုတ္ျခင္းတစ္မ်ိဳးသာျဖစ္သည္။ ခါးမွာ မကုန္းသည့္အျပင္ ပို၍ေတာင္ မတ္လာသည္ထင္ရသည္။ ေသခ်ာသည္မွာ ကၽြႏု္ပ္ အသက္သာ ႀကီး၍လာသည္ မပ်က္စီးေသးေပ။ ငယ္တုန္းကလိုပင္ ေတာင့္ေတာင့္တင္းတင္းႏွင့္ ေျဖာင့္ေျဖာင့္စင္းစင္းႀကီးျဖစ္သည္။ အတည္ေျပာရလွ်င္ အ႐ြယ္တင္သည္ဟု ဆိုရမလိုပင္။ </div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #006600;"><br />“ဟဲ႔.. ကိုရင္ ငါ႔ကို မမွတ္မိေလာက္ေအာင္ နင့္ႏွယ္ ေၾကာင္ေတာင္ကန္းေနပါေပါ႔လား..”</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #000099;">“ေအ႔ေဟ႔ေဟ႔... ဟုတ္ပါ႔ ခင္ေလးရယ္.. နင္တို႔ သားအမိရယ္ ေပ်ာက္ရန္ေကာ.. မေတြ႕အေတာ္ၾကာလို႔ နင့္ကို မနည္းမွတ္မိေအာင္ၾကည့္ေနရတယ္.. ေတာ္ေသးရဲ႕ မ်က္လံုးမႈန္သြားေပလို႔ မ်က္လံုးမ်ား ေကာင္းေနရင္ နင့္ ကို ငါမမွတ္မိေလာက္ဘူး..”</span></div><div style="text-align: justify;">ခင္ေလးက အသံပင္ တုန္တုန္ တုန္တုန္ႏွင့္ အဖြားႀကီး အသံ ေပါက္ေနေလၿပီ။<br /><br /><span style="color: #006600;"> “ဘာရယ္... မ်က္လံုးေကာင္းေနရင္ မမွတ္မိေလာက္ဘူး ဟတ္လား.. ေကာင္စုတ္ ငယ္အက်င့္က မေပ်ာက္ဘူး စကားေျပာရင္ အ႐ြဲ႕အေစာင္းက ပါတုန္း..”</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #000099;">“ေအ႔ေဟ႔ေဟးေဟး.. ဟုတ္ပါ႔ ဟုတ္ပါ႔..”</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ခင္ေလးႏွင့္တူတာဆို၍ ဒင္းမ်က္ႏွာတြင္ မ်က္ေစာင္းတစ္ခုသာ က်န္ေတာ႔သည္။ ဒင္းခမ်ာ အသက္သာႀကီးသြားသည္ ငယ္က်င့္က မေပ်ာက္။ ႏႈတ္ခမ္းမြဲမြဲကို အနီရဲရဲ ဆိုးထားေသးသည္။ မ်က္ခုံးေမြးမ႐ွိေတာ႔ေသာ မ်က္ခံုးအား ခဲတံျဖင့္ ခပ္ေကြးေကြးမ်ဥ္းတစ္ခု ဆြဲထားသည္။ နားတြင္လည္း နားကြင္းတစ္ခုက တန္းလန္းဆြဲထားေသးသည္။ ဆံပင္ပြ႐ႈပ္႐ႈပ္က ေျပာင္းဖူးေမြးႏွင့္ ေဆာက္ထားေသာ ငွက္သိုက္လို ျဖဴတစ္ကြက္ ညိဳတစ္ကြက္ႏွင့္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #006600;">“ဟဲ႔ ကိုရင္.. နင္ ေလျဖတ္သြားေသးတယ္ဆို ငါတို႔ၾကားလိုက္ေသးတယ္..”</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #000099;">“ဘယ္႔ႏွယ္ ေလျဖတ္ရမွာလဲ ေပါက္ေပါက္႐ွာ႐ွာ မေန႔တစ္ေန႔ကေတာင္ ႐ြာထဲက ကေလးေတြနဲ႔ ေဘာ္လံုးသြားကန္ေသးတယ္.. ေလက ျဖတ္ဖို႔ ေနေနသာသာ ေလေတာင္ မလည္တာ ၾကာေပါ႔.. ေအးေဟးေဟးေဟး..”</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #6600cc;"><br />“ခိခိ.. ဦးေနာ္က ရယ္စရာေတြ ေျပာတုန္းပဲ... သမီးမွတ္မိတယ္.. သမီးငယ္ငယ္တုန္းကေလ.. ဦးေနာ္ ရန္ကုန္လာတုန္းကေလ သမီးဦးေနာ္႔ အရက္ပုလင္းႀကီး ဖြက္ထားတာ ဟိဟိ..”</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #000099;">“ေဟးေဟး... ဟုတ္ပါ႔ သမီးရယ္... အဲ႔ဒီတုန္းက ဦးေနာ္ ငတ္သြားတယ္.. သမီးကလည္း ဆိုးပါ႔.. ညည္းအေမကလည္း ဦးေနာ္ ျမန္ျမန္ျပန္ပါေစ ဆုေတာင္းေနတာေလ..”</span></div><div style="text-align: justify;">ေျပာရင္း ကၽြႏု္ပ္၏ ပထမဆံုးအႀကိမ္ ရန္ကုန္ေရာက္ဖူးေသာ ခရီးစဥ္အား သတိရသြားသည္။&nbsp; အဲ႔ဒီတုန္းက ကေလးေလးက တကယ္႔ ကေလးေလး႐ွိေသးသည္။ (<a href="http://koyinnawkhinlaynge.blogspot.com/2008/11/blog-post_21.html">ေတာသားၿမိဳ႕ေၾကာက္</a>)</div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #006600;"><br />“ကဲ ကဲ ကိုရင္ ေ႐ွ႕ေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္က ေနာက္မွ ေျပာမယ္.. ကေလးေလး နင့္ဆီလာဖို႔ ပူဆာတာက..”</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #000099;">“ေအ႔.. ေအ႔.. ဟုတ္ပါ႔ရဲ႕ ေျပာဦး လာရင္းကိစၥ.. ဘာစိတ္ကူးေပါက္လို႔ နင္တို႔ သားအမိ ေရာက္လာၾကတာတုန္း..”</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #6600cc;"><br />“အာာ... ဦးေနာ္က ေမ႔ၿပီေပါ႔ ဒီေန႔ ကေလးေလး ေမြးေန႔ေလ အဲ႔ဒါ ဦးေနာ္ကို ကန္ေတာ႔မလို႔ လာတာ.. ေနာက္ ဘေလာ႔ေပၚမွာ သမီးေမြးေန႔လုပ္တုန္းက တီတီအိႁႏၵာတို႔၊ ဦးဦးေကာင္းကင္ကိုတို႔၊ ဦးမိုးေမာင္တို႔ ဦးဦးမိုးျမင့္တိမ္တို႔ ဟိုေကာင္ေလးခေရတြန္တို႔ ဘေလာ႔ဂါေတြ အမ်ားႀကီးပဲေလ ကဗ်ာေတြ ေရးေပးၿပီး ဆုေတာင္းေပးတာေလ အဲ႔ဒါ သမီးအဲ႔ဒီကဗ်ာေတြ ျပန္လိုခ်င္လို႔ ဦးေနာ္ဆီမွာ လာေတာင္းတာ..”</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #000099;">“ေဟ.. သမီးရယ္.. ဒါမ်ား အင္တာနက္ထဲကေန ဘေလာ႔ထဲ ဝင္ၿပီး ျပန္႐ွာလိုက္ရတာပဲေလ...”</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #6600cc;"><br />“အာ.. ဦးေနာ္ႀကီးကလည္း ကေလးေလးတို႔ ရန္ကုန္မွာက အင္တာနက္မွ မ႐ွိတာ..”</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #000099;">“ေဟ.. သမီးရယ္ ဟုတ္ရဲ႕လား ႏွစ္ေပါင္းပဲ မနည္းၾကာေနၿပီ ခုထိ ရန္ကုန္မွာ အင္တာနက္က မရေသးဘူးလား..”</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #6600cc;">“ဟုတ္တယ္ေလ ဦးေနာ္ရဲ႕ အခုဆို ရန္ကုန္က ေတာၿမိဳ႕ႀကီး ျပန္ျဖစ္သြားၿပီ.. အင္တာနက္လည္း မၾကည့္ရ၊ မီးလည္းမရ...” </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #006600;"><br />“ကဲ... ေတာ္ေတာ႔ ကိုရင္ရယ္.. နင့္ကိုေျပာရင္ ဘေလာ႔ျပန္ေရးခ်င္စိတ္ေပါက္သြားမယ္... ေျပာမေနေတာ႔ဘူး.. ကေလးေလးလိုခ်င္တာသာ ေပးလိုက္ နင္ပိုစ္႔ေတြအားလံုး ပရင့္ထုတ္ထားတာ ငါသိတယ္..”</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #000099;">“ကဲဒါဆိုလည္း ကေလးေလးေရ သမီးသာ သြားယူေပေတာ႔ ေဟာ.. ဟိုက စာအုပ္စင္ေပၚမွာ <a href="http://koyinnawkhinlaynge.blogspot.com/2009/03/blog-post_15.html">ကေလးေလးေမြးေန႔ကဗ်ာျပပြဲ</a> ဆိုတဲ႔ ဖိုင္႐ွိတယ္.. အဲ႔ဒါသာ ယူသြားေပေတာ႔ သမီးေရ.. ဦးေနာ္ ခ်စ္တဲ႔ တူမေလးလည္း က်န္းမာပါေစ ခ်မ္းသာပါေစ လိုအင္ဆႏၵေတြ တစ္လံုးတစ္ဝ ျပည့္ဝရ႐ွိပါေစလို႔ ဦးေနာ္က ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္ေနာ္..”</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #6600cc;"><br />“ဟုတ္.. ဦးေနာ္.. ေပးတဲ႔ဆုနဲ႔ ျပည့္ပါေစ..”</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #000099;">“ေအေအ.. သာဓု သာဓု သာဓု..” “ဟဲ႔ ခင္ေလး နင္လည္း ဂ႐ုစိုက္ကြယ္ အ႐ြယ္က အခ်ိန္မေ႐ြးေခါက္ကနဲ ျဖစ္သြားႏိုင္တဲ႔အ႐ြယ္ေရာက္ေနၿပီ.. ကေလးနဲ႔ ၿပိဳင္ၿပီး လွခ်င္မေနနဲ႔ေတာ႔... ဘုရားတရားေလးဘာေလး လုပ္ဦး..”</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #006600;"><br />“ေသနာ.. ဒီအ႐ြယ္အထိ ငါ႔ကို အေကာင္းမေျပာဘူး..”</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #6600cc;">“ခိခိ.. ဦးေနာ္နဲ႔ ေမေမခင္ကေတာ႔ အခုထိကို မတည့္ၾကဘူး..”</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #000099;">“..................................”</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #660000; font-weight: bold;">(ကိုရင္ေနာ္)</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b><span style="color: #000099;">ခ်စ္တူမေလး ကေလးေလးေရ..</span></b></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #000099;"><span style="font-style: italic; font-weight: bold;">Happy Birthday</span> ေနာ္</span>..<a href="http://s266.photobucket.com/albums/ii266/phyowl/?action=view&amp;current=bdaysmilies5.gif" target="_blank"><img alt="Photobucket" border="0" src="http://i266.photobucket.com/albums/ii266/phyowl/bdaysmilies5.gif" /></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #000099;">ဒီေန႔ (၁၅-၃-၂၀၁၀) ေန႔မွာ က်ေရာက္တဲ႔ သမီးကေလးေလးရဲ႕ေမြးေန႔ကို အေပ်ာ္သက္သက္ အမွတ္တရ ေရးလိုက္ပါတယ္ေနာ္..။ ဦးေနာ္လည္း မအားဘူးကြယ္။ ခရီးေတြ ထြက္ေနတာနဲ႔ အရင္လို စာေတြအမ်ားႀကီး မေရးျဖစ္ဘူး။ သမီးေမြးေန႔ ႏႈတ္ဆက္ခ်င္လို႔ ေနာက္ သမီးေမြးေန႔မွာ ေပ်ာ္သြားေအာင္ ျမန္ျမန္ေကာက္ေရးလိုက္ရတယ္။ မႏွစ္က ကဗ်ာေလးေတြ ျပန္သတိရေအာင္ ျပန္ဖတ္ျဖစ္ေအာင္ သတိေပးတဲ႔ သေဘာေပါ႔ သမီးရယ္။ မႏွစ္ကလို ေမြးေန႔ပြဲေလး မလုပ္ေပးျဖစ္ေတာ႔တာ ဦးေနာ္တို႔ မအားလို႔ပါကြယ္။ သမီးေမေမခင္လည္း မအားဘူးထင္ပါတယ္.. ဦးေနာ္နဲ႔လည္း အဆက္အသြယ္ျပတ္ေနတယ္။ ဒီပိုစ္႔ထဲမွာေတာ႔ </span><span style="color: #000099;"> သမီးေမေမခင္ကို ရန္စလိုက္တယ္ ဆိုပါေတာ႔ စာမေရးတာ ၾကာေနတဲ႔ ဒင္းကို ျပန္ေရးေအာင္ ကလိလိုက္တာပါကြယ္။ </span><span style="color: #000099;">သမီးက်န္းမာေရးဂ႐ုစိုက္ပါေနာ္။ တူမေလး ေပ်ာ္႐ႊင္ပါေစ..။</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #000099;">ခ်စ္တဲ႔</span></div><div style="text-align: justify;"><b><span style="color: #000099;">(ဦးေနာ္)</span></b></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="color: blue; text-align: justify;"><div class="separator" style="clear: both;"><a href="http://s266.photobucket.com/albums/ii266/phyowl/?action=view&amp;current=Present.gif" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank"></a></div><b>ေမခ်စ္တဲ႔ သမီးကေလးေလး </b></div><div style="color: blue; text-align: justify;">သမီးႏွလံုးေလး တစ္ခ်က္ခုန္လိုက္တိုင္း ေန႔သစ္အတြက္ ေတာက္ပမယ္႔ အလင္းေလးက ေျပးၿပီး ေပြ႕ဖက္ခ်င္လြန္းလို႔ေပါ့.... သမီးဝင္သက္ေလေငြ႕ေငြ႕ေလး တစ္မွ်င္ဟာ ေန႔သစ္ကိုႀကိဳဖို႔ ခြန္အားမ်ားစြာကို ေပးခ်င္လို႔တဲ့ေလ... သမီးထြက္သက္ေလးကို မႈတ္အထုတ္မွာ ေျခလွမ္းသစ္အတြက္ ေန႔အေဟာင္းေလးက လည္ေတြေတာင္ စင္းေပးလို႔ေနၿပီ... သမီးမ်က္ဝန္းက မ်က္ေတာင္ေလးအခတ္ဟာ ပန္းေလးေတြကို ေငးလို႔.. ငွက္ေလးေတြကို ေမာ့ၾကည့္ဖို႔ေလ သမီးရယ္... သမီးဆံႏြယ္ေလးေတြ သပ္အတင္မွာ သမီးဆီ သယ္ေဆာင္ ယူလာမဲ့အရာဟာ လတ္ဆတ္ျခင္းေတြေပါ့... သမီးလက္ကေလး အလႊဲမွာ ပန္းေလးေတြက အလုအယက္ ၿပံဳးျပၾကဖို႔ ႀကိဳၿပီးျမဴးေနၾကၿပီေလ... သမီးေခါင္းေလး အဆတ္မွာ ငွက္ကေလးေတြက ေတးဆိုခ်င္လြန္းလို႔ ေစာင့္ေနရင္း ငိုမဲ့မဲ့ေလးေတြေတာင္ ျဖစ္ေနၾကၿပီ... သမီးေျခလွမ္းေလး ဖြဖြအခ်မွာ စမ္းေခ်ာင္းေလးက ေရေအးေလးေတြ ေျပးစီးလာဖို႔ အရွိန္ေတြေတာင္ယူလို႔... သမီးရယ္သံေလးတစ္စမွာ ကဗ်ာလွလွေလးေတြက ခုန္ေပါက္ၿပီး ေကာင္းခ်ီးသံေတြ ညံခ်င္လြန္းေနၿပီ... ႀကိဳလင့္ေနတဲ့ ေႏြးေထြးတဲ့ ေလာကအိမ္ထဲမွာ သမီးကိုခ်စ္တဲ့ သူေတြအမ်ားႀကီး ေစာင့္လို႔ေနၾကေရာေပါ့... ေဟာ... ၾကည့္စမ္း..!! ေန႔သစ္ရဲ႕ ေရာင္ျခည္ေလးေတြေတာင္ သမီးပါးေလးေတြေပၚမွာ ဝဲျဖာက်လို႔....။</div><div style="color: blue; text-align: justify;"><br />ကဲ... ခ်စ္စရာ ေမ့ သမီး အိတ္ပုတ္မေလးရယ္ ေမ Birthday kiss ေလး ေပးမလို႔ ျမန္ျမန္ ထ... ပါေတာ့...!!</div><div style="color: blue; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: blue; text-align: justify;">သမီးကိုခ်စ္တဲ႔</div><div style="color: blue; text-align: justify;"><b>(ေမေမခင္)</b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4149570214000273546-4158096646569699192?l=www.koyinnawkhinlaynge.com' alt='' /></div>ကိုရင္ေနာ္ခင္ေလးငယ္http://www.blogger.com/profile/00527729002977133984noreply@blogger.com38tag:blogger.com,1999:blog-4149570214000273546.post-90193083593786181292010-03-03T07:20:00.011+08:002010-03-18T13:16:58.843+08:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: #000099;">“ေဟ႔ေကာင္ ဆန္ကုန္ခ်င္ကုန္ကြ ေျမေတာ႔ မေလးေစနဲ႔”</span><br />ဖခင္ႀကီး ေျပာလိုက္ေသာ စကားေၾကာင့္ ပါးစပ္တြင္း ဝင္လုဆဲဆဲ ထမင္းလုတ္ပင္ ျပဳတ္က်လုမတတ္ ျဖစ္သြားေတာ႔သည္။<br /><br /><span style="color: #000099;">“တစ္ရက္တစ္ရက္ စားလိုက္ အိပ္လိုက္ ဘာအလုပ္မွ မလုပ္ခ်င္တဲ႔ေကာင္ မင္း.. မ႐ွက္ဘူးလား..”</span><br />လည္ေခ်ာင္းတြင္း နင္ေနေသာ ထမင္းလုတ္ကို မနည္း မ်ိဳခ်၍ ဖခင္ႀကီးကို မ်က္ႏွာငယ္ငယ္ျဖင့္ ေမာ႔ၾကည့္မိသည္။<br /><span style="color: #000099;"><br />“မင္းလိုေကာင္ေတြ ႐ွိေနလို႔ ဒို႔ႏိုင္ငံႀကီး မတိုးတက္တာကြ..”</span><br />ဖခင္ႀကီးမွာ အေတာ္ႀကီးကို တင္းေနသည္ထင္၏ ထမင္းစားဝိုင္းမွာပင္ ႏိုင္ငံႏွင့္ခ်ီ၍ လႊတ္ေကာေနေလၿပီ။<br /><span style="color: #000099;"><br />“မင္းကိုယ္မင္း ျပန္စဥ္းစားစမ္း ဘာအသံုးက်သလဲလို႔.. ပညာလည္း ျဖစ္ေအာင္ မသင္.. မိဘအလုပ္လည္း ကူေဖာ္မရ.. မင္းအတြက္ ငါရင္ေလးတယ္.. “ေမြးမိမွား” ဆိုတာ မင္းလိုေကာင္ပဲ..”</span><br />ျဖစ္႐ိုးျဖစ္စဥ္ ထမင္းစားဝိုင္း စစ္ပြဲမ်ိဳးတြင္ မိခင္ႀကီးကေတာ႔ျဖင့္ ယပ္ေတာင္ခပ္၍ သားအဖ ႏွစ္ေယာက္အား ေအးေစသည္။<br /><br /><span style="color: #6600cc;">“ကိုေသာင္းရယ္... ကေလးထမင္း ေျဖာင့္ေျဖာင့္ စားပါေစ.. ႐ွင့္မွာလည္း ထမင္းစားတိုင္း ကေလးကို ေငါက္ေငါက္ေနေတာ႔တာပဲ..”</span><br />မိခင္ႀကီးကေတာ႔ ၾကားဝင္ ဖ်န္ေျဖသလိုႏွင့္ ကၽြႏု္ပ္ေ႐ွ႕မွ စစ္ကူဝင္ေပး႐ွာသည္။<br /><br /><span style="color: #000099;">“ဟဲ႔.. မသန္း.. ဒါလားဟ ကေလး.. ဟမ္.. အသက္က သံုးဆယ္ေက်ာ္ေနၿပီ အခုထိ အျဖစ္က မ႐ွိ.. ညည္း.. ကာစည္းကာစည္း လုပ္လို႔ ဒီေကာင္ဒီလို ျဖစ္ေနတာ..”</span><br />ျမားဦးက မိခင္ႀကီးဘက္ လည့္သြားသည္။ မိခင္ႀကီးကလည္း အထာနပ္သည္ စားၿပီးသား ဟင္းခြက္မ်ားကို အသာမ၍ အိမ္ေနာက္ေဖးသို႔ ေျပးေတာ႔သည္။<br /><br />ကၽြႏု္ပ္လည္း ကိုယ္႔ပန္းကန္ ကိုယ္မ ကုန္းထ၍ ကိုယ္လြတ္႐ုန္းရေလေတာ႔သည္။<br />ဖခင္ႀကီးမွာသာ တစ္ကိုယ္တည္း ပြစိပြစိႏွင့္ က်န္ရစ္ခဲ႔သည္။<br /><br />ဖခင္ႀကီး ေျပာမည္ဆိုလွ်င္လည္း ေျပာခ်င္စရာပင္။ ခပ္ဘြင္းဘြင္း ေျပာရပါလွ်င္ ကၽြႏု္ပ္သည္ အလြန္႔အလြန္ အပ်င္းႀကီးသူ ျဖစ္သည့္အျပင္ အင္မတိအင္မတန္မွလည္း ဇိမ္ယူတတ္ေသာ အီးေဘာေလာႀကီးတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေလသည္။ “တယ္.. ဒီသူငယ္ သူမို႔ မ႐ွက္မေၾကာက္ ကိုယ္႔မေကာင္း ကိုယ္ေျပာတယ္” လို႔ ဆိုခ်င္ ဆိုေစေတာ႔.. ကၽြႏု္ပ္ကေတာ႔ျဖင့္ ကိုယ့္ေပါင္ ကိုယ္လန္၍ ေထာင္းရေပေတာ႔မည္။ ေထာင္းရသည္မွာလည္း အေၾကာင္းက ႐ွိေသးသည္။ ကၽြႏု္ပ္ကုသိုလ္အား အားက်ေစလို၍ေတာ႔ျဖင့္ မဟုတ္႐ိုးအမွန္။ ကၽြႏု္ပ္ကဲ႔သို႔ ဆန္လည္းကုန္၍ ေျမလည္းေလးေသာ အီးေဘာေလာႀကီးမ်ား မျဖစ္ေစလို၍ပင္။<br /><br />ဆန္ကုန္ေျမေလး ဆိုေသာ္လည္း ကၽြႏု္ပ္မွာကား ခပ္ညံ့ညံ့ေကာင္ေတာ႔ျဖင့္ မဟုတ္ေပ။ အတန္ငယ္ အဆင္ေျပေသာ မိဘႏွစ္ပါးမွ ေပါက္ဖြားလာေသာ ေျမာက္ကားကားေကာင္ဟု ဆိုရမလိုပင္။ မိဘတို႔၏ စည္းစိမ္ဥစၥာအား မ်က္ႏွာေျပာင္တိုက္ ထိုင္ဝိုက္ေနသည္ကိုလည္း တစ္႐ြာလံုးက သိၾကေလသည္။ ဤသည္ကိုပင္ “က်ဳပ္ကုသိုလ္ႏွင့္ က်ဳပ္” ဟု အ႐ွက္မ႐ွိ ဂုဏ္ယူေနမိျပန္သည္။ ဂုဏ္ယူမည္ဆိုလွ်င္လည္း ယူခ်င္စရာပင္ မေတာင့္မတ မေၾကာင့္မက် ေနခဲ႔ရသည္ မဟုတ္ပါလား။<br /><br />လယ္ပိုင္၊ ေျမပိုင္ ဖခင္ႀကီး၏ လုပ္စာဟာျဖင့္ တစ္သက္စာေလာက္ေတာ႔ ေလာက္မည္ထင္သည္။ မိခင္ႀကီး ခ်က္ျပဳတ္ ေကၽြးေမြး ေနသည္ကလည္း ဝမ္းတစ္ထြာအတြက္ ၿပီးျပည့္စံုေနသည္။ ပညာဆိုတာလည္း ဆယ္တန္း ဆယ္ခါက်ၿပီးကတည္းက စိတ္ဝင္စားစရာ မလိုေတာ႔ေပ။ တစ္ရက္တစ္ရက္ ေအးရာေအးေၾကာင္း ေနေနရသည္ကိုက ကုသိုလ္ကံ အေတာ္ ထူးေနေလၿပီ။<br /><br />“မည္သို႔မည္ပံု ကုသိုလ္ကံ ထူးေနသနည္း” ဆိုသည္ကို ကၽြႏု္ပ္၏ တစ္ေန႔တာ ျဖတ္သန္းပံုျဖင့္ ခပ္ပါးပါးေတာ႔ ေျပာျပရေပဦးမည္။ ေန႔တစ္ေန႔၏ ကၽြႏု္ပ္ ပထမဦးဆံုး လုပ္ေသာ အလုပ္မွာ ေနမင္းႀကီး ဖင္အေတာ္ထိုးမွ ထေသာ အလုပ္ပင္။ ထိုသို႔ ေနဖင္ထိုးမွ ထၿပီး ျပန္လွ်င္လည္း ပ်င္းသူတို႔ ထံုးစံအတိုင္း “ဝါးးး” အႀကိမ္ႀကိမ္သမ္း၍ “ခါး” အႀကိမ္ႀကိမ္ခ်ိဳးေနေသးသည္။ ထို႔ေနာက္ လႈပ္လီလႈပ္လဲ႔ ပက္က်ိႀကီးကဲ႔သို႔ တစ္လွမ္းခ်င္း လွမ္းသည္။ အိမ္ေနာက္ဘက္ စဥ့္အင္တံုႀကီးေဘး ငုတ္တုတ္ေငး၍ ေတြးခ်င္ရာ ေတြးေနေသးသည္။ သြားတိုက္တံ ပါးစပ္တြင္ငံု၍ ၾကက္ၿခံနေဘး လမ္းေလွ်ာက္ေသးသည္။ ၿပီးလွ်င္ေတာ႔ စာအုပ္တစ္အုပ္ကိုင္၍ မစင္ေျခာက္သည္အထိ အိမ္သာတြင္း ထိုင္ေပေတာ႔သည္။<br /><br />စြန္႔စရာ႐ွိသည္မ်ား အားရပါးရ စြန္႔ၿပီးျပန္လွ်င္ ဝမ္းဗိုက္ႀကီး ဆာေလာင္ေလၿပီ။ ဆာလွ်င္လည္း ပူစရာမလိုေပ မိခင္ႀကီး အသင့္ေၾကာ္ထားေသာ ပဲျပဳတ္ႏိုင္းခ်င္း ထမင္းေၾကာ္အား ငါးေျခာက္ဖုတ္ ဆီတဝင္းဝင္းႏွင့္ အားပါးတရ ေလြးေတာ႔သည္။ ကိုယ္႔လုပ္အား တစ္ျပားသားမွ မပါေသာ ထမင္းမို႔ထင္၏ အ႐ွက္မ႐ွိစားရသည္မွာ အလြန္ အရသာ႐ွိလွသည္။ မိခင္ႀကီးမွာေတာ႔ သားဆိုးတို႔၏ မိခင္သဘာဝတိုင္း “မိခင္ဝဋ္” ကို ၿပံဳးၿပံဳးႀကီး ခံစားေလသည္။<br /><br />ဗိုက္ဝၿပီးျပန္လွ်င္ လုပ္ေသာ အလုပ္မွာ အျခားအလုပ္ မဟုတ္ေပ။ ၿခံတြင္း မက်ည္းပင္ရိပ္ေအာက္ ပက္လက္ကုလားထိုင္တြင္ ထိုင္၍ က်ဳိးတုိးက်ဲတဲ မုတ္ဆိတ္မည္းမ်ားအား ႏုတ္ျခင္းပင္။ မ်က္လံုးအား အသာမိွတ္၍ လက္တစ္ဖက္ျဖင့္ အေမြးအားစမ္းကာ ဇာဂနာျဖင့္ “ျဗဳတ္..” ကနဲ ဆြဲႏုတ္ရျခင္းမွာ အေတာ္ဇိမ္က်လွေပသည္။ မ႐ွိ ႐ွိသည္မ်ား ႏုတ္ၿပီးပါက နားဖာကေလာ္ျဖင့္ နားဖာေခ်း ကေလာ္ျပန္သည္။ ကေလာ္စရာ ကုန္လွ်င္ ၾကက္ေတာင္ေမြးျဖင့္ နားတြင္း ကလိကာ အားအားယားယား ဇိမ္ယူေလသည္။ ၿပီးလွ်င္ ႐ြာတြင္း ေျပးလႊားေဆာ႔ကစားေနေသာ ကေလးမ်ားအားေခၚ၍ မုန္႔ဖိုးေမးမည္ဟု ဆိုကာ ႏွိပ္ခိုင္းသည္။ ဇက္ေၾကာဆြဲသူဆြဲ၍ ေျခသလံုးႏိွပ္သူႏွိပ္ၾကသည္။<br /><br />တစ္ရက္တစ္ရက္ စားလိုက္၊ အိပ္လိုက္၊ ဇိမ္ယူလိုက္ႏွင့္ လူျဖစ္က်ိဳး နပ္ေနရသည္မွာ ကုသိုလ္ကံ အေတာ္ထူး၍ပင္ ျဖစ္မည္။ ဖခင္ႀကီးကေတာ႔ သူႏွင့္အတူ လယ္လုပ္ငန္းအား ဦးစီးလုပ္ကိုင္ေစခ်င္သည္။ ကၽြႏု္ပ္မွာျဖင့္ လယ္လုပ္ရမည္ထက္ ခ်ိဳင္းေမြးႏုတ္ ေနရသည္ကို ပို၍ဝါသနာပါေနသည္။ ဤသည္ကို မေက်မနပ္ ျမင္ျပင္းကတ္ေနေသာ ဖခင္ႀကီး၏ ျမည္တြန္းေတာက္တီးသံကိုလည္း ကၽြႏု္ပ္က အေတာ္နားရည္ ဝေနေလၿပီ။<br /><br />“တကယ္႔ကို ဘာအလုပ္မွ မလုပ္ေတာ႔ဘူးလား” ဆိုလွ်င္ေတာ႔ျဖင့္လည္း မဟုတ္ေသးေခ်။ တစ္ခါက ႏိုင္ငံျခားသြားရန္ ႀကိဳးစားခဲ႔ေသးသည္။ ကၽြႏု္ပ္သေဘာျဖင့္ မဟုတ္ပဲ ဖခင္ႀကီးမွ အတင္းမဟားဒယား သြားေစခ်င္၍ျဖစ္သည္။ အိမ္တြင္ ငုတ္တုတ္နပ္ေနျခင္းအား အျမင္ကပ္၍ ျဖစ္မည္ထင္သည္ သတင္းစာတြင္ပါေသာ ႏိုင္ငံျခား အလုပ္ေၾကာ္ျငာတစ္ခုအား ေတြ႕၍ ကၽြႏု္ပ္အား ရန္ကုန္သို႔ လႊတ္ျခင္းျဖစ္သည္။ ဘာပညာမွမတတ္၊ ဘာဘြဲ႕မွမ႐ွိ၊ ဘာလက္မွတ္မွ ကိုင္မထားေသာ ကၽြႏု္ပ္အတြက္ေတာ႔ အင္တာဗ်ဴး ဆိုတာမွာတင္ အ႐ွက္တကြဲႏွင့္ တပ္ေခါက္ျပန္ခဲ႔ရသည္။<br /><br />ရန္ကုန္ေရာက္ခဲ႔သည္တြင္ တစ္ခုေတာ႔ အျမတ္ထြက္ခဲ႔သည္။ အျခားေတာ႔မဟုတ္ေပ ကၽြႏု္ပ္ကဲ႔သို႔ မိဘလုပ္စာ ထိုင္စားေနၾကေသာ အီးေဘာေလာမ်ားႏွင့္ သိခြင့္ရခဲ႔ျခင္းပင္။ ထိုသူငယ္ခ်င္းမ်ားသည္လည္း သင္တန္းတက္သည္ ဟူ၍ လည္းေကာင္း၊ ေက်ာင္းတက္သည္ ဟူ၍ လည္းေကာင္း၊ ႏိုင္ငံျခားသြားရန္ လုပ္ေနသည္ ဟူ၍ လည္းေကာင္း အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ အေၾကာင္းမ်ားျဖင့္ အိမ္မွ ထြက္လာၾကသူမ်ား ျဖစ္သည္။ ထိုသူတို႔ေခၚသျဖင့္ ေခါင္းေလွ်ာ္ဆိုင္သို႔ ေရာက္ဖူးသြားသည္။ အႏွိပ္ခန္း ဆိုသည္ကိုလည္း အေတာ္ႀကီး သေဘာက်သြားသည္။ ကာရာအိုေက ဆိုတာႀကီးကလည္း အေတာ္ပင္ ဖမ္းစားသြားခဲ႔သည္။ ဆိုေတာ႔ျဖင့္ ပါလာသမွ် ပိုက္ဆံလည္း ေပါက္ေပါက္က်ဲသလို ေသာက္ေသာက္လဲ ကုန္ေလေတာ႔သည္။<br /><br />ဖခင္ႀကီးလည္း မွတ္သြားၿပီထင္သည္ ႏိုင္ငံျခား ဆိုသည္ကို မဟေတာ႔သလို ကၽြႏု္ပ္အားလည္း ေဘးမဲ႔ ေပးထား လိုက္ေလေတာ႔သည္။ ကၽြႏု္ပ္မွာသာ ရန္ကုန္မွ ျပန္ေရာက္စ မ႐ိုးမ႐ြႏွင့္ အႏွိပ္ခန္းအား တမ္းတေနမိေသးသည္။ “တ” မည္ဆိုလည္း “တ” စရာပင္။ အႏွိပ္ႏွမတို႔ တယုတယ လက္စက ကၽြႏု္ပ္လို ဇိမ္ႀကိဳက္သူအတြက္ စြဲလန္းစရာႀကီး မဟုတ္ပါလား။<br /><br />ဤသို႔ျဖင့္ ဘာမွမလုပ္ေသာ ဒုန္ရင္းဘဝႏွင့္ပင္ တစ္ရက္ တစ္ရက္ မပ်င္းမရိ ျဖတ္သန္းေနမိေတာ႔သည္။<br /><br /><span style="color: #000099;">“မသန္း.. က်ဳပ္.. ဒီေကာင့္ကို အိမ္ေပၚက ႏွင္ခ်လိုက္ေတာ႔မယ္”</span><br />အိမ္ေ႐ွ႕ခန္းမွ ထြက္ေပၚလာေသာ ဖခင္ႀကီးစကားသံေၾကာင့္ အိပ္ခန္းတြင္းမွ ကၽြႏု္ပ္ လန္႔ျဖန္႔သြားသည္။ <br />“အလိုေလ ငါ႔ကို အိမ္ေပၚက ႏွင္ခ်မယ္ ဆိုပါလား” ကုတင္ေပၚမွထ၍ လိုက္ကာၾကားမွ အသာေခ်ာင္းၾကည့္လိုက္လွ်င္.. ဟိုဟိုဒီဒီ ေခါက္ျပန္ ေလွ်ာက္ေနေသာ ဖခင္ႀကီးႏွင့္ ငုတ္တုတ္ထိုင္ေနေသာ မိခင္ႀကီးတို႔အား ေတြ႕ရေလသည္။ ဖခင္ႀကီးမွာ ႐ွဴး႐ွဴး႐ွဲ႐ွဲ ျဖစ္ေနသလို မိခင္ႀကီးမွာ ျပဴးျပဴးၿပဲၿပဲ ျဖစ္ေနသည္။<br /><br /><span style="color: #6600cc;">“အို.. ႐ွင္ဘယ္လို ေျပာလိုက္တာလဲ”</span><br /><span style="color: #000099;">“ေအ.. ဟုတ္တယ္ ဒီေကာင့္ကို ႏွင္ခ်လိုက္တာပဲ ေအးမယ္..”</span><br />ဖခင္ႀကီးက အေသအခ်ာ ဆံုးျဖတ္ၿပီးဟန္ႏွင့္ ေျပာေနေလၿပီ။<br /><br /><span style="color: #6600cc;">“အိုေအ.. ကိုေသာင္း.. ႐ွင္မို႔ ေျပာရက္တယ္.. က်ဳပ္တို႔သား အရင္းႀကီးပါ.. အရက္သမား၊ ဖဲသမား၊ ဖိုးသမားလည္း မဟုတ္ဘူး.. ဘာဒုကၡမွလည္း ေပးတာ မဟုတ္ဘူး.. သူ႔ဟာသူ ဘာမွ မလုပ္တတ္လို႔ မလုပ္တာ ေနပါေစေပါ႔.. ႐ွင္ႏွင္ခ်ေတာ႔ သူ ဘယ္သြားေနရမွာလဲ..”</span><br />ကၽြႏု္ပ္မွာေတာ႔ မ်က္ရည္ေလး စမ္းစမ္း စမ္းစမ္း ျဖစ္လာသည္။ မိဘႏွစ္ပါး ကၽြႏု္ပ္အား အလယ္တြင္ထား၍ လြန္ဆြဲေနၾကၿပီ မဟုတ္ပါလား။<br /><br /><span style="color: #000099;">“ဒီေကာင္ ဒီလို ဘာမွ မလုပ္ခ်င္ မကိုင္ခ်င္ အပ်င္းေရာဂါ ရေနတာ မင္းေၾကာင့္ကြ မသန္း..”</span><br /><span style="color: #6600cc;">“႐ွင္ ဒီလို မေျပာပါနဲ႔.. က်ဳပ္သားကို က်ဳပ္ခ်စ္လို႔ ပိုးေမြးသလို ေမြးလာခဲ႔တာ..”</span><br />မိခင္ႀကီးမွာ မ်က္ရည္မ်ားပင္ က်လာေလၿပီ။<br /><br /><span style="color: #000099;">“မင္းဟာက ခ်စ္တာ မဟုတ္ဘူးကြ နစ္တာ.. နစ္တာ.. မင္းခ်စ္ပံု မမွန္ခဲ႔လို႔ ဒီေကာင္ အခုလို အီးေဘာေလာႀကီး ျဖစ္ေနတာ.. ေခြးကမွ အိမ္ေစာင့္ေဖာ္.. ေဟာင္ေဖာ္ရေသးတယ္.. ဒီေကာင္ ဘာအသံုးက်လို႔လဲ..”</span><br />ကၽြႏု္ပ္ ဇက္ကို ပုထားလိုက္သည္။ အၿမီးပဲ ကုပ္ရမလိုလို “ကိန္” ကနဲ ေအာ္ရေတာ႔မလိုလို။<br /><br /><span style="color: #6600cc;">“ေတာ္ပါေတာ႔ ကိုေသာင္းရယ္.. ႐ွင့္မွာလည္း ေဒါသနဲ႔ပဲ ဘယ္ေတာ႔မွ ၾကည္ၾကည္သာသာကို မ႐ွိဘူး..”</span><br /><span style="color: #000099;">“႐ွိမလားကြ တေန႔တေန႔ ဒီေကာင့္ကို ျမင္ေနရရင္ ေဒါသထြက္လြန္းလို႔ ဘာလဲ.. တစ္ရက္တစ္ရက္ အိပ္လိုက္၊ စားလိုက္နဲ႔ပဲ အခ်ိန္ကုန္ေန.. ရင္ေလးတယ္.. ဒီေကာင့္ေ႐ွ႕ေရးေတာ႔ ငါမေတြးရဲဘူး.. </span><span style="color: #000099;">ဒီအေမြးႏုတ္ရင္းနဲ႔ ေသမယ္႔ေကာင္ပဲ</span><span style="color: #000099;">”</span><br />ကၽြႏု္ပ္ ကုတင္ေပၚ ျပန္ထိုင္ကာ လက္ထဲမွ ေမြးညႇပ္အား ေခါင္းအံုးေအာက္ ထိုးထည့္ထားလိုက္သည္။<br /><br /><span style="color: #6600cc;">“ကိုေသာင္း.. သားကို </span><span style="color: #6600cc;">မိန္းမ ေပးစားလိုက္ရင္ </span><span style="color: #6600cc;">မေကာင္းဘူးလား..”</span><br />ကၽြႏ္ုပ္ မ်က္လံုးႀကီးျပဴး၍ ေခါင္းေမြးေထာင္သြားသည္။ ကုတင္ေပၚမွ ခုန္ေပါက္ထ၍ လိုက္ကာကို အသာဟကာ ေခ်ာင္းၾကည့္လိုက္ျပန္သည္။<br /><br /><span style="color: #000099;">“ဘာ.. မိန္းမ ေပးစားမယ္ ဟုတ္လား.. ဘာအျဖစ္မွ မ႐ွိ၊ ဘာအလုပ္မွ မလုပ္၊ ကိုယ္႔ေျခေထာက္ေပၚေတာင္ ကိုယ္မရပ္ႏိုင္တဲ႔ေကာင္ မိန္းမေပးစားလိုက္လို႔ကေတာ႔.. ငါးပါးမကဘူး ဆယ္ပါးပါေမွာက္မယ္.. ေမွာက္တာ အေရးမႀကီးဘူး.. အဲ႔ဒီမိန္းမေတြ ကေလးေတြ အကုန္လံုး ငါ႔ေခါင္းေပၚေရာက္ကုန္မယ္..”</span><br /><span style="color: #6600cc;">“ကိုယ္ေသာင္းရယ္.. သူမိန္းမရေတာ႔လည္း ေျပာင္းရင္ ေျပာင္းလဲ သြားမွာေပါ႔..”</span><br />ကၽြႏု္ပ္မွာ ထိုင္ရမလို ထရမလိုႏွင့္ ထိုင္ထ လုပ္ေနမိသည္။<br /><br /><span style="color: #000099;">“ဒီေကာင္လား ေျပာင္းလဲမွာ သူ႔ခ်ိဳင္းေမြးသူႏုတ္တာ အားမရလို႔ မိန္းမခ်ိဳင္းေမြးပါ သြားႏုတ္ေနမယ္႔ေကာင္..”</span><br />ကၽြႏု္ပ္ ေယာင္ယမ္း၍ ကၽြႏု္ပ္ခ်ိဳင္း ကၽြႏု္ပ္ ျပန္စမ္းၾကည့္မိသည္။<br /><br /><span style="color: #6600cc;">“ေတာ္ပါေတာ႔ ကိုေသာင္းရယ္ က်ဳပ္လည္း စိတ္ညစ္ပါတယ္. ႐ွင္တို႔ သားအဖၾကား ႐ူးေတာ႔မယ္”</span><br />မိခင္ႀကီးမွာ ေျပာေျပာဆိုဆိုႏွင့္ လံုခ်ည္ျပင္ဝတ္ရင္း ထထြက္သြားေတာ႔သည္။<br />ဖခင္ႀကီးမွာေတာ႔ ထံုးစံအတိုင္း ပြစိပြစိႏွင့္။<br /><br />ကၽြႏုု္ပ္လည္း ေျပာင္သလင္းခါေနသည့္ ေမးေစ႔အား ပြတ္သပ္ရင္း ေခါင္းအံုးေအာက္မွ ေမြးညႇပ္အား ႏိႈက္ယူလိုက္သည္။<br /><br />ဤသို႔ျဖင့္ ကၽြႏု္ပ္၏ ေန႔ရက္မ်ားအား... <span style="color: #999999;">(ဗီြဒီယိုေခြရစ္သကဲ႔သို႔)</span><br />ေနဖင္ထိုး.. အိပ္ယာထ.. ပ်င္းေၾကာဆြဲ.. မ်က္ႏွာသစ္.. အိမ္သာတက္.. စာအုပ္ဖတ္.. အီအီးေျခာက္.. ဗိုက္ဆာ.. ထမင္းေၾကာ္.. ဗိုက္ဝ.. မက်ည္းပင္ေအာက္.. မုတ္ဆိတ္ႏုတ္.. ခ်ိဳင္းေမြးႏုတ္.. နားဖာကေလာ္.. အေညာင္းဆန္႔.. အႏွိပ္ခံ.. ထမင္းစား.. ဖခင္ႀကီး.. ဓါတ္ျပားေဟာင္း.. ပြစိပြစိ.. မိခင္ႀကီး.. စစ္ကူဝင္.. ဗိုက္ဝ.. မွန္ၾကည့္.. အေမြးႏုတ္.. တေရးအိပ္.. ျပန္ထ.. ပ်င္းေၾကာဆြဲ.. ဗိုက္ဆာ.. ထမင္းစား.. အေမြးႏုတ္.. ပ်င္းေၾကာဆြဲ.. ဝါးသမ္း.. အိပ္ယာဝင္.. တစ္ရက္ကုန္.. ေနာက္တစ္ရက္.. ေနဖင္ထိုး...... <span style="color: silver;">(ဖတ္လိုက ေနဖင္ထိုးမွစ၍ ျပန္၍ ျပန္၍ ဖတ္ရန္)</span><br /><br />ကၽြႏု္ပ္ အေသအခ်ာ သိေနသည္မွာ ကၽြႏု္ပ္ကဲ႔သို႔ အလုပ္အကိုင္မလုပ္ပဲ မိဘလုပ္စာ ထိုင္စားေနေသာ အီးေဘာေလာမ်ား အေတာ္မ်ားမ်ား ႐ွိေနသည္။ မည္သည္႔အတြက္ေၾကာင့္ ကၽြႏု္ပ္တို႔ အီးေဘာေလာ ျဖစ္ေနရပါသနည္း။ ပညာမတတ္၍လည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။ ငယ္ငယ္ေလး ကတည္းက အလုပ္အကိုင္ မလုပ္ခဲ႔ရျခင္းေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။ မိမိကိုယ္ မိမိ အားကိုးရေကာင္းမွန္း မသိပဲ မိဘအား အလြန္အမင္း အားကိုးေနမိျခင္းလည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။ မိဘတို႔၏ သားသမီးအေပၚသြန္သင္ပံု လမ္းျပပံုႏွင့္လည္း ဆိုင္မည္။ ကိုယ္႔ေျခေထာက္ေပၚ ကိုယ္ရပ္တည္ရန္ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ ယံုၾကည္မႈ မ႐ွိျခင္းလည္း ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္မည္။ ေသခ်ာသည္မွာ ကိုယ္တိုင္ကိုက အပ်င္းႀကီးေနျခင္းျဖစ္မည္။<br /><br />ပ်င္းျခင္းေရာဂါအား ကုစားရန္ အလုပ္မ်ားမ်ား လုပ္ရန္လိုအပ္သည္။ အလုပ္လုပ္ရန္ ပ်င္းေနလွ်င္ ပ်င္းၿပီးရင္း ပ်င္းရင္း ျဖစ္ေနေတာ႔မည္။ အားေနသည္ႏွင့္ အလုပ္တစ္ခုခု လုပ္ေနရန္ ႀကံစည္သင့္သည္။ ပ်င္းေတာ႔မည္ဟု သိသည္ႏွင့္ တစ္ခုခု ထလုပ္သင့္သည္။ အပ်င္းေရာဂါအား ပိုမိုပံ႔ပိုးေသာ ပက္လက္ကုလားထိုင္တြင္ထိုင္ျခင္း၊ အေမြးႏုတ္ျခင္းမ်ားအား ေ႐ွာင္သင့္သည္။<br /><br />ကၽြႏု္ပ္ႏွင့္ ဘဝတူ အီးေဘာေလာမ်ား ေမွ်ာခ်င္ရာ မေမွ်ာပဲ အပ်င္းေရာဂါ ေပ်ာက္ကင္း၍ ကိုယ္ေျခေထာက္ေပၚကိုယ္ ရပ္တည္ႏိုင္ၾကပါေစ...။<br /><br /><span style="color: #660000; font-weight: bold;">(ကိုရင္ေနာ္)</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4149570214000273546-9019308359378618129?l=www.koyinnawkhinlaynge.com' alt='' /></div>ကိုရင္ေနာ္ခင္ေလးငယ္http://www.blogger.com/profile/00527729002977133984noreply@blogger.com45tag:blogger.com,1999:blog-4149570214000273546.post-30671205914838335512010-02-04T12:41:00.018+08:002010-03-23T03:44:44.778+08:00<div style="text-align: justify;">ကၽြႏု္ပ္ အပါအဝင္ သတၱဝါတို႔သည္...<br />အစားတစ္လုတ္အတြက္ အသက္႐ွင္ေနၾကျခင္းေလာ..!!<br />အသက္႐ွင္သန္ရန္အတြက္ အစား စားေနၾကျခင္းေလာ..!!<br /><br />သဘာဝက ေပးလိုက္ေသာ ဝမ္းဗိုက္တစ္လံုးႏွင့္ ပါးစပ္တစ္ေပါက္ေၾကာင့္ ကၽြႏု္ပ္တို႔ အေတာ္ အလုပ္႐ႈပ္ၾကရသည္။ စားေရးေသာက္ေရး အတာ္ အေရးေပးရသည္။ သီလမေစာင့္ႏိုင္ေသးလွ်င္ေန အူမေတာ႔ ေတာင့္ေနမွျဖစ္မည္။ ကၽြႏု္ပ္ကေတာ႔ျဖင့္ “စားမွာပဲ ဝါးမွာပဲ ငါ႔ကို လာမတားနဲ႔” ဆိုေသာ သီခ်င္းစာသားလိုပင္ အစား စားျခင္းအမူအား ၿမိန္ေရ႐ွက္ေရျပဳရမွ အားရေက်နပ္တတ္သည္။ ကၽြႏု္ပ္ အားရပါးရ စားတတ္သလို စားသူတိုင္းလည္း မည္သို႔မည္ပံု စားေနၾကေၾကာင္း စိတ္ဝင္စားမိသည္။ အစားအေသာက္ စားျခင္းအား အားရပါးရ စားတတ္ရန္အတြက္လည္း စားနည္းစားဟန္ဆိုသည္မွာ မ်ားစြာ အေရးပါေၾကာင္း ေတြးရင္းေတြးရင္း ပိုပိုသိလာသည္။<br /><br />ကၽြႏု္ပ္ ကေလးဘဝ ခပ္ငယ္ငယ္က အားရပါးရ မစားတတ္ခဲ႔ေပ။ ခ်စ္စြာေသာ ဖြားေအႀကီးႏွင့္ အတူေန၊ အတူစားရေသာေၾကာင့္ လြတ္လပ္စြာ မစားခဲ႔ရ။ ေ႐ွးလူႀကီးတို႔ ထံုးစံအတိုင္း စည္းကမ္းဆိုေသာ ပံုစံခြက္ႀကီးအတြင္း အတင္းဖိသြင္းခဲ႔သည္။ ထမင္းစားလွ်င္ စကားမေျပာရ၊ လက္တစ္ဆစ္ထက္ ပို၍ ထမင္း မေပရ၊ ထမင္းပန္းကန္ ေဘးႏႈတ္ခမ္းမ်ား ညစ္ပတ္မေနရ၊ ထမင္းဟင္း မဖိတ္စင္ရ၊ စသည္ျဖင့္ စည္းကမ္း တင္းၾကပ္လြန္းလွသည္။ ကေလးဘာဝ ဖိတ္စင္မိေသာ္၊ အသံ “တျပတ္ျပတ္” ျမည္သြားသည္ ႐ွိေသာ္ “ေဒါက္” ကနဲ ေနေအာင္ ေခါက္ခံရသည္။ ဟင္းထမင္းအားလည္း သူ႔စားပံုအတိုင္း ခပ္ေျခာက္ေျခာက္သာ စားေစသည္။ ထမင္းျဖဴျဖဴအား အသားတံုးေလးျဖင့္ ဖြဖြနယ္ေစကာ အလုတ္ခပ္ေသးေသးသာ စားေစသည္။ ငါးဆိုလွ်င္လည္း အ႐ိုးမ်ားအား ေသခ်ာဖယ္ေစ၍ ၾကာၾကာဝါးခိုင္းတတ္သည္။ ဟင္းရည္အားလည္း ေသာက္သာ ေသာက္ရသည္ နယ္စားခြင့္ မရေပ။ ထမင္း နင္၍ ေရေသာက္မည္ ဆိုလွ်င္လည္း “ဝမ္းေဖာမယ္” ဆိုၿပီး ေငါက္တတ္ေသးသည္။ ကၽြႏု္ပ္အဖြား တကယ္မလြယ္ေပ။ ဤသို႔ျဖင့္ ကၽြႏု္ပ္မွာ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ အဖြားဟန္အတိုင္း စားက်င့္ရလာသည္။<br /><br />ကၽြႏု္ပ္ လူပ်ိဳေပါက္အေရာက္ တစ္ရက္တြင္ေတာ႔ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ႏွင့္အတူ သူ႔အဖိုး၏ ေတာင္ယာသို႔ အလည္လိုက္သြားခဲ႔သည္။ စိမ္းစိုစို ေတာင္ကုန္း ေတာင္တက္မ်ားအား ေက်ာ္၍ အေတာ္ေဝးေဝး ေျခလ်င္သြားရသည္။ ေတာင္ယာသို႔ေရာက္ေသာ္ ယာတဲအတြင္း သူငယ္ခ်င္း၏ အဖိုး ထမင္းစားေနသည္ႏွင့္ ႀကံဳေလသည္။ အဖိုး စားေနပံုအား ျမင္ေသာ္ ကၽြႏု္ပ္မွာ ပါးစပ္ အေဟာင္းသားႏွင့္ အံ႔ၾသဘနန္း ျဖစ္ရေလသည္။ ထိုစားနည္းစားဟန္မ်ိဳး ကၽြႏု္ပ္ဘဝ တစ္ခါမွ် မျမင္ခဲ႔ဖူးေခ်။ ကၽြႏု္ပ္မွာ ၾကည့္ရင္းၾကည့္ရင္း ဝမ္းတၾကဳတ္ၾကဳတ္ ျမည္၍ သြားရည္တမ်ားမ်ား က်လာေလေတာ႔သည္။<br /><br />အဖိုး၏ စားပံုမွာ ႐ိုး႐ွင္းပြင့္လင္းလြန္းလွသည္။ ဟိတ္ဟန္မ႐ွိ လြတ္လပ္လြန္းလွသည္။ အဖိုးမွာ အက်ႌဗလာက်င္း ေခၽြးတဝင္းဝင္းႏွင့္။ ဒူးေခါင္းတစ္ဖက္ကို ေထာင္၍ ပုဆိုးအား ေပါင္ၾကားအတြင္း လံုးေထြးစုထည့္ထားသည္။ စားပြဲေပၚတြင္လည္း ဟင္းပြဲဆို၍ မ်ားမ်ားစားစား မေတြ႕ရေပ။ ေတာင္ယာထြက္ ဖ႐ံုသီးေၾကာ္ခ်က္တစ္ခြက္၊ ငါးကေလးႂကြပ္ႂကြပ္ေၾကာ္ သံုးေလးေကာင္၊ သခြားသီးစိမ္း၊ ခရမ္းသီး ေသးေသးျပဳတ္၊ ဘူးညြန္႔ျပဳတ္၊ င႐ုပ္ၾကမ္းမႈန္႔ နီရဲရဲႏွင့္ ခပ္က်ဲက်ဲ ငါးပိရည္က်ိဳ တစ္ခြက္သာ။ ဧရာမဇလံုႀကီး၏ အတြင္းတြင္ေတာ႔ ဆန္ၾကမ္းခ်က္ ထမင္းခဲ အျပည့္အေမာက္။<br /><br />ထမင္းေပၚသို႔ ငါးပိရည္ “ဗြမ္း” ကနဲျမည္ေအာင္ ေလာင္းထည့္ကာ ဖ႐ံုသီးေၾကာ္အား “ဘတ္” ကနဲ ျမည္ေအာင္ ထည့္လိုက္သည္။ ဇလံုတစ္ဖက္ကို လက္ျဖင့္ထိန္းကာ က်န္လက္တစ္ဖက္ျဖင့္ “တဖ်စ္ဖ်စ္” ျမည္ေအာင္ အားရပါးရနယ္ေလေတာ႔သည္။ လက္တစ္ဝါးလံုး အျပည့္ထမင္းလုတ္ႀကီးကို “ဖလူး” ကနဲ ျမည္ေအာင္ ပါးစပ္ထဲ ပစ္သြင္းလိုက္သည္။ ငါးေၾကာ္တစ္ေကာင္အား “ႂကြပ္” ကနဲျမည္ေအာင္ ကိုက္ဝါးကာ ပလုတ္ပေလာင္းသံႀကီးျဖင့္ စကားေျပာေနေသးသည္။ လက္ႏွင့္ပါးစပ္မွာ ေပပြကာ အျမင္အားျဖင့္ မတင့္ေသာ္လည္း အရသာေတာ႔ အေတာ္ႀကီး႐ွိပံုေပၚသည္ “တ႐ွဴး႐ွဴး တ႐ွဲ႐ွဲ” ႏွင့္ အားရပါးရ႐ွိလွသည္။ စားၿပီးေလေသာ္ မထႏိုင္အထိုင္ခက္ ပံုပ်က္ပန္းပ်က္။<br /><br />ထိုေန႔မွ စ၍ ကၽြႏ္ုပ္လည္း ဖြားေအႀကီး လစ္လွ်င္ လစ္သလို ထိုအဖိုးကဲ႔သို႔ နယ္ဖတ္စားၾကည့္ေလေတာ႔သည္။<br />ေကာင္းလိုက္ေလျခင္း။ အရသာ႐ွိလိုက္ေလျခင္း။ ၿမိန္ရည္႐ွက္ရည္ ႐ွိလွေလျခင္း။ စားေကာင္းလြန္း၍ မအီမသာ ျဖစ္ရသည္အထိပင္။<br /><br />တစ္ရက္တြင္လည္း ဟိႏၵဴဘာသာဝင္ မိတ္ေဆြတစ္ဦး ဖိတ္ၾကားေသာေၾကာင့္ သူတို႔ ဘုရားပြဲသို႔ ေရာက္သြားျပန္သည္။ ထိုေနရာ၏ စားနည္းစားဟန္မွာလည္း ကၽြႏ္ုပ္အတြက္ လြန္စြာအံၾသဘနန္း ျဖစ္ရျပန္သည္။ ဧည့္ခံပံုစနစ္မွာ လာေရာက္ေသာ ဧည့္ပရိတ္သတ္အား တစ္သုတ္ၿပီးတစ္သုတ္ အလည့္က် ေကၽြးပံုမ်ိဳးျဖစ္သည္။ ကၽြႏု္ပ္ႏွင့္အတူ စားရန္ေစာင့္ေနၾကေသာ လူအုပ္ႀကီးလည္း ႐ွိေနသည္။ ကၽြႏု္ပ္ေရာက္သြားေသာ ခန္းမေဆာင္ႀကီးအတြင္း စားပြဲခံုဟူ၍ တခုံမွ်မ႐ွိေပ။ စားၿပီးေသာ လူအုပ္ႀကီး အျပင္ထြက္သြားလွ်င္ တမံတလင္းေပၚ၌ ငွက္ေပ်ာဖက္မ်ားသာ က်န္ခဲ႔သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ လူငယ္တစ္စု ဝင္လာ၍ တံျမက္စည္းၾကမ္းမ်ားျဖင့္ ထိုငွက္ေပ်ာဖက္မ်ားအား “တ႐ႊမ္း႐ႊမ္း” လွည္းထုတ္ၾကသည္။ လွည္းၿပီးသြားေသာ္ အခန္းတြင္း ငွက္ေပ်ာဖက္ အသစ္မ်ား ထပ္ခင္းျပန္သည္။ ငွက္ေပ်ာဖက္မွာ ပိုင္းျဖတ္ထားျခင္းမ်ိဳးမဟုတ္ပဲ ေလး၊ ငါး ေပ႐ွည္ အ႐ြက္ႀကီးမ်ားအား အတန္းလိုက္ အတန္းလိုက္ စီတန္းလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ ကၽြႏု္ပ္တို႔ စားမည့္သူမ်ားမွာ တမံတလင္းေပၚတြင္ တင္ပ်ဥ္ေခြ ထိုင္၍ စားရန္ အသင့္ ေစာင့္ေနရသည္။ ကၽြႏု္ပ္မွာ မည္သို႔ စားရမည္မသိပဲ စိတ္လႈပ္႐ွားေနမိေတာ႔သည္။<br /><br />ခဏအၾကာတြင္ေတာ႔ လူငယ္မ်ား ဝင္လာျပန္သည္။ ထမင္းမ်ား ထည့္ထားေသာ ထန္းေခါက္ေတာင္းႀကီးအား လူငယ္သံုးေယာက္ မ၍ တစ္ေယာက္မွ ဇလံုႀကီးျဖင့္ ေကာ္၍ ငွက္ေပ်ာဖက္မ်ားေပၚ ထမင္းခဲႀကီးမ်ားအား ပံုပံုသြားသည္။ ငွက္ေပ်ာဖက္ တစ္ခုေ႐ွ႕တြင္ လူသံုးေယာက္ ထိုင္ရေသာေၾကာင့္ ထမင္းပံုမ်ားမွာ ဆက္လုမတတ္ ျဖစ္လို႔ေနသည္။ ထို႔ေနာက္ ေနာက္လူငယ္တစ္ေယာက္မွ ဘာလီပံုးႏွင့္ ထည့္ထားေသာ ဆိတ္သားမ်ားအား ထမင္းပံုမ်ားေပၚ ဘတ္ကနဲ ဘတ္ကနဲ ပံုသြားသည္။ ေနာက္တစ္ေယာက္မွလည္း ဗာဂ်ီး (ေခၚ) ကုလားအစိမ္းေၾကာ္မ်ားအား ပံုျပန္သည္။ သံပုရာသီးသနပ္မ်ားလည္း ပံုျပန္သည္။ ဆားႏွင့္င႐ုပ္သီးအပြေျခာက္ေၾကာ္မ်ားလည္း ခ်သြားျပန္သည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ေတာ႔ ကုလားပဲဟင္းမ်ားအား ထမင္းပံုမ်ားေပၚ ေလာင္းခ်သြားသည္။ ေလာင္းပံုမွာ ထမင္း တစ္ပံုခ်င္းေပၚေလာင္းျခင္းမ်ိဳး မဟုတ္ပဲ ပန္းခင္းႀကီး ေရေလာင္းသလို ငွက္ေပ်ာဖက္ေပၚ႐ွိ ထမင္းပံုမ်ားအား ဆက္၍ ဆက္၍ ေလာင္းသြားျခင္း ျဖစ္သည္။ အလယ္တြင္ ထိုင္ေနေသာ ကၽြႏု္ပ္မွာ လန္႔ျဖန္႔၍ ကၽြႏု္ပ္ ပဲဟင္းမ်ား ညာဘက္လူသို႔ မေရာက္ေအာင္လက္ျဖင့္ ကာထားရသည္။ ဘယ္ဘက္လူ၏ ပဲဟင္းမ်ားလည္း ကၽြႏု္ပ္ထမင္းပံုေပၚသို႔ မစီးလာေစရန္ တားရျပန္သည္။ ထိုေဘးဘယ္ညာ ဘာဘူ ႏွစ္ဦးမွာေတာ႔ နယ္ဖတ္၍ အားရပါးရ ေလြးေလေတာ႔သည္။ ကၽြႏု္ပ္လည္း ဒင္းတို႔ကိုၾကည့္၍ စားခ်င္စိတ္လြန္စြာျဖစ္ကာ ဒင္းတို႔ စားဟန္အတိုင္း အားရပါးရ စားလိုက္ေလေတာ႔သည္။ တ႐ႊတ္႐ႊတ္၊ တဖလြတ္လြတ္၊ တ႐ွဴး႐ွဴး၊ တ႐ွဲ႐ွဲႏွင့္။ နယ္ဖတ္စားေနၾကသည္မွာလည္း ထမင္းတစ္ပန္ကန္တည္း လူအမ်ား ေရာစားေနသလို လက္ရည္တစ္ျပင္တည္းႏွင့္ အရသာ႐ွိလွသည္။ သူ႔ထမင္းပံုထဲမွ ဆိတ္သားဖတ္ ကၽြႏု္ပ္ယူစားလိုက္လည္း သူမသိႏိုင္ေပ။ ကၽြႏု္ပ္၏ အစိမ္းေၾကာ္ သူဝင္ႏိႈက္လည္း ကၽြႏု္ပ္မသိႏိုင္ေပ။ အလြန္အရသာ႐ွိ၍ ေပ်ာ္စရာေကာင္းလွေသာ အစုအဖြဲ႔စားပံုမ်ိဳးႀကီးပင္။<br /><br />ဤသို႔ျဖင့္ ကၽြႏု္ပ္မွာ စားနည္းစားဟန္မ်ားအား အထူးစိတ္ဝင္စားတတ္လာသည္။ ေရာက္ရာအရပ္ ႀကံဳရာေဒသတြင္ လူအမ်ိဳးမ်ိဳးတို႔၏ စားပံုစားဟန္မ်ားကိုလည္း အေသအခ်ာ ေလ႔လာၾကည့္တတ္လာသည္။ ရဟန္းသံဃာမ်ား၏ ဝိနည္းႏွင့္အညီ စားဟန္၊ ခ်စ္တီးဆိုင္တြင္ ပဲဟင္းရည္က်ဲႏွင့္ စားရေသာ စားဟန္၊ တ႐ုတ္ဆိုင္တြင္ တူႏွင့္ဇလံုႏွင့္ ေလတစ္ဝက္ ထမင္းတစ္ဝက္ တဖလြတ္လြတ္ စားဟန္၊ အေနာက္တိုင္း ဟိုတယ္ႀကီးမ်ား၏ ဓါးသံ၊ ခရင္းသံ ယူ႐ိုပီယမ္စားဟန္၊ ျမန္မာဆန္ဆန္ လက္ျဖင့္ နယ္ဖတ္စားဟန္၊&nbsp; မိေက်ာင္းပါးစပ္ႀကီးကဲ႔သို႔ အသားကုန္ဟ၍ ကိုက္စားရေသာ ဟန္ဘာကာ စားဟန္၊ စသည္ျဖင့္ စားနည္းစားဟန္မ်ားမွာလည္း စံုလြန္းလွေပသည္။ ထို႔ျပင္ ပဲမ်ားေသာ ႏွမငယ္မ်ား၏ မပြင့္တပြင့္ ႐ွက္စႏိုးစားဟန္၊ ႏႈတ္ခမ္းနီ ေပမစိုး၍ မခို႔တ႐ို႕စားဟန္၊ အ႐ိုးၾကားမွ အသားဖတ္ငယ္အား မရမက ခြာစားဟန္၊ “တျပတ္ျပတ္” ျမည္ေသာ စားဟန္၊ ထမင္းစားလက္ျဖင့္ပင္ ဟင္းခြက္ႏႈိက္ေသာ စားဟန္၊ ေနာက္ဆံုး ကုန္ကုန္ေျပာလွ်င္ တိရိစာၦန္မ်ား၏ စားပံုစားဟန္ပါ မက်န္ ေလ႔လာၾကည့္မိသည္။ ငွက္ကေလး၏ စားဟန္၊ ေခြးကေလး၏ စားဟန္ စသည္ျဖင့္ ကၽြႏု္ပ္အေ႐ွ႕ ေတြ႕သမွ်စားျခင္းအား သ႐ုပ္ခြဲၾကည့္ေနတတ္သည္။ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ စားျခင္း ဆိုသည္မွာ သဘာဝက ေပးလိုက္ေသာ ဒုကၡတစ္မ်ိဳးပါလားဟုလည္း ေတြးၾကည့္၊ ျမင္ၾကည့္ေနမိသည္။<br /><br />ထိုသို႔ထိုပံု စားနည္းစားဟန္မ်ား အျပင္ အေတာ္အထာက်ေသာ ဧရာမစားပံုတစ္မ်ိဳးလည္း ႐ွိေသးသည္။ အျခားေတာ႔ျဖင့္ မဟုတ္ေပ။ လာဘ္စားျခင္းဆိုေသာ နာမည္ေက်ာ္ လူႀကိဳက္မ်ား စားပံုႀကီးပင္။ အခ်ိဳ႕လည္း ကၽြႏု္ပ္အဖြားစားသကဲ႔သို႔ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ စားၾကသည္။ ၾကာၾကာဝါး၍ အ႐ိုးၾကည့္ေ႐ွာင္ၾကသည္။ အခ်ိဳ႕လည္း ကၽြႏု္ပ္သူငယ္ခ်င္း၏ အဖိုးကဲ႔သို႔ မဟားဒယား အားရပါးရစားၾကသည္။ မထႏိုင္ အထိုင္ခက္ႏွင့္ စားပိုးနင့္၍ ေနာက္ဆံုး ခံုက်ိဳးက်သည္အထိ အစားေသာင္းက်န္းၾကသည္။ အခ်ိဳ႕လည္း ကုလားေက်ာင္းမွာကဲ႔သို႔ အစုလိုက္အဖြဲလိုက္ ေဝစုခြဲ၍ လက္ရည္တစ္ျပင္တည္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီးစားၾကသည္။ အဆင့္အလိုက္ အနည္းအမ်ား ခြဲစားၾကသည္။ ႀကီးသူမ်ား ပိုစားႏိုင္၍ ငယ္သူမ်ား အႂကြင္းအက်န္ ေကာက္စားၾကသည္။ အခ်ိဳ႕ေပၚတင္စား၍ အခ်ိဳ႕ခိုးစားၾကသည္။ အခ်ိဳ႕လည္း သူေဌးျဖစ္၍ အခ်ိဳ႕လည္း ေခြးျဖစ္ၾကသည္။ ထူးဆန္းသည္မွာ ထိုစားနည္းစာဟန္သည္ မည္မွ်စားစား ဗိုက္မျပည့္ႏိုင္ျခင္းပင္။<br /><br />ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြႏု္ပ္ေတြးေနမိသည္မွာ..<br />အစားတစ္လုတ္အတြက္ အသက္႐ွင္ေနၾကျခင္းေလာ..!!<br />အသက္႐ွင္သန္ရန္အတြက္ အစား စားေနၾကျခင္းေလာ..!!<br /><br /><span style="color: #660000; font-weight: bold;">(ကိုရင္ေနာ္)</span><br /><br /><span style="color: #000099; font-weight: bold;">ခပ္ဆင္ဆင္ တူညီရာပိုစ္႔</span><br /><blockquote><a href="http://koyinnawkhinlaynge.blogspot.com/2009/09/blog-post_09.html">အိပ္နည္းအိပ္ဟန္သ႐ုပ္မွန္</a><br /><a href="http://koyinnawkhinlaynge.blogspot.com/2009/09/blog-post_22.html">ေယာင္နည္းေယာင္ဟန္သ႐ုပ္မွန္</a></blockquote><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4149570214000273546-3067120591483833551?l=www.koyinnawkhinlaynge.com' alt='' /></div>ကိုရင္ေနာ္ခင္ေလးငယ္http://www.blogger.com/profile/00527729002977133984noreply@blogger.com35tag:blogger.com,1999:blog-4149570214000273546.post-49310078062721943082010-01-22T11:14:00.016+08:002010-02-05T13:13:42.586+08:00<div style="text-align: justify;">အေတြးေတြ သိပ္ကိုလွပလို႔ ရနံ႔ေတြေမႊးႀကိဳင္ သင္းပ်ံ႕လြန္းတဲ့့ ညေလးတစ္ညမွာပဲ အျဖစ္အပ်က္ေလး တစ္ခုဟာ ခႏၶာပါးပါးဆီကို လေရာင္ေတြလို ေအးၿငိမ့္စြာ စီးေမ်ာလာခဲ့တယ္ ဆိုပါေတာ့..!! ႏူးညံ့ျခင္းေပါင္းစံုခတဲ့ ညေလးလို႔ ကိုယ္တင္စား လိုက္မိေတာ့မယ္..။ လိုက္ဖမ္းဆုပ္ၾကည့္တဲ့အခါ... လက္ဖဝါးေလး တစ္ဖက္ထဲမွာ ျပည့္ျပည့္လာေနတာ ေလမြမြေတြ... သိမ္ေမြ႕လြန္းတဲ့ ေလပါးပါး ႏုႏုေလးေတြ။ လက္ေခ်ာင္းေလးေတြခ်ိဳးၿပီး ေကြးခ်ျပစ္ရက္စရာ မ႐ွိေအာင္ ႏူးညံ့လြန္းေနလိုက္တာေလ...။</div><br /><div style="text-align: justify;">မိန္းမူးေနတဲ့ ၾကည္ႏူးစိတ္ေတြနဲ႔ ကိုယ့္႐ဲ႕အၿပံဳးေတြေလာက္ လွေနသူ ေဟာဒီကမၻာေပၚမွာ ဘယ္သူ႐ွိႏိုင္ဦးမွာတဲ့လဲ..!! သိပ္ကိုေသခ်ာပါတယ္ ကိုယ့္အၿပံဳးေတြကို ဘယ္မိုနာလီဇာမွ မမီႏိုင္ဘူးဆိုတာ..။ ခ်ိဳသာလိုက္တဲ့ အသံခ်ိဳခ်ိဳေလးက ကိုယ့္ဘဝတစ္ခု ျဖစ္မ်ားသြားၿပီလား..!! ဝိုင္းစက္ေနတဲ့ မ်က္ဆန္နက္ေလး ႏွစ္စံုကေကာ ဘယ္သူ႔ကိုမ်ား ေဖြ႐ွာေနတာတဲ့လဲ.. မည္းနက္ၿပီး ေကာ့တက္ေနတဲ့ မ်က္ေတာင္ေလးေတြနဲ႔ေပါ့.. ကိုယ့္အသက္႐ွဳေတြ မွားသြားေလာက္ေအာင္ထိ သိပ္လွတာပဲကြယ္..။</div><br /><div style="text-align: justify;">ညိႇဳ႕ေနတာမဟုတ္ပါဘူး.. ျဖဴစင္လြန္းျခင္းေတြနဲ႔ အနက္႐ိွဳင္းဆံုး ေလာကသစ္တစ္ခုဆီ ေခၚယူသြားဖို႔ သူျပင္ဆင္ေနတာေလ.. ကိုယ္ကလည္း သူေခၚေဆာင္ရာေနာက္ အဆံုးစြန္ဆံုးအထိ ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ လိုက္ဖို႔အဆင္သင့္ ျဖစ္သြားခဲ့ရၿပီ။ သူဟာ ကိုယ့္အလင္းေလးတစ္စ အေတာက္ပဆံုး အလင္းေရာင္ေလးပဲေပါ့...!! ကိုယ့္အသံေတြရဲ႕ တုန္ခါ လိႈက္ေမာမႈမွာ ေက်နပ္ျခင္းေတြ အျပည့္နဲ႔ဆိုတာ အလင္းေရာင္ေလးကေတာ့ ဘယ္နားလည္ႏိုင္ဦးမွာလဲေနာ္..!!</div><br /><div style="text-align: justify;">အို.... သူ႔မ်က္ဝန္းေလးေတြမွာ ျပဒါးေလးေတြလို အိစက္ေနတဲ့ ပုလဲလံုးေလးေတြက တြဲခိုလို႔ေနျပန္ေသး႐ဲ႕.။ ႏႈတ္ခမ္း နီဖူးဖူးေလးဆီက လွ်ံထြက္လာတဲ့ တိုးအက္အက္အသံမွာ ကိုယ့္ရင္ခုန္ျခင္းေတြအားလံုး ၿငိတြယ္ပါသြားခဲ့ၿပီ...။ သူဘယ္ေလာက္မ်ား ဆိုးလိုက္လဲကြယ္..! သူ႔ဆီမွာ စုန္းစုန္းျမဳပ္ ပစ္က်သြားတဲ့ ကိုယ့္ အသိအာ႐ံုေတြ သိပ္မ်ားျမန္လြန္းေနၿပီလား..!! ဟုတ္တယ္ ကိုယ္ဘာကိုမွ မ႐ွက္ေတာ့ပါဘူး အလင္းေရာင္ေလးရယ္.. ႏူးညံ့ျခင္းေတြနဲ႔ ေပါင္းစုေနတဲ့ ညလွလွေလးမွာ မင္းကိုယ့္ဆီ လွမ္းေရာက္လာခဲ့ၿပီပဲဟာ.. ခိုင္မာတဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို ကိုယ္ခ်လိုက္တာ မင္းသိသြားၿပီ မဟုတ္လား..! ကိုယ္ဟန္ေဆာင္ဖို႔ မႀကိဳးစားပါဘူး.. ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းပဲေပါ့..။ ဘယ္ေတာ့မွ ကိုယ္မင္းကို မခြဲေတာ့ဘူး ကိုယ့္ေနာက္ဆံုး ထြက္သက္ေလးတစ္ခုအထိပါ..။</div><br /><div style="text-align: justify;">အသံတိတ္ ကိုယ့္ကတိေတြ စကားေတြအမ်ားႀကီးကို သူသိေနမွာပါ..။ ၿငိမ္သက္တိတ္ဆိတ္သြားတဲ့ အမူယာ လႈပ္လွီလႈပ္လဲ႔ေလးက ကိုယ့္ပါးေလးေတြကို ပူေႏြးသြားေစတယ္ ထင္ရဲ႕.. သူ႔႐ဲ႕ ႏူးညံ့ျခင္းေတြကို မမီမွန္း သိေနေပမယ့္.. ကိုယ့္ပါးေလး တစ္စုံေပၚမွာလည္း ပန္းႏုေရာင္ ႏွင္းဆီႏွစ္ခင္း ႐ွိေနတယ္ေလ..။ သူ႔ဆံႏြယ္ေလးေတြကို ကိုယ္ဘယ္လို တင္စားရမယ္ဆိုတာ စကားလံုးေတာင္ ႐ွာမရေအာင္ပါပဲ..။ သူနဲ႔ ပတ္သက္သမွ် ကိုယ့္ရင္မွာ “ၿငိ.. တြယ္.. ႏြယ္..” လို ကိုယ့္မွာ “ပ်ယ္..” မယ္ မထင္ေတာ့ဘူး အလင္းေရာင္ရယ္..။ ကိုယ္ဟာ မင္းနဲ႔စအေတြ႕မွာ လူလားေျမာက္ခဲ့ၿပီဆိုတာ ေက်နပ္စြာ ကိုယ္ဝန္ခံလိုက္ပါတယ္..။</div><br /><div style="text-align: justify;">ကိုယ့္လက္အစံုမွာ “အၾကင္နာတရား..” ကိုယ့္အသက္႐ွဴသံေတြမွာ “ခြန္အား..” ကိုယ့္ႏွလံုးေလး တစ္ခ်က္အခုန္မွာ “ေႏြးေထြးျခင္းမ်ား..” နဲ႔ ကိုယ့္အေတြ႕အထိေတြဟာ မင္းကမၻာ ၿငိမ္းခ်မ္းသာယာေစမွာ သိမ်ားေနေလၿပီလား..!! ကိုယ့္ကို သံုးသပ္ဖို႔ သိပ္ကိုေစာပါေသးတယ္ အလင္းေရာင္ေလးရယ္.. အျပည့္ဝဆံုး နက္႐ွိဳင္းစြာ နားလည္ဖို႔ ကိုယ္မင္းကို အခ်ိန္ေတြေပးထားဦးမွာပါ..။ တေန႔ေန႔ေပါ့.. တေန႔ေန႔မွာေပါ့ကြယ္။ ကိုယ္နဲ႔မင္း ခုထက္ပိုၿပီး ထပ္တူက် ညီမွ်လာမယ့္ အဲ့ဒီေန႔ေလးေရာက္လာရင္ေကာ..!! ကိုယ့္လက္ေတြကို တင္းေနေအာင္ မင္းဆုပ္ကိုင္ တြဲခိုထားမွာလား..!! ဒါမွမဟုတ္.. မင္းပုခံုးႏုႏုေလးေပၚမွာ ကိုယ့္လက္ဖဝါးတစ္ဖက္ ဖြဖြေလးအုပ္မိုး ထားမိေလမွာလား..!!</div><br /><div style="text-align: justify;">ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေမာမိမယ့္ ကိုယ္တို႔ေန႔သစ္ေတြကို ရာသီသံုးပါးသိေအာင္ ေၾကညာဖို႔ ဒဏ္ရာေတြနည္းမွျဖစ္မွာ..။ ကိုယ္မင္းကို ဘယ္ေတာ့မွ နာၾကည္းေစမယ္မထင္ဖူး.. ေရအလွ်င္လို မင္း႐ွိရာ အၿမဲတမ္းစီးဆင္းေနတဲ့ ကိုယ့္ေမတၱာေတြဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ခမ္းေျခာက္ႏိုင္မယ္ မထင္ေတာ့ဘူး..။ ကိုယ္တို႔ခ်စ္ျခင္းကို ခြင္းႏိုင္မယ့္ တစံုတရာ ကိုယ္တို႔ကမၻာမွာ မ႐ွိေစရဘူး မင္းလည္းယံုတယ္ မဟုတ္လား အလင္းေရာင္ရယ္..။ ေဟာ... ၾကည့္စမ္း..!! အသံတိတ္ သံစဥ္ေတြနဲ႔ ကိုယ္ေခ်ာ့သိပ္လို႔ ေမွးစင္းေနတဲ့ မ်က္ေတာင္ေကာ့ေလးေတြနဲ႔ မ်က္လံုးဝိုင္းေလးေတြက ျပန္လက္လာလိုက္တာ ႏုပ်ိဳလြန္းတဲ့ ၾကယ္စင္ေတြလိုပဲ.. ေတာက္ပေနလိုက္တာ..။ လူးလြန္႔လာတဲ့ မင္းခႏၶာေလးေၾကာင့္ ကိုယ့္ရင္ခုန္သံေတြ အတိုင္းမသိ က်ယ္ေလာင္လာရင္ မင္းလန္႔သြားမွာကို တိတ္တိတ္ကေလး စိုးေနမိတယ္..။</div><br /><div style="text-align: justify;">စိုးရိမ္လြန္ေနတဲ့ ကိုယ့္အသိေတြနဲ႔ အသက္႐ွဳေတြ ေအာင့္ကာထားမွ စူးစူးဝါးဝါး ငိုခ်လိုက္သံေလးက ကိုယ့္ကို ျပာယာခတ္သြားေစၿပီပဲ..။ ႏႈတ္ခမ္းတစ္စံုကို ထိန္းခ်ဳပ္ထားပါလွ်က္နဲ႔ မထင္မွတ္ပဲ ကိုယ့္အသံေလးက လႊတ္ကနဲ.. တုန္ရီလို႔ ခုန္ထြက္က်သြားတယ္.. <span style="color: #666666; font-style: italic;">“အလင္းေရာင္ေလးရယ္..”</span>။ ကိုယ့္အသံကို ကိုယ္တိုင္ ခြင့္မလႊတ္ႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္သြားခဲ့ရတာ.. <span style="color: #666666; font-style: italic;">“ခြင့္လႊတ္ပါေနာ္..”</span> လို႔ တဖြဖြနဲ႔ တိုးတိုးေလး ေတာင္းပန္ေနမိ ျပန္ေသးတယ္..။ <span style="color: #666666; font-style: italic;">“ေမေမ့အသံေၾကာင့္ အလင္းေရာင္ေလး ပိုလန္႔သြားမယ္ဆိုရင္ေပါ့.. သမီးေလးရယ္...”</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူ႔ကို ပိုက္ေထြးဖို႔ လက္အစံုကို ဆန္႔တန္းလိုက္ေတာ့ ကိုယ့္လက္ေတြထဲမွာ ပါလာတာက အေရာင္အဆင္း ရနံ႔ ဘာဆိုဘာမွ မ႐ွိတဲ့ ေလေငြ႕ေငြ႕ေတြ..။ အို... သူဘယ္ေရာက္သြားၿပီလဲ..!! ကိုယ့္ရင္ေတြ ပူေလာင္လြန္းလို႔႔ ဝုန္းဒိုင္းက်ဲကုန္တယ္..။ ဘယ္ကေန ေရာက္လာမွန္းမသိတဲ့ မြန္းၾကပ္မႈေတြနဲ႔ ျခစ္ၿပီး ဟစ္ေအာ္မိလိုက္တဲ့ ကိုယ့္အသံနက္နက္က လွတဲ့ညေလးကို အက်ည္းတန္စြာ ဖ်က္ဆီးလိုက္ၿပီပဲ...။ ေျခာက္ကပ္တက္လာတဲ့့ အာေခါင္နဲ႔ တံေတြးတစ္စက္ကိုၿမိဳခ်ရင္း... လက္တစ္ဖက္နဲ႔ စားပြဲေပၚက ေရခြက္ကို ကတုန္ကရင္ လွမ္းဆြဲမိလိုက္တယ္ ဆိုရင္ပဲ......။</div><br /><div style="text-align: justify;">ဖန္ခြက္ပါးပါးေလးတစ္လံုးက အစိတ္စိတ္အမႊာမႊာ ရက္စက္စြာ “က်ကြဲ...” အိပ္မက္က လန္႔အႏိုးမွာ ကိုယ့္မ်က္လံုးေတြဟာ မ်က္ရည္စေတြနဲ႔ “ငိုသည္း...”၊ လွပလြန္းတဲ့ ကိုယ့္ညေလးဟာ အထီးက်န္မႈေတြအျဖစ္ “ေျပာင္းလဲ...”၊ ထူးဆန္းမႈေတြနဲ႔ ကိုယ့္တစ္ခႏၶာလံုး ေခၽြးစက္ေတြနဲ႔ “စုိ႐ႊဲ...”၊ ကိုယ့္႐ဲ႕အတၱေတြဟာ မီးေတာင္တစ္ခုလို ႏိုးထ “ေပါက္ကြဲ...”၊ မယံုၾကည္ေလာက္ေအာင္ပဲ အလင္းေရာင္ေလးကို ျမတ္ႏိုးခ်စ္ျခင္းမွာ ကိုယ္ဟာ “ၿပိဳလဲ...၊ ဒီေန႔ထက္ထိတိုင္ အိပ္မက္ေလးထဲက ကိုယ့္အလင္းေရာင္ေလးကို ႐ူးသြပ္တမ္းတစြာ ကိုယ္ျပန္ “အိပ္မက္ခ်င္ေနဆဲ...”။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><span style="color: #660000; font-weight: bold;">(ခင္ေလးငယ္)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4149570214000273546-4931007806272194308?l=www.koyinnawkhinlaynge.com' alt='' /></div>ကိုရင္ေနာ္ခင္ေလးငယ္http://www.blogger.com/profile/00527729002977133984noreply@blogger.com